ΤΩΡΑ |
“Μα ποιος κατάφερε να σας συγκεντρώσει όλους μαζί;” ρώτησε απορημένος ο Σταύρος Θεοδωράκης όταν είδε τη συντροφιά μας. “Εγώ!” του λέω περήφανος. “Την άλλη φορά που θα βρεθείτε να με καλέσετε κι εμένα! Μπορώ να βγάλω μια φωτογραφία μαζί σας;” Ο Γιάννης Πετρίδης γκρίνιαξε λίγο, δεν του αρέσει να τον φωτογραφίζουν , αλλά η Μαρίνα Λαχανά που εκτελούσε χρέη ρεπόρτερ τράβηξε στα γρήγορα δυο φωτογραφίες χωρίς να την πάρει είδηση και έτσι έχουμε ένα σπάνιο ντοκουμέντο, καινούργιες φωτογραφίες του Γιάννη Πετρίδη!
Ήταν όνειρό μου να βρεθώ με αυτή την παρέα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι οι δικοί μου ήρωες του ραδιοφώνου. Χρόνια τώρα, οι εκπομπές τους, μου κρατούν συντροφιά τα ζεστά μεσημέρια του καλοκαιριού και τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Από αυτούς ενημερώθηκα, απόκτησα γούστο, οι φωνές τους και τα τραγούδια που διάλεγαν με έκαναν να ονειρεύομαι, να αγαπήσω το ραδιόφωνο και να ερωτευτώ το τραγούδι.
Πρώτος ήρθε ο Γιάννης Πετρίδης. Τον θαυμάζω τον Γιάννη Πετρίδη. Όχι μόνο για τις γνώσεις που έχει πάνω στο ξένο τραγούδι αλλά και για το ζεστό, οικείο τρόπο που τις παρουσιάζει στον ακροατή. “Σαν έργο της Αγκάθα Κρίστι μου μοιάζει αυτή η συγκέντρωση.”Έγκλημα στου Ζonars! Ποιον θα σκοτώσουμε απόψε;” Γελάει σαν μικρό παιδί, ύστερα βγάζει από την τσάντα που πάντοτε κουβαλάει μαζί του, ένα cd με την μουσική του Alexandre Desplat για την ταινία Τhe Danish girl και μου το κάνει δώρο.”Είναι πολύ ωραία μουσική” μου λέει και συγχρόνως περιεργάζεται το χώρο.”Πώς σου φαίνεται;” “Έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά. Παλιά είχαμε συναντηθεί εδώ για μια συνέντευξη με τον Cat Stevens. Αλλά τότε ήταν διαφορετική η διακόσμηση, πιο βαριά, πιο σκοτεινή, μην ξεχνάς ότι τότε όλοι κάπνιζαν εδώ μέσα.” “Συνεχίζεις ακόμα να κάνεις εκπομπές;” “Kάθε μέρα, 6-7 στον Βήμα Fm. Μαζί με το φίλο μου και συνεργάτη Κώστα Ζουγρή”.
Ο Γιάννης Πετρίδης με τον Cat Stevens στου Ζonars τo 1976
Έρχονται στο τραπέζι η Σοφία Μιχαλίτση και ο Γιώργος Παπαστεφάνου. Φέρνουν δώρα βιβλία και δίσκους, όπως παλιά, τότε που μαθαίναμε συγγραφείς και συνθέτες από τα δώρα των φίλων μας. Η Σοφία ήταν η δυναμική διευθύντρια στο Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΤ για πολλά χρόνια. Δεν υπάρχει παραγωγός που να του είπε “μπράβο!”. Το έκανε όχι από μικροψυχία αλλά γιατί ήθελε πάντα να ανεβάζει τον πήχη λίγο παραπάνω. Είναι η δασκάλα σε μια ολόκληρη στρατιά παραγωγών που δουλεύουν ακόμα στο ραδιόφωνο. Κάθεται, κοιτάει δεξιά και αριστερά και αποφαίνεται: “Ωραίο τον έχουν κάνει το χώρο, αλλά αυτή την ψεύτικη βιβλιοθήκη τι την ήθελαν;” “Δεν είναι ψεύτικη” της λέω, “τα βιβλία είναι πραγματικά και μερικά είναι σπάνια”. Δεν φαίνεται να πείθεται.”Τέλος πάντων” λέει, “Θα ήταν καλύτερα να έλειπε. Εδώ δεν ήρθαμε να διαβάσουμε, ήρθαμε να φάμε” και ανοίγει τον κατάλογο με το μενού…
