ΤΩΡΑ |
Με τη σιωπηλή αυθεντία των μεγάλων δημιουργών και τη δωρική ευγένεια εκείνων που υπηρετούν το θέατρο ως λειτούργημα, ο Νίκος Ψαρράς έχει χαράξει μια πορεία που δεν αποτιμάται με όρους συγκυρίας, αλλά με όρους θεατρικής ιστορίας. Μεγάλος ρολίστας με την αυστηρή, ακαδημαϊκή και θεατρολογική έννοια του όρου, έχει διανύσει το παγκόσμιο δραματολόγιο με ερμηνευτική γενναιοδωρία, βαθιά γνώση της σκηνικής τέχνης και μια σπάνια ικανότητα να μεταστοιχειώνει το ρολό σε εμπειρία.!Δεν υποδύεται χαρακτήρες- τους ενσαρκώνει ως φορείς ιδεών, υπαρξιακών αγωνιών και ανθρωπολογικής αλήθειας. Οι ερμηνείες του έχουν χαραχτεί με χρυσά γράμματα στο θεατρικό Πάνθεον, όχι μόνο για την τεχνική τους αρτιότητα και τη στιβαρή τους δομή, αλλά κυρίως για τη βαθιά μέθεξη που γεννούν- εκείνη τη μυσταγωγική συνθήκη, όπου ο θεατής παύει να παρακολουθεί και αρχίζει να συμμετέχει, όπου η σκηνή μετατρέπεται σε τόπο αποκάλυψης. Δίκαια και αδιαπραγμάτευτα αναγνωρίζεται ως ο νεότερος sir του θεάτρου μας: όχι ως τίτλος επιφανειακής τιμής, άλλα ως θεσμική και ηθική επιβεβαίωση μιας πορείας που υπηρετεί την τέχνη με ευγένεια, πειθαρχεία και υψηλό αίσθημα ευθύνης. Η υποκριτική του φυσιογνωμία συντίθεται από απεριόριστα εκφραστικά μέσα, υποδειγματική άρθρωση, λόγο μουσικό και στοχαστικό, καθώς και μια φωνή ζεστή, βαθιά ανθρώπινη, ικανή να φέρει τόσο τη σιωπή όσο και την κραυγή του ρόλου… Πάνω από όλα, όμως, ο Νίκος Ψαρράς φέρει ένα σπάνιο ήθος- σκηνικό και ανθρώπινο- που τον καθιστά όχι μόνο κορυφαίο ερμηνευτή, αλλά και μια από τις πλέον σεβάσμιες και αγαπητές μορφές του θεάτρου μας, έναν καλλιτέχνη που τιμά έμπρακτα την έννοια της θεατρικής αποστολής! Τη φετινή θεατρική σεζόν πρωταγωνιστεί στο ”Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ”, βασισμένο στη νουβέλα του Στίβεν Κινγκ, σε σκηνοθεσία των Δημήτρη και Ορέστη Σταυροπούλου, στο θέατρο Άνεσις- μια παράσταση που δικαίως έχει καταγραφεί ως η παράσταση της χρονιάς! Η αδιάλειπτη soldout πορεία της δεν εστιάζεται μόνο στο γεγονός ότι επί σκηνής συναντάται το creme de lacreme των ηθοποιών, αλλά κυρίως στη βαθιά θεατρική εμπειρία που προσφέρει: στη ζωντανή, συλλογική μέθεξη, εκεί όπου ο θεατής δεν παρακολουθεί απλώς και μόνο, αλλά βλέπει να αναγεννάται μπροστά στα μάτια του το τι σημαίνει καλό θέατρο! Στον πυρήνα αυτής της εμπειρίας δεσπόζει ο Νίκος Ψαρράς ως κεντρικός αγωγός δραματουργικού νοήματος, συγκίνησης και σκηνικής αλήθειας, επιβεβαιώνοντας με εσωτερική δύναμη και λιτό μεγαλείο την αδιαμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία του στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο… Παράλληλα, στη μικρή οθόνη συμπρωταγωνιστεί στο επιτυχημένο σίριαλ του ΑΝΤ1 ”Ο δικαστής” πλάι στον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, μεταφέροντας και στο τηλεοπτικό μέσο την πειθαρχία, το βάθος και τη δραματουργική ακρίβεια της θεατρικής του παιδείας. Είτε επί σκηνής είτε μπροστά στο φακό, ο Νίκος Ψαρράς παραμένει σταθερό σημείο αναφοράς: ένας ηθοποιός- μετρό, ένας ερμηνευτής- θεσμός, του οποίου η παρουσία δεν κοσμεί απλώς τις παραστάσεις, αλλά τις θεμελιώνει τις ανυψώνει και τις καθιστά φορείς μνήμης και θεατρικής συνέχειας!
