Πάμε σινεμά ή ασ΄το καλύτερα;

Ο ΤΑΖ γράφει παρεϊστικα και απλά για τις νέες hot ταινίες του Σαββατοκύριακου που όλοι συζητάνε, αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι «καίνε» για το σωστό λόγο.

ΣχετικάΆρθρα

CAFÉ SOCIETY

***Vogue my world
Σούπερ γκλαμ έναρξη στο τελευταίο φεστιβάλ των Κανών με τη … χιλιοστή ταινία του 80χρονου Γούντι Άλεν που έχει πέσει στη μαρμίτα του Δρυίδη. Μόνο που όσο κι αν ο μαέστρος έχει κέφια και ενέργεια να γυρίζει μια ταινία το χρόνο με όλο το Χόλιγουντ να τον παρακαλάει να κάνει έστω και την καφετζού στο πλατό, η έμπνευση, εργαζόμενη είναι κι αυτή, θέλει τα ρεπά της. Και πολύ φοβάμαι πως εδώ ο Γούντι ψιλοχάνει μια μεγάλη ευκαιρία. Γιατί οπτικά είναι συγκλονιστικός με τον θεό Βιτόριο Στοράρο στη διεύθυνση φωτογραφίας αλλά και την καλλιτεχνική διεύθυνση γενικότερα να αποθεώνει το Χόλιγουντ και το σικ Μανχάταν της δεκαετίας του ’30 με απίστευτο τρόπο.

Πού είναι λοιπόν το πρόβλημα; Στο ότι ενώ υπάρχει μια πλούσια ιστορία με προδομένους έρωτες, σταρ του σινεμά, μαφιόζους και φυσικά συμπτώσεις (που όπως λέει και ένας από τους ήρωες ο Θεός πρέπει να είναι ένας σαδιστής σεναριογράφος κωμωδίας), όλη αυτή η ιστορία στο τέλος μένει στον αέρα. Χωρίς κάποια συγκεκριμένη κατάληξη, σαν να ήταν απλώς η αφορμή για μια σειρά από χαρακτήρες οι οποίοι ξανά μανά θα δώσουν την ευκαιρία στον Άλεν να επαναλάβει τις απολαυστικά χιουμοριστικές ανθρωπολογικές παρατηρήσεις του και εμμονές του, όμως σόρι αφέντη, 50 χρόνια να ασχολούμαστε με τις νευρώσεις σου, το πρόβλημά σου με τις ανθρώπινες σχέσεις, τον ψυχαναλυτή σου και την εβραϊκή σου καταγωγή, όσο καλά κι αν το κάνεις, κουβαλάει χοντρό ντέζα βι.

Σε μια ιδιαίτερη «χούντα» των «σοφιστικέ» σύμφωνα με την οποία πρέπει να υποκλίνεσαι σε κάθε ταινία του Άλεν αλλιώς είσαι ελαφρολαϊκός. Όχι, το Society Café δεν είναι για υπόκλιση, από τη άλλη όμως έχει κομψότητα, χαριτωμενιά, συναίσθημα, ατάκες και ρετρό λάμψη για μια βραδιά στο σινεμά με τον Τζέσε Άιζενμπεργκ, τον Στιβ Κάρελ και την Κρίστεν Στιούαρτ να προσπαθούν λίγο δύσκολα να συντονιστούν εφ’ όσον ο Τζέσε έχει κολλήσει στη μανιέρα της αμήχανης καρικατούρας νευρωτικού και η Κρίστεν μολονότι προσπαθεί να εξελιχθεί υποκριτικά, δεν μπορεί να αποβάλλει το βλέμμα είμαι σε αγωγή με αντικαταθλιπτικά που της έχει μείνει από το «Τwilight».
COSMOPOINTS : 6 / 10

OMAΔΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ / ΤΗΕ SUICIDE SQUAD

*** Σουλιώτισσες με υπερφυσικές ικανότητες

Μερικοί τίτλοι προκύπτουν κατά λάθος προφητικοί. Εν προκειμένω ομάδα αυτοκτονίας, οι δημιουργοί της πολυαναμενόμενης ανατρεπτικής ταινίας κόμικ από το σύμπαν του αντίπαλου δέους της Marvel, δηλαδή την DC που όμως κάπου έχει σκαλώσει. Τόσο ο «Άνθρωπος από Ατσάλι» όσο και το «Batman V Superman» μπορεί φαινομενικά να έσκισαν εισπρακτικά, όμως η αλήθεια είναι λίγο διαφορετική αν υπολογίσεις το κόστος τους, βάλεις επιπλέον αυτό του promotion και τελειώσεις το κοκτέιλ με τις προσδοκίες της εταιρείας παραγωγής. Το πακέτο χειροτερεύει αν ληφθεί υπ’ όψιν το γεγονός της απογοήτευσης του κοινού, κάτι που φάνηκε από το γεγονός του ότι μετά τη θεαματική εισπρακτικά πρώτη εβδομάδα και των δύο ταινιών που έσπασε ρεκόρ, αμέσως μετά έγινε τη Σουλιώτισσας από την πτώση. Ακριβώς το ίδιο κι εδώ.

«Η Μεγάλη Αυτοκτονία» ήταν η μεγάλη ευκαιρία για τη δημιουργία ενός ενήλικου, αναρχικού, «βρώμικου» κινηματογραφικού κόμικ στα πρότυπα του «Deadpool» που σάρωσε τα πάντα στο πέρασμα του. Το αποτέλεσμα; Ένα απόλυτο χάος σχεδόν χωρίς υπόθεση, με ειδικά εφέ τηλεοπτικής σειράς και μια ντουζίνα χαρακτήρες που δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις ποιος είναι ποιος και τι ακριβώς κάνουν. Το στόρι είναι ότι η κυβέρνηση αποφασίζει να φτιάξει μια ομάδα από τους πιο αιμοβόρους, κλινικά τρελούς υπερκακοποιούς που είναι στις φυλακές, προκειμένου να αντιμετωπιστεί μια τεράστια κουλή απειλή. Στο πρώτο μισάωρο που με φλασάκια σου συστήνονται οι ήρωες προσπαθείς να καταλάβεις τι γίνεται αλλά γρήγορα παραιτείσαι αφού κανείς τους σχεδόν δεν έχει χαρακτήρα. Μοναδική εξαίρεση η Μάργκοτ Ρόμπι στο ρόλο της θεόμουρλης ερωτευμένης με τον Τζόκερ (έναν μάλλον εκνευριστικό Τζάρεντ Λέτο) Χάρλεϊ Κουίν που μοιάζει σαν στη Σμαράγδα Καρύδη πανκ και με παράνοια. Άντε κι ο Γουίλ Σμιθ ως Ντέντσοτ.

Από κει και πέρα όμως όλη η φάση μοιάζει σαν ένα πάρτι που περιμένεις να φύγουν οι γονείς σου από το σπίτι να βγούνε οι βότκες στη γύρω για να γίνει το ξεσάλωμα, αλλά αυτοί σου καβατζώνονται και τη βγάζεις με φρουτ παντς. Υπάρχουν αρκετές απολαυστικές στιγμές αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι άτολμο, με πρόβλημα ταυτότητας και σεναριακά γαρίδες κοκτέιλ, με τον σκηνοθέτη Ντέιβιντ Άγιερ να έχει σίγουρα πάθει εγκεφαλικό στη μονταζιέρα προκειμένου να δώσει νόημα σε όλο αυτό.
COSMOPOINTS: 4 / 10