Έχει έρθει και ο Αλέξης Κωστάλας, “α, όλη η παρέα είναι εδώ”, λέει, τους χαιρετάει όλους, είναι όλοι φίλοι, τόσα χρόνια μαζί, ο ένας ξέρει να εκτιμάει τη δουλειά του άλλου. “Εδώ, στο Ζωναρά, συνάντησα το 1961, ένα νέο συνθέτη που λεγόταν Σταύρος Ξαρχάκος. Είχα δει μια ταινία με δική του μουσική και τον αναζήτησα για να του κάνω συνέντευξη” θυμάται ο Γιώργος Παπαστεφάνου. Τι να πει κανείς για αυτόν τον ζωντανό μύθο του ραδιοφώνου; H ανεπανάληπτη φωνή του, η ευγένεια, οι γνώσεις και το ωραίο αισθητικό αποτέλεσμα των εκπομπών του θα μείνουν στην ιστορία. Ο ίδιος, ακόμα και σήμερα, παραμένει ένα περίεργο παιδί που θέλει να τα ξέρει όλα. “Μα τι έγινε με τον Prince”; λέει στον Γιάννη Πετρίδη. “Από τι πέθανε;” O Πετρίδης μας εξηγεί ότι έπαιρνε ισχυρά παυσίπονα και έπαθε καρδιακή προσβολή, η κουβέντα ανάβει, πεταγόμαστε από το ένα θέμα στο άλλο. “Γιώργο, τι υπέροχα κείμενα γράφεις στo Facebook! Να τα αναδημοσιεύουμε στο Cosmopoliti;” λέω κάποια στιγμή στον Παπαστεφάνου. “Το ρωτάς Παύρη μου; Mετά χαράς!” μου απαντάει, έρχεται ο σερβιτόρος για να πάρει τις παραγγελίες μας…
Ο Αλέξης Κωστάλας θυμάται τα χρόνια που σπούδαζε με υποτροφία στην Αμερική.”Τότε αντιπαθούσα τη φωνή μου, αν μου έλεγε κάποιος ότι κάποτε θα ασχολιόμουν με το ραδιόφωνο και την τηλεόραση θα του έλεγα πως είναι τρελός.” “Μα ήσουν συμμαθητής με τον Harrison Ford;” τον ρωτάει η Σοφία. “Και με τον Al Jarreu.” “Mα πώς γίνεται;” λέει ο Πετρίδης. “Αυτοί μεταξύ τους έχουν μεγάλη διαφορά ηλικίας.” “Εντάξει, δεν είμαστε στην ίδια τάξη όλοι…” διορθώνει ο Αλέξης. Σε αυτή την παρέα ότι πεις ελέγχεται αμέσως. Είναι όλοι φωτεινοί παντογνώστες, δεν τους ξεφεύγει το παραμικρό! “Ερχόσουν εδώ παλιά;” “Nαι, για να συναντήσω τον Μάνο Χατζιδάκι.” απαντάει και μετά από δική μου προτροπή, παραγγέλνει κότσι αρνίσιο. Όταν έρχεται η παραγγελία και το βλέπει, “δεν μπορώ να το φάω όλο!” διαμαρτύρεται. “Καλά, φάε όσο θες και το υπόλοιπο θα το φάω εγώ” του λέω.
Φάγαμε, ήπιαμε και μιλήσαμε για την ΕΡΤ, για την πολιτική κατάσταση, για τη μουσική, το θέατρο, για τις παλιές αγάπες και για τα καινούργια ταλέντα. Κι όταν, αργά το απόγευμα, αποφασίσαμε να φύγουμε, “Κρίμα” λέω στην Μαρίνα Λαχανά, την καταπληκτική αυτή παραγωγό, που μας κρατάει συντροφιά από το ΒΗΜΑ FM, κάθε βράδυ 9-11.”Κρίμα” της λέω,”σε έβαλα να κάνεις τον φωτορεπόρτερ και δεν έβγαλες μαζί μας μια φωτογραφία” “Γιώργο, στο λέω ειλικρινά, και μόνο ότι βρέθηκα στο ίδιο τραπέζι με αυτούς τους ανθρώπους ήταν για μένα μεγάλη τιμή.” Έτσι είναι. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι εκπροσωπούν τη δύναμη, την αγάπη, τη γνώση και την αισθητική μιας Ελλάδας που αγωνίζεται και επιμένει.”Κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει που πατάει και που πηγαίνει” όπως λέει και ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Σχόλια για αυτό το άρθρο