– Θεωρείς ότι έχεις φτάσει στο πιο ώριμο καλλιτεχνικό σημείο της πορείας σου;
Χα χα χα και θα σου πω γιατί γελώ. Επειδή, αν είμαστε σε ένα ώριμο ή καλό σημείο στη δουλειά, αυτό το κρίνει ο κόσμος και οι δημοσιογράφοι. Εγώ αισθάνομαι ότι χωρίς να το καταλάβω έχω γίνει μεσήλικας και συνειδητοποιώ ότι χρόνο με το χρόνο όλο και περισσότερο θέλω να κάθομαι, να ταξιδεύω, παρά να δουλεύω. Βέβαια, γίνονται προτάσεις για συνεργασίες και συναντήσεις με αγαπημένους συναδέλφους που όσο και να το θέλω αυτό, δουλεύω περισσότερο αντί να κάθομαι. Όταν συνειδητοποιείς πάντως ότι παίζεις μπαμπάδες, θείους και βλέπεις ότι υπάρχουν πιο νέοι συνάδελφοι από εσένα γεμάτοι ορμή και κέφι για τη δουλειά, παίρνεις δύναμη και αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχουν επαγγέλματα που κρατούν τη ζωή σου νέα και σε εγρήγορση.
– Ο ηθοποιός φτάνει ποτέ στην κορυφή ή συνεχίζει να εξελίσσεται;
Συνεχίζει να εξελίσσεται γιατί δεν καταλαβαίνει ποτέ που είναι η κορυφή. Εμείς κάθε φορά ξεκινάμε από το μηδέν για να χτίσουμε ένα ρόλο… Κάθε χρόνο τρώγεσαι με τα σωθικά σου να δώσεις σάρκα και οστά στις γραμμές ενός κειμένου. Εάν δεν μπουν οι θεατές, δεν ξέρεις αν τα κατάφερες. Άρα, δεν νιώθεις ποτέ σίγουρος και αυτό είναι και το πολύ ωραίο σε αυτή τη δουλειά. Ότι η εγρήγορση και το ψάξιμο και η ανασφάλεια σε κρατούν πάντα δημιουργικό!
