ΤΩΡΑ |
Η πορεία της Mαίρης Bιδάλη συνιστά ένα σπάνιο παράδειγμα καλλιτεχνικής συνέπειας, εσωτερικής αξιοπρέπειας και βαθιάς πίστης στο ουσιώδες θέατρο. Από τα πρώτα της βήματα, όταν στάθηκε δίπλα ως πρωταγωνίστρια στους δημοφιλέστερους κωμικούς μιας άλλης εποχής και έδρεψε δάφνες επάξια, κατέστη σαφές ότι δεν επρόκειτο απλώς για μια παρουσία που θα στηριζόταν στη γοητεία ή στους τίτλους ομορφιάς της. Αντιθέτως, η Mαίρη Βιδάλη επέλεξε το δυσκολότερο δρόμο: εκείνον της διαρκούς καλλιτεχνικής απόδειξης, της μελέτης, της εµβάθυνσης και της αδιάκοπης πνευματικής καλλιέργειας. Δεν επαναπαύθηκε ποτέ στην αναγνωρισιμότητα. Δεν χρησιμοποίησε την εξωτερική της λάμψη ως εφαλτήριο ευκολίας, αλλά ως αφετηρία υπέρβασης. Με πείσμα, επιμονή και αφοσίωση, οικοδόμησε σταδιακά το δικό της δημιουργικό χώρο: το Διάχρονο Θέατρο. Εκεί, σε έναν πυρήνα πολιτισμού που φέρει τη σφραγίδα της αισθητικής και της ηθικής της, ανεβάζει ρεπερτόριο με φροντίδα, αγάπη και βαθιά συναίσθηση της ευθύνης απέναντι στο κοινό. Το Διάχρονο δεν είναι απλώς μια θεατρική στέγη, είναι η έμπρακτη απόδειξη ότι το θέατρο μπορεί να είναι πράξη ζωής. Υπό την καθοδήγηση της, λειτουργεί ως κυψέλη δημιουργίας, ως χώρος, όπου ο λόγος, η κλασική δραματουργία και η νεοελληνική γραμματεία συναντώνται με σεβασμό και υψηλή αισθητική στάθμη. Η επιλογή των έργων δεν υπαγορεύεται από εμπορικές σκοπιμότητες, αλλά από ουσιαστικά καλλιτεχνικά κριτήρια! Η ίδια ως δημιουργός και εμψυχώτρια, δεν περιορίζεται στο ρόλο της πρωταγωνίστριας- καθοδηγεί, στηρίζει νέους ηθοποιούς, μεταλαμπαδεύει εμπειρία, επιβλέπει με λεπτότητα κάθε λεπτομέρεια της παραγωγής, από τη δραματουργική επεξεργασία έως την τελική σκηνική σύνθεση. Η προσωπική της δοκιμασία, μετουσιώθηκε σε δύναμη. Από τον πόνο ανέσυρε ένα νέο απόθεμα ψυχικής αντοχής, επιβεβαιώνοντας ότι η τέχνη όταν είναι αληθινή, γίνεται καταφύγιο αλλά και φλόγα συνέχειας. Η στάση της δεν είναι απλώς αξιοθαύμαστη- είναι διδακτική. Υπενθυμίζει ότι το θέατρο δεν είναι επάγγελμα επιφάνειας, αλλά λειτούργημα εσωτερικής αλήθειας και ηθικής ευθύνης. Τη φετινή σεζόν, σε μια συνειδητή στροφή προς τα εύθυμο και το φωτεινό παρουσιάζει στο τις ”Εύθυμες Κυράδες” του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία της ικανής Κατερίνας Μαντέλη. Η επιλογή αυτού του έργου δεν είναι τυχαία, είναι μια καλλιτεχνική δήλωση υπέρ της χαράς, της ζωντάνιας και της ανανέωσης… Με ωριμότητα, ρυθμική ακρίβεια και σκηνική γενναιοδωρία, υπηρετεί το σαιξπηρικό σύμπαν με λεπτό χιούμορ και δραματουργική διαύγεια, αποδεικνύοντας ότι η κωμωδία απαιτεί βάθος, τεχνική και εσωτερικό έλεγχο. Η ερμηνεία της, συνδυάζει πειθαρχία και ελευθερία, μέτρο και εκρηκτικότητα, καθιστώντας τη σκηνική της παρουσία σημείο