ΤΩΡΑ |
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι της Τέχνης της υποκριτικής που με τη στάση τους θα μπορούσαν να επιβάλλουν το μέτρο στην κοινωνική μας ζωή και με το λειτούργημά τους να καλυτερεύσουν το πολιτιστικό μας γίγνεσθαι, γιατί λάμπουν σαν φάροι γνώσης, αξιών και ήθους. Ένα τέτοιο παράδειγμα προς μίμηση είναι ο χαρισματικός και ακτινοβόλος Δημήτρης Αλεξανδρής, που ό,τι κι αν γράψω για αυτόν θα είναι λίγο. Με αδιαμφισβήτητα και τεράστιας εμβέλειας εκφραστικά μέσα και ευρεία υποκριτική γκάμα και στόφα, φωνή σαν βελούδο, άρθρωση σαν κρύσταλλο και ερμηνείες που αφήνουν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους. Όσο άμεσο, φυσικό και λιτό είναι το παίξιμο του τόσο ουσιαστικό, συναρπαστικό και εντυπωσιακό μεταφράζεται στη θεατρική γλώσσα. Εκτός των άλλων, σέβεται αυτό που κάνει, αφιερώνεται ψυχή τε και σώματι κάθε φορά, γιατί θέλει να το φτάνει στο ζενίθ του! Επιζητεί και αναζητεί πάντα το άριστο αποτέλεσμα σε αυτό που καλείται να υπηρετήσει. Και μπράβο του! Την περίοδο αυτή, απολαμβάνουμε τον σημαντικό αυτόν ηθοποιό με τη σπουδαία προσωπικότητα στον επιτυχημένο ”Σασμό” του Σκάι και θεατρικά στο ”Χρυσό δράκο” του Ρόναλντ Σιμελπφένιχ -ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα παράσταση- σε σκηνοθεσία του Γιώργου Ματζιάρη, που ανεβαίνει στις 20 Απριλίου στο Σύγχρονο θέατρο. Δείτε την! Ο gentleman του θεάτρου και της κοινωνικής ζωής, Δημήτρης Αλεξανδρής σε αποκλειστική συνέντευξη.
– Όταν ξεκινούσες είχες φανταστεί ότι τα πράγματα θα κυλούσαν τόσο καλά ;
Όχι, δεν είχα φανταστεί τίποτα από όλα αυτά… Όταν ήμουν μικρός δεν είχα ονειρευτεί να γίνω ηθοποιός, δεν έβλεπα τη ζωή μου έτσι… Όλα ήρθαν ξαφνικά και συμπτωματικά.
– Από τους φίλους σου δέχεσαι τη σκληρή κριτική;
Δέχομαι όλων των ειδών τις κριτικές από οποιονδήποτε. Η κριτική δυστυχώς ή ευτυχώς δεν ήταν κάτι που με απασχολούσε. Εννοείται, ότι δεν με χαροποιεί, όταν διαβάζω ή ακούω μια κακή κριτική αλλά όλο αυτό δεν με αφορά. Δεν μου απορροφά πολύ χρόνο στο να το σκέφτομαι. Υπάρχουν όμως κάποιοι άνθρωποι που ο λόγος τους επάνω σε αυτό που κάνω έχει άλλη βαρύτητα. Ή γιατί έχουν παρακολουθήσει πολλά πράγματα από αυτά που έχω κάνει ή γνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται και αναλύουν τη δουλειά.
– Αυτομαστιγώνεσαι ποτέ;
Συνέχεια…
– Τι είναι ηθοποιός;
Άρωμα που φεύγει ή μένει ανάλογα με τον ηθοποιό.
– Είσαι από τους ηθοποιούς που δεν ”ψωνίστηκαν” ποτέ. Επειδή, ίσως, πατάς γερά στα πόδια σου;
Πιστεύω ένας από τους λόγους ήταν ότι η επιτυχία, η αναγνωρισιμότητα και το να μπω μέσα στη δουλειά δεν ήταν απωθημένα μου, γιατί ξεκίνησα να δουλεύω με το που βγήκα από τη Σχολή! Επίσης, είχα κάποιους ανθρώπους τότε δίπλα μου που λειτουργούσαν ως μέντορες και με καθοδήγησαν, ώστε να αποφύγω αυτή την παγίδα.