– Το ”Τελευταία έξοδος- Ρίτα Χέιγουορθ”, ποιος επέλεξε να το μεταφέρει στο θέατρο; Δεν ήταν ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα;
Πολύ! Η πρόταση έγινε από τον Δημήτρη Αρχιμανδρίτη, τον παραγωγό. Εγώ έκανα ένα ραντεβού μαζί του για ένα άλλο έργο και αφού τελείωσε η κουβέντα μου είπε: ”Πολύ ωραία πρόταση, σε συγχαίρω, αλλά δεν έρχεσαι να κάνουμε το ”Ρίτα Χέιγουορθ- Τελευταία έξοδος”; Του είπα πως θα γίνει αυτό στο θέατρο, ξέρω την ταινία, ξέρω τη νουβέλα, αλλά στο θέατρο είναι αδύνατο. Μου απάντησε ότι υπάρχει σε θεατρική μεταφορά από δύο Άγγλους συγγραφείς. Το διάβασα και έτσι ξεκίνησε το ταξίδι…
– Πώς είναι οι Δημήτρης και Ορέστης Σταυρόπουλος ως σκηνοθέτες;
Είναι μια ευχάριστη έκπληξη για εμένα! Είδα πέρυσι τον ”Κροκόδειλο” του Ντοστογιέφσκι, δική τους δουλειά και έμεινα άφωνος. Το ίδιο βράδυ έκλεισε η συμφωνία. Είναι δίδυμοι, απόφοιτοι της Σχολής Σκηνοθεσίας του Εθνικού Θεάτρου, οι οποίοι δημιούργησαν ένα φοβερό θίασο γεμάτο φαντασία και δημιουργία. Ήρθαν με ένα ολοκληρωμένο σύμπαν για την παράσταση και μέσα από αυτοσχεδιασμούς δημιουργήθηκε η όλη παράσταση. Θέλω να σου πω ότι μέσα από αυτή τη συνεργασία απέκτησα δύο καινούργιους φίλους.
– Ποια μηνύματα πραγματεύεται το έργο;
Παρότι ο σκηνικός χώρος είναι μια πολύ σκληρή φυλακή, η ουσία έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις, την ανδρική φιλία, την αξιοπρέπεια και κυρίως την ελπίδα.
– Γιατί σημειώνει τόσο μεγάλη επιτυχία;
Νομίζω, γιατί το κοινό συνδέεται μαζί του, προβληματίζεται, συγκινείται και φεύγει αλλιώτικο από ό,τι ήρθε στο θέατρο. Ποτέ δεν ξέρεις αν μια παράσταση θα κάνει επιτυχία ή όχι και λέγοντας επιτυχία, δεν εννοώ το sold out αλλά να επικοινωνήσουν οι θεατές με αυτό που συμβαίνει επί σκηνής. Και το τονίζω αυτό γιατί τα τελευταία χρόνια η επιτυχία συνάδει με την πληρότητα ενός έργου. Εγώ αυτό το θεωρώ λάθος…
– Όταν βγαίνει η σειρά που παίζεις στην τηλεόραση κάθεσαι και ξαναβλέπεις τα επεισόδια προσεκτικά, όπως τώρα που συμπρωταγωνιστείς στον ”Δικαστή”;
Τα βλέπω, όταν παίζονται στην τηλεόραση. Και όχι μόνο για να δω πως είμαι εγώ, αλλά κυρίως για να δω πως είναι όλη η σειρά. Στην τηλεόραση, πολλές φορές, είσαι απών από πράγματα που γυρίζονται. Θέλω να δω, λοιπόν, τους συναδέλφους μου, τη μουσική, το μοντάζ και πως διηγούμαστε αυτή την ιστορία. Ο Μανώλης Σταβέρης, που υποδύομαι, έχει το εξής ενδιαφέρον. Ενώ, φαινομενικά, είναι ένας ισχυρός άντρας που κινείται μέσα στη νύχτα και την ξέρει και την κουμαντάρει, χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του. Η συνάντηση με χαρακτήρες σε ένα τέτοιο κομβικό σημείο πάντα έχει ενδιαφέρον. Επίσης, ένα ακόμη ενδιαφέρον ήταν ότι θα συναντιόμασταν για πρώτη φορά με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη στην τηλεόραση!
– Αν έκανες μια παράσταση διαμαρτυρίας για ποιο πράγμα θα ήθελες να διαμαρτυρηθείς;
Για την παιδική κακοποίηση, για το θυμό που υπάρχει στον κόσμο αδίκως, πολλές φορές, και κυρίως για τα όνειρα που έχουμε ξεχάσει να κάνουμε… Όταν ονειρεύεσαι όλα ομορφαίνουν και όταν το ξεχνάς όλα είναι μαύρα!
Σχόλια για αυτό το άρθρο