αναφοράς. Παράλληλα, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά πρωταγωνιστεί στο ”Αμάρτημα της μητρός μου” του Γεωργίου Βιζυηνού σε σκηνοθεσία του άξιου Δήμου Αβδελιώδη. Εκεί, σε ένα δραματουργικό σύμπαν εσωτερικότητας και ηθικής σύγκρουσης, η ερμηνεία της αποκτά πυκνότητα, λιτότητα και συγκινησιακή διαύγεια. Η Βιδάλη δεν υποδύεται απλώς- εσωτερικεύει, ανασκάπτει, αποκαλύπτει τις λεπτές αποχρώσεις του ανθρώπινου ψυχισμού με μια ωριμότητα που μόνο η βαθιά εμπειρία μπορεί να προσδώσει! Στον κινηματογράφο στην ταινία ”Καποδίστριας” του Γιάννη Σμαραγδή ενσαρκώνει την Μαντώ Μαυρογένους με επιβλητικότητα, εσωτερική αρχοντιά και ιστορική συνείδηση. Η κινηματογραφική της παρουσία διαθέτει καθαρότητα εκφοράς, βλέμμα μεστό και σπάνια εκφραστική οικονομία, στοιχεία που επιβεβαιώνουν την ευρύτητα του υποκριτικού της φάσματος. Η Μαίρη Βιδάλη βρίσκεται στην πλήρη καλλιτεχνική της ωριμότητα- και αυτή η ωριμότητα δεν είναι στατική, είναι δημιουργική, ανήσυχη παραγωγική, επιλέγει να συνεχίζει να ρισκάρει, να παράγει καλό θέατρο! Δεν ανακυκλώνει επιτυχίες- γεννά νέες. Δεν στηρίζεται στο παρελθόν- το τιμά προχωρώντας… Ως ηθοποιός, διακρίνεται για την καθαρότητα του λόγου, τη μουσικότητα της φωνής, την πειθαρχημένη σωματικότητα και την ικανότητά της να γεφυρώνει το κλασικό με το σύγχρονο. Ως δημιουργός του Διάχρονου Θεάτρου έχει κατορθώσει να θεμελιώσει ένα σταθερό πυρήνα πολιτισμού που αντιστέκεται στην ευκολία και στην επιφανειακή θεατρικότητα. Το Διάχρονο αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς για το ποιοτικό ρεπερτόριο, ένα χώρο όπου η τέχνη δεν διαπραγματεύεται την αξία της, αλλά την υπηρετεί αταλάντευτα. Αξίζει συγχαρητήρια, όμως όχι μόνο για την ποιότητα των παραστάσεων που προσφέρει, αλλά και για το ψυχικό της σθένος! Είναι μαχήτρια της σκηνής και της ζωής! Και κυρίως, είναι μια δημιουργός που αποδεικνύει πως το θέατρο όταν υπηρετείται με αλήθεια, γνώση και αγάπη, γίνεται πράξη αντίστασης στο χρόνο, στη φθορά και στην απώλεια- και μετατρέπεται σε διαχρονικό πολιτιστικό αποτύπωμα…
– Πώς κρίνετε την πορεία σας στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο;
Προτιμώ να με κρίνουν οι άλλοι, άλλωστε συνεπάγεται η κριτική με τη δουλειά μας. Μπορώ, όμως, να κάνω έναν μικρό απολογισμό. Στο θέατρο έχω ήδη παίξει το 99%, ναι καλά διαβάσατε, των ρόλων που ονειρευόμουν και που ταιριάζουν μέχρι την τωρινή μου ηλικία, άρα δεν μπορεί παρά να είμαι ευγνώμων. Ο κινηματογράφος είναι ο έρωτάς μου και σ’ αυτόν χρωστάω τη γρήγορη αναγνωσιμότητα. Η τηλεόραση είναι ένα είδος που σέβομαι για την εμβέλειά του στο κοινό και την οικονομική στήριξη των καλλιτεχνών. Την έχω υπηρετήσει πολλά χρόνια αλλά η ταχύτητα των γυρισμάτων είναι το μεγάλο της μειονέκτημα.
