ΤΩΡΑ |
Τι κι αν έγινε γνωστός εν μια νυκτί συμπρωταγωνιστώντας στην επιτυχημένη σειρά του Alpha ”Σασμός”, χωρίς να προλάβει να παίξει πολλούς ρόλους στο θέατρο και την τηλεόραση, τι και αν του δόθηκαν ρόλοι σημαντικοί από σπουδαίους και ξεχωριστούς ανθρώπους του χώρου, ο ίδιος παραμένει σεμνός, ευγενικός, χωρίς ίχνος βεντετισμού, συγκροτημένος και με μεγάλη ωριμότητα για την ηλικία του. Και αυτό φαίνεται τόσο από τον ψυχικό του κόσμο, όσο και από την άψογη χρήση της ελληνικής γλώσσας, τις φιλοσοφημένες σκέψεις του, τα ”θέλω” και τα ”πιστεύω” του! Όλοι, θιασάρχες, σκηνοθέτες, παραγωγοί, διέβλεψαν το ταλέντο του φερέλπιδα και πολλά υποσχόμενου ηθοποιού, Στρατή Χατζησταματίου, και οι πόρτες άρχισαν να ανοίγουν διάπλατα και μάλιστα σε πράγματα ποιοτικά. Την περασμένη καλοκαιρινή σεζόν ο Τσέζαρις Γκραουζίνις του ανέθεσε να υποδυθεί τον Αίμονα στην τραγωδία του Σοφοκλή ‘’Αντιγόνη’’, ενώ τη φετινή χειμερινή σεζόν ο μέγιστος θεατράνθρωπος Γρηγόρης Βαλτινός τον ενέταξε στο θίασο του αριστουργηματικού έργου του Χιου Λέοναρντ ”Ντα” που σκηνοθέτησε ο ιδιοφυής Πέτρος Ζούλιας για το Θέατρο Ιλίσια.
Τελείωσε τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών- είναι μορφωμένος τα μάλα- αλλά δεν εξάσκησε ποτέ το επάγγελμα αυτό και στράφηκε στη δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου, γιατί αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Και καλά έκανε! Έχει όλα τα υποκριτικά προσόντα εκείνα που θα τον εξελίξουν ως ηθοποιό, θα τον πάνε μπροστά και θα τον φτάσουν να γίνει από ζεν πρεμιέ, ένας έξοχος ρολίστας! Το σπουδαιότερο από όλα που διαπίστωσα στη συνομιλία μας, είναι ότι δεν καβάλησε το καλάμι παρά την ξαφνική επιτυχία που γνώρισε και διακρίνεται για το ήθος, τις αρχές και τις ψυχικές αρετές, όσο λίγοι ηθοποιοί της γενιάς του. Αρετές οι οποίες είναι απαραίτητες για την ολοκλήρωση της προσωπικότητας του ηθοποιού για να διαπρέψει και συνάδουν απόλυτα με την υποκριτική του δεξιότητα. Τηλεοπτικά, υποδύεται τον Μανώλη Αγγελάκη στο ” Σασμό” σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Μπράβο, χίλια μπράβο, Στρατή Χατζησταματίου, συνέχισε έτσι την καλή δουλειά με συνοδοιπόρους σου τις αρχές σου και θα μεγαλουργήσεις σίγουρα στο λειτούργημά σου. Τυχερή η υποκριτική Τέχνη, αλλά και το θέατρο που έχουν στους κόλπους τους ηθοποιούς χωρίς έπαρση και αμετροέπεια, οι οποίοι λάμπουν για το χάρισμά τους και μόνο. Ο φέρελπις, πολλά υποσχόμενος και ηθοποιός του αυριανού καλού θεάτρου, με πολύ και ευοίωνο μέλλον, ταλέντο, ιδανικά και χαμηλούς τόνους Στρατής Χατζησταματίου από το Α ως το Ω.
Ανιδιοτέλεια: Αξία σπάνια και δύσκολη, την οποία το σύστημα στο οποίο ζούμε την προάγει κυρίως υποκριτικά, ποτέ ως βασικό κορμό του τρόπου ζωής μας…
Βία: Παίρνει διάφορες μορφές στον κόσμο που ζούμε. Με τρομάζει ότι κάποιες από αυτές – κεκαλυμμένες- έχουν αρχίσει να κανονικοποιούνται.
Γρηγόρης Βαλτινός: Δοτικός συνάδελφος, αστείρευτος ηθοποιός, γελαστός άνθρωπος!
Δραματική Σχολή: Μια επίπονη αλλά μεταμορφωτική διαδικασία.
Επόμενα καλλιτεχνικά σχέδια: Εκτός των παραστάσεων του ‘’Ντα’’ και των γυρισμάτων για το ‘’Σασμό’’, στο φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, συμμετείχε η ταινία Blackstone σε σκηνοθεσία Σπύρου Ιακωβίδη, στην οποία έχω κι εγώ μια μικρή συμμετοχή, την πρώτη μου στον κινηματογράφο.
Ζήλος: Είναι αποτελεσματικό και σωτήριο χαρακτηριστικό, όταν σου το εμπνέει η εργασία σου. Αποτελεσματικό , γιατί οδηγεί στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, αφού αφοσιώνεσαι ολοκληρωτικά στη διαδικασία για αυτό. Σωτήριο, γιατί είναι εγγύηση ότι δε θα βαρεθείς με αυτό που καταπιάνεσαι, ότι δε θα “πεθαίνεις” ψυχικά κάνοντάς το.
