Παυρότητες με τον Μάνο Ελευθερίου

Ο Μάνος Ελευθερίου είναι ένα σοφό παιδί στο σώμα ενός μεγάλου. Για όσους ενδιαφέρονται για την ορμή και όχι για το κορμί, το μυαλό του είναι κοφτερό και δραστήριο από πολλούς νεότερους. Καθόμαστε στο Ζόναρς και μου αφηγείται χαμηλόφωνα, σόκιν ανέκδοτα με τον Νίκο Γκάτσο. Όταν τελειώνει σηκώνει το κεφάλι, γουρλώνει τα μάτια και μου λέει αυστηρά “Σε κανέναν δεν θα τα πεις αυτά!”

ΣχετικάΆρθρα

Τον παρατηρώ όπως πίνει το τσάι του. Κομψός, περιποιημένος, τον βλέπεις και καταλαβαίνεις ότι είναι ένας άνθρωπος που δεν το βάζει κάτω. Έχει μια φυσική ευγένεια και, επειδή είναι Συριανός, είναι κοσμοπολίτης και βαθιά ελληνικός. Και το χιούμορ του είναι άπαιχτο. Του λέω ότι μια φίλη μου ξέρει πέντε γλώσσες, γυρνάει, με κοιτάει “Πέντε γλώσσες; Πότε πρόλαβε; Όπως λέει και η Ρένα Βλαχοπούλου σε μια ταινία “εμείς για να βγάλουμε το Γυμνάσιο βάλαμε μέσον”!

Έχει τρομερές γνώσεις πάνω σε πρόσωπα και πράγματα. Του αρέσει να ψάχνει σε παλιά βιβλία, να μαζεύει παλιές φωτογραφίες και να γράφει μυθιστορηματικές βιογραφίες όπως αυτή για την Ελένη Παπαδάκη, τη μεγάλη τραγωδό, που την εκτέλεσαν μετά την Κατοχή σαν συνεργάτη των Γερμανών.”Ήταν;” τον ρωτάω. ” Όχι, η Παπαδάκη έπεσε θύμα της ζήλειας των συναδέλφων της” λέει με σιγουριά.

Ο Μάνος είναι μέγας στιχουργός. Τα τραγούδια του, ένα μείγμα τρυφερότητας και σκληρού ρεαλισμού, θα μείνουν για πάντα στη συλλογική μνήμη. Κρατάω στα χέρια μου “Τα λόγια και τα χρόνια”, το βιβλίο με τους στίχους που έγραψε από το 1963-2013. “Το έφερα για να το υπογράψεις” του λέω.”Τι να γράψω;” “Στο μεγάλο στιχουργό Γιώργο Παυριανό”. Γελάει. Πιάνει το στυλό, “Στον Γιώργο Παυριανό, πάντα με αγάπη και εκτίμηση” γράφει και μου δίνει το βιβλίο. “Την άλλη φορά θα σου γράψω περισσότερα” λέει χαμογελώντας, παίρνει τις τσάντες του και χάνεται σκυφτός στην Βουκουρεστίου. Μόνος και Ελευθερίου…