Παύρη οικογένεια στο Zonars

ΣχετικάΆρθρα

Μια μικρή καταθλιψούλα μετά τα γενέθλια την πέρασα, γιατί να το κρύψουμε άλλωστε; Δεν ήταν ούτε για τα χρόνια που πέρασαν, ούτε για τα χρόνια που έρχονται. Ήταν για τους αγαπημένους φίλους που χάνονται στα δόντια της μοίρας. Ποτέ δεν νοιώθω μοναξιά όταν είμαι μόνος. Όταν όμως απλώνω το χέρι να πάρω τηλέφωνο ένα φίλο και συνειδητοποιώ ξαφνικά πως αυτός ο φίλος δεν υπάρχει πια, δεν θα τον ξαναδώ, δεν θα ξαναμιλήσω μαζί του, τότε αισθάνομαι το κενό, την απουσία. Και τότε η καρδιά μου λαχταράει να κρατηθεί από αυτούς που μένουνε και περιμένουνε σε μοναχικά σπίτια να τους χτυπήσουμε το κουδούνι, να τους δώσουμε ένα φιλί, να τους πούμε δυο γλυκά λόγια. Eίναι η οικογένειά μας, ο μπαμπάς μας, η μαμά μας, τα αδέλφια μας, όποιος μας έχει μείνει ζωντανός ακόμα.

Μεγάλο θέμα η οικογένεια, οι άνθρωποι που μας μεγάλωσαν και μεγαλώσαμε μαζί τους. Δεν είναι σαν τους φίλους μας, δεν τους έχουμε διαλέξει, αυτοί ευθύνονται για τα καλά και τα άσχημα του χαρακτήρα μας. Οι περισσότεροι από εμάς λέμε ότι οι φίλοι μας είναι η οικογένειά μας, αλλά, κακά τα ψέμματα, το αίμα είναι πάντα αίμα.
Έτσι, αφού γιόρτασα τα γενέθλια με τους φίλους σκέφτηκα να κάνω κι ένα τραπέζι στη φαμίλια. Δεν έχουμε μείνει πολλοί. Ο πατέρας μου και η μεγάλη μου αδελφή έφυγαν εδώ και καιρό για το ταξίδι δίχως γυρισμό. Μένει η μανούλα, η μικρή μου αδελφή, τα ανίψια και οι γαμπροί. Σύνολο 10 άτομα. Πήρα τηλέφωνο, πρώτη από όλους, την μανούλα.

Η Άννα, ταυρίνα πεισματάρα, παρ΄όλο που είναι στα 86 επιμένει να κάνει όλες τις δουλειές μόνη της. Αρνείται να έρθει μια κοπέλα να την βοηθήσει, βάζει πλυντήριο, απλώνει, μαγειρεύει, κάνει μπάνιο μόνη της. Τελευταία παρουσιάστηκε και η άνοια, με ρωτάει και με ξαναρωτάει: “Eίσαι καλά παιδί μου; Τι θες να σου μαγειρέψω αύριο;” Αύριο μανούλα θα πάμε να φάμε οικογενειακώς στου Ζόναρς”. “Στου Ζόναρς; Υπάρχει ακόμα; Eκεί πηγαίναμε με τον πατέρα σου και τρώγαμε πάστες”. “Τώρα έχει και φαγητό. Θα σας κάνω το τραπέζι για τα γενέθλιά μου”.

Μέχρι να κατορθώσω να βρω ημερομηνία και ώρα που θα συναντιόμαστε μου βγήκε η γλώσσα. Τι δύσκολο πράγμα να συγκεντρώσεις τους αγαπημένους σου! Όλοι τρέχουν και δουλεύουν υπερωρίες, ακατάστατες ώρες, πηγαίνουν σε ραντεβού για να βγει ο επιούσιος. Όταν όμως το κατόρθωσα και βρέθηκα για άλλη μια φορά στον υπέροχο, κλιματιζόμενο χώρο του Ζόναρς, αφού ήπιαμε το δροσερό Κτήμα ΑΛΦΑ και φάγαμε τα πρώτα, λύθηκε η γλώσσα, το κορμί χαλάρωσε και η κατάθλιψη έδωσε τη θέση της στη γνωστή παυριανή πολυλογία που δεν έχει σταματημό. Η μαμά ενθουσιάστηκε με τους λαχανοντολμάδες και γενικώς το σόι έμεινε υπερευχαριστημένο από την εξυπηρέτηση και τα φαγητά. Το έχω πει και θα το ξαναπώ. Το Ζόναρς, σου προσφέρει εκτός από ποιότητα και μια προστατευτική ασφάλεια που σε απελευθερώνει από τη μιζέρια της καθημερινότητας. Κι αυτό στην εποχή μας, δεν είναι μόνο σπουδαίο, είναι απαραίτητο. Πάρτε την οικογένειά σας, πηγαίνετε να φάτε μια Κυριακή και θα με θυμηθείτε…