– Υπάρχει κάτι που σας έχει στεναχωρήσει και αντίστοιχα κάτι που σας έχει δώσει μεγάλη ικανοποίηση;
Τα παιδιά μου…
– Έχετε συνεργαστεί με τους μεγαλύτερους κωμικούς της θεατρικής σκηνής. Ποιους θυμάστε με αγάπη; Ποιες συνεργασίες σας δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
Τους Κώστα Βουτσά, Ντίνο Ηλιόπουλο, Νίκο Τσούκα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη συνεργασία μου με την Ρένα Βλαχοπούλου. Στις “Φανταρίνες” έπαιζα την κόρη της. Τότε και πάντα όταν με έβλεπε, με αποκαλούσε “κόρη μου”.
– Πώς ήταν το θέατρο παλαιότερα σε σχέση με σήμερα;
Ποιο ασφαλές καλλιτεχνικά (δεν υπήρχε τέτοιος ακραίος μεταμοντερνισμός και ερασιτεχνισμός) όπως και οικονομικά…
– Η δημιουργία του Διάχρονου Θεάτρου είναι το σημείο αναφοράς σας; Ο δικός σας θεατρικός πυρήνας αναζητήσεων και καλλιτεχνικών ονείρων;
Όταν έκλεισα 30 χρόνια στο θέατρο, αποφάσισα να δημιουργήσω ένα χώρο, με επιλεγμένους πάντα συνεργάτες, όπου “η ψυχή μας δεν θα γεράσει”, όπως έγραψα στο εναρκτήριο πρόγραμμα του Διάχρονου. Έχουμε ήδη ανεβάσει μέσα σε 16 χρόνια 37 παραστάσεις. Θεωρώ ότι είμαι ο άνθρωπος που οργανώνει μια ομάδα, όχι θιασάρχης.
– Η απώλεια του γιου σας είναι τραγικό γεγονός. Τι σας δίνει τόση δύναμη στη ζωή σας για να συνεχίζετε να δημιουργείτε;
Η πίστη στη συνέχεια της ψυχής και οι δυνατές παροτρύνσεις του, όσο ήταν κοντά μου.
– Ερμηνεύετε Σαίξπηρ για τέταρτη φορά …. Τον θεωρείτε τον μέγιστο των συγγραφέων;
Αναμφίβολα είναι μέγας συγγραφέας! Μέγιστους θεωρώ τους τραγικούς μας… Ναι, είχα τη χαρά να συμμετάσχω ως Πόρσια στον “Έμπορο της Βενετίας” με Σάιλοκ τον αείμνηστο Γιάννη Μόρτζο, ως Κατερίνα στη “Στρίγγλα που έγινε αρνάκι” με Πετρούκιο τον Ζαχαρία Ρόχα, ως Βεατρίκη στο ”Με το ίδιο μέτρο” με Δούκα τον πρόωρα χαμένο Θεόφιλο Βανδώρο και τώρα στο Θέατρο Διάχρονο ως κυρία Φορντ στις “Εύθυμες Κυράδες” με απολαυστικό Φάλσταφ τον Μπάμπη Χατζηδάκη.
– Τι σας εντυπωσίασε στις ”Εύθυμες Κυράδες” και επιλέξατε να το ανεβάσετε;
Είναι η μόνη φάρσα του Σαίξπηρ και ήταν και προσωπική μου ανάγκη να μπω σε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα.