– Σε προσωπικό επίπεδο, τι σου δίνει χαρά;
Όταν βρίσκομαι με ανθρώπους και ζω αληθινά και δεν προσποιούμαι…
– Σε πόσο σημαντική θέση τοποθετείς την οικογένειά σου;
Στη ζωή, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει ένα ποτάμι, όπως αναφέρεται στο ”Σιντάρντα” του Χέρμαν Έσε, υπάρχουν, επίσης, πολλά σημαντικά παρακλάδια που φέρνουν το νερό μέσα σε αυτό το ποτάμι. Ένα μεγάλο παρακλάδι είναι και η οικογένεια.
– Θα την εγκατέλειπες για μια πρόταση εκτός συνόρων;
Ναι, θα το έκανα για λίγο.
– Τι σε έκανε να πεις το ”ναι” στην τηλεοπτική σειρά ”Σασμός”;
Η επιμονή του Κωστόπουλου του σκηνοθέτη, γιατί όταν αρχίσαμε να συζητάμε για τη συμμετοχή μου, ο ρόλος μου δεν ήταν ακόμη γραμμένος. Επίσης, η ποιότητα του συναδέλφων μου. Ο ρόλος μου δημιουργήθηκε στην πορεία.
– Με τι παθιάζεσαι;
Θα σου πω ένα παράδειγμα από όλα! Το να μπορώ να παθιάζομαι στη ζωή μου με μια κουβέντα και να μου δημιουργεί την αίσθηση ότι μπορείς να εκφράζεις με αυτή το πάθος σου… Άλλες φορές, με τη δουλειά μου, με ένα βιβλίο, με μια ταινία…
– Ποιες είναι οι αγωνίες σου;
Ο χρόνος τις περισσότερες φορές και η σχέση με τον ίδιο το χρόνο. Το πώς φεύγουν δηλαδή, και πώς έρχονται τα πράγματα και τι αποτύπωμα έχουν μέσα τους.
– Ποιο είναι το ζητούμενο στη δουλειά σου;
Να είμαι εκεί!
– Η ζωή είναι Τέχνη ή η Τέχνη ζωή;
Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση. Η ζωή είναι πέρα από την Τέχνη για εμάς τους ηθοποιούς, κάτι το διαφορετικό, όπως και η Τέχνη μας… Γιατί, μία παράσταση δεν είναι, όπως ένας πίνακας ζωγραφικής που μένει στο χρόνο. Ο Σαίξπηρ λέει ότι: ”Ο ηθοποιός είναι αέρας’’… Είμαστε από την ύλη που είναι φτιαγμένα τα όνειρα…
– Τι σε ιντρίγκαρε στο έργο του Roland Schimnelphenninhg ”Χρυσός δράκος” και αποφάσισες να συμμετάσχεις;
Η παράξενη και ιδιαίτερη αφήγηση αυτού του έργου. Το θεατρικό αυτό έργο δεν έχει καμία σχέση με ό,τι έχω διαβάσει ή έχω δει μέχρι τώρα και ο τρόπος με τον οποίον το ανάγνωσε ο σκηνοθέτης Γιώργος Ματζιάρης.
– Πώς είναι να δουλεύεις με τον Γιώργο Ματζιάρη;
Είναι ένα παιδί με πάθος, διάθεση για δουλειά και πάρα πολλή ευγένεια. Είναι ένα εξαιρετικά γλυκό πλάσμα και έχει μια φυσική ειλικρίνεια.
– Στην εποχή μας επικρατούν: βία, μετανάστευση, trafficking, αγώνας για επιβίωση, φόνοι, αναταραχές, ζόφος, αβεβαιότητα… Θα βρει η ανθρωπότητα το δρόμο της;
Εγώ, γενικά δεν είμαι τόσο αισιόδοξος για το ανθρώπινο είδος. Παρόλα αυτά μέχρι τώρα, ο άνθρωπος φαίνεται ότι την κατάλληλη στιγμή πάντα βρίσκει τον τρόπο να σώζεται.
– Τι καινούργιο ετοιμάζεις;
Αυτή την περίοδο είμαι σε συζητήσεις συνολικά σε ό,τι αφορά τη δουλειά μου. Το μόνο βέβαιο είναι ότι θα συνεχίσουμε τις ”Επικίνδυνες σχέσεις” σε σκηνοθεσία της Βίκυς Βολιώτη τη χειμερινή σεζόν.
Σχόλια για αυτό το άρθρο