Ηθοποιός: Ένας τεχνίτης που με υλικά το σώμα, το λόγο και το πνεύμα του προσπαθεί να αφηγηθεί μια ιστορία και πασχίζει να την πει σαν ποιητής.
Θέατρο: Μια Τέχνη σύνθεσης όλων των Τεχνών με σκοπό την επικοινωνία μιας ιστορίας σε ένα κοινό ανοιχτό να μπει στον κόσμο της. Ένας μυστηριώδης και μαγικός κόσμος για εμένα!
Ισορροπία: Η αναζήτησή της δεν είναι η διαδικασία προς αυτό που λέμε “ευτυχία”; Νομίζω, είναι από τις αναζητήσεις που μπορεί να διαρκέσουν και μια ολόκληρη ζωή. Για εμένα τα κλειδιά της είναι οι άνθρωποι που έχω δίπλα μου και η δημιουργία.
Κραυγή: Το έργο του Μουνκ. Συνήθως δεν ακούμε καθαρά αυτόν που κραυγάζει. Έχουμε σαν άλλοθι τη βία με την οποία λέει αυτό που θέλει να πει. Ίσως όμως, μερικές φορές, πρέπει να επικεντρωθούμε στο τι θέλει να πει και στην ανάγκη του να το κραυγάσει.
Λογοτεχνία: Ένα ανεξάντλητο πεδίο καλλιτεχνικής έμπνευσης. Αποδεικνύει ότι υπάρχουν κοινοί τόποι συγκίνησης και μοιρασιάς συναισθημάτων μεταξύ των ανθρώπων.
Μυθοπλασίες: Τα παραμύθια ήταν ανέκαθεν απαραίτητα. Για να γελάσεις, να κλάψεις, να θυμηθείς, να ταυτιστείς. Ακόμη και πριν κοιμηθείς για να σε πάρει ο ύπνος. Όλα είναι εξίσου σημαντικά.
Ντα (ρόλος- έργο): Ένα έργο που μιλάει για αυτό το δεσμό με τα πλάσματα που μας δίνουν τη ζωή (χωρίς απαραίτητα να είναι και αυτά που μας γέννησαν), τους γονείς μας. Ένας δεσμός που είναι δεσμός βαθιάς αγάπης αλλά και φυλακή.
Ξεχωριστός: Είναι ετεροπροσδιορισμός. Χρειάζεται σύνδεση με ανθρώπους. Με έναν ή πολλούς για τους οποίους είσαι ξεχωριστός. Αλλά ταυτόχρονα δεν είσαι γιατί έχεις συνδεθεί μαζί τους. Είσαι ένας από αυτούς…
Όνειρα καλλιτεχνικά ( μελλοντικά): Να ασκώ την Τέχνη μου επαγγελματικά και το επάγγελμά μου καλλιτεχνικά.
Πλανήτης (αναταραχές): Νιώθω, ότι βιώνουμε μια περίοδο απανωτών αναταραχών κι έτσι το μόνο που αναζητούμε συλλογικά είναι την αταραξία μας. Θέλουμε – και είναι λογικό να θέλουμε- να σταματήσει να μας ταράζει η πανδημία, η οικονομική κρίση, ο πόλεμος. Γι’ αυτό και έχουμε επιλέξει να μη μας ταράξει τίποτα άλλο. Έχει παύσει να μας ταράζει η διεύρυνση της φτώχιας, η ασυδοσία της αγοράς, η εκμετάλλευση, η κοινωνική απομόνωση και η απολιτικοποίηση και αποπνευματικοποίηση της ζωής.
Ρόλοι (προτιμήσεις): Δεν με έλκουν τόσο οι ρόλοι, όσο οι ιστορίες τους και οι ευκαιρίες συνάντησης και κοινής αφήγησης με ενδιαφέροντες ανθρώπους και καλλιτέχνες.
Σασμός ( Ρόλος- σίριαλ): Μια τεράστια εμπειρία συνάντησης με ηθοποιούς που θαύμαζα και θαυμάζω. Μια τεράστια ευκαιρία επικοινωνίας με ένα ευρύ κοινό μέσα από ένα ρόλο ιδιαίτερο στην κατανόηση και στην αποδοχή του από αυτό και άρα και παρατήρησης του πώς αυτό το κοινό αντιλαμβάνεται πράγματα και καταστάσεις.
Τρυφερότητα: Η γενναιότητα του να είσαι ευαίσθητος. Να σε συγκινεί το καλό, να σε πληγώνει το σκοτάδι. Νομίζω είναι ενδεικτικό της αγριότητας του καιρού μας ότι τις περισσότερες φορές εκλαμβάνεται ως αδυναμία…
Υποχωρήσεις: Νομίζω ότι μεγαλώνω όσο αυτές λιγοστεύουν…
Φάρος (μτφ): Οι άνθρωποί μου. Η μητέρα μου, η οικογένειά μου, οι φίλοι, η κοπέλα μου.
Χαρμολύπη: Όταν κάτι όμορφο τελειώνει και κάτι νέο αρχίζει. Σαν να συνδέεται με τη στιγμή συνειδητοποίησης της συνέχειας των πραγμάτων, των ανθρώπων, της ζωής.
Ψυχή: Θα δανειστώ μια φράση από το Ντα: “ Ό,τι μένει όταν όλα πια έχουν χαθεί”
Ωραία παράσταση: Αυτή που σε σημαδεύει. Που αποτελεί γεγονός. Που φεύγεις απ’ το θέατρο και συνεχίζεις να τη σκέφτεσαι για ημέρες…
Σχόλια για αυτό το άρθρο