– Με την Κατερίνα Μαντέλη που σκηνοθετεί την παράσταση συνεργάζεστε πρώτη φορά ;
Τρίτη φορά. Η πρώτη ήταν στον “Ένα μήνα στην εξοχή” του Τουργκένιεφ και η δεύτερη στις “Ψευτοσπουδαίες” του Μολιέρου. Τσακωνόμαστε συχνά στις πρόβες, γιατί υπολογίζουμε πολύ η μία τη γνώμη της άλλης. Γενικά, προχωρώ σε διαφωνία μόνο με ανθρώπους που εκτιμώ.
– Μπορείτε να μου ανακοινώσετε κάποια έργα ρεπερτορίου που σκέφτεστε να ανεβάσετε στο μέλλον;
Αν έχω την υγεία μου, έργα που απαιτούν μεγάλη ηλικία π.χ. “Η επιστροφή της γηραιάς κυρίας”, Εκάβη στις “Τρωάδες”.
– Στην τηλεόραση δεν σας έχουμε δει για αρκετό καιρό. Είναι μια συνειδητή απόφαση ή δεν έχει γίνει κάποια πρόταση που θα σας ενδιέφερε;
Εγώ, μετά τη Ζωή της άλλης, είχα πει ότι δεν θα ξανακάνω τηλεόραση. Για χρόνια μου ήταν αδύνατο να είμαι σε σειρά. Ο λόγος απλός: όταν γίνονταν τα γυρίσματα, εγώ ήμουν στην αυτοδιοίκηση. Είχα ωράριο 9πμ-3μμ. Αν και μου έγιναν προτάσεις…
-Πώς ήταν η εμπειρία σας από την συμμετοχή σας στο πολυσυζητημένο κινηματογραφικό έργο Καποδίστριας;
Ο Γιάννης Σμαραγδής είχε στόχο και τον πέτυχε. Ο κόσμος αγκάλιασε τον αγώνα του να καταφέρει να την ολοκληρώσει. Θεωρώ τιμή μου τη συμμετοχή ως Μαντώ Μαυρογένους και την απόφαση του να συμπληρώσει στο αρχικό σενάριο αυτή τη σκηνή για να υποδυθώ αυτήν τη μεγάλη μας ηρωίδα.
– Φέτος πρωταγωνιστείτε και σε μια ακόμη παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά… πώς συνδυάζονται όλα;
Χρόνια τώρα συνηθίζω να παίζω δύο έργα την ίδια σεζόν. Φαίδρα και Θεοφανώ, Θεοφανώ και Λυσιστράτη και 10 χρόνια τώρα Λέλα Καραγιάννη μαζί με τον ρόλο κάθε χρονιάς. Αλλά “Tο αμάρτημα της μητρός μου” του Γεωργίου Βιζυηνού είναι όπως γράφουν οι κριτικές ένα έργο θεραπευτικό. Η πρωτότυπη μέθοδος του Δήμου Αβδελιώδη και η διδασκαλία του λόγου ήταν για μένα μια άσκηση πειθαρχίας. Η παράσταση απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και παίζεται ως 5/4 στο Δημοτικό, κάθε Πέμπτη – Παρασκευή – Σάββατο – Κυριακή, ενώ κάθε Τετάρτη στις 7:30 θα συνεχίζω στο Διάχρονο Θέατρο τις “Εύθυμες Κυράδες”.
-Υπάρχει προσωπικός χρόνος και πώς τον αξιοποιείτε;
Διάβασμα και ταξίδια.
-Γιατί αξίζει κατά την γνώμη σας αυτή η ζωή;
Για την αγάπη και το όνειρο. Το μότο μου είναι: “Η ζωή είναι όνειρο” παρμένο από το “Σκιά ονείρου ο άνθρωπος” του Πίνδαρου.
Σχόλια για αυτό το άρθρο