ΤΩΡΑ |
Η διαδρομή της Μαρίνας Ασλάνογλου στο θέατρο δεν μετριέται μόνο σε σημαντικούς ρόλους, διακρίσεις και σπουδαίες συνεργασίες- μετριέται κυρίως σε καλλιτεχνικό εκτόπισμα, σε ποιότητα και σε εκείνη τη σπάνια αίσθηση αλήθειας που αφήνει μία μεγάλη ηθοποιός κάθε που φορά που ανεβαίνει στη σκηνή! Από τις μεγάλες κυρίες του ελληνικού θεάτρου, με παρουσία που δεν επιβάλλεται θορυβωδώς αλλά κατακτά αβίαστα το χώρο και τη μνήμη, η Μαρίνα Ασλάνογλου έχει οικοδομήσει μια πορεία βαθιά ουσιαστική, φωτισμένη από συνέπεια, ήθος και υψηλή αισθητική αντίληψη. Με σπάνια ερμηνευτική καλλιέργεια και εκφραστική ευγένεια, διαθέτει εκείνο το πολύτιμο θεατρικό χάρισμα που επιτρέπει στον ηθοποιό να υπερβαίνει την τεχνική και να αγγίζει την ουσία του ανθρώπινου δράματος. Η σκηνική της παρουσία χαρακτηρίζεται από εσωτερικότητα, αισθαντικότητα και μία βαθιά οργανική σχέση με το λόγο και το συναίσθημα. Δεν ερμηνεύει απλώς τους ρόλους- τους ιδιοποιείται , τους αφουγκράζεται και τους αποδίδει με μία λεπτοδουλεμένη αλήθεια που γεννά συγκίνηση και σεβασμό. Η Μαρίνα Ασλάνογλου ανήκει σε εκείνη την ξεχωριστή κατηγορία ηθοποιών που διαθέτουν σπάνιο μέτρο και ερμηνευτική πειθαρχία. Με υποκριτική ακρίβεια, πνευματική εγρήγορση και εξαιρετικό έλεγχο των εκφραστικών της μέσων, έχει αποδείξει ότι μπορεί να υπηρετήσει με την ίδια αρτιότητα τόσο το ψυχολογικό βάθος του δραματικού ρεπερτορίου όσο και τις απαιτήσεις σύνθετων θεατρικών αναμετρήσεων. Η φωνή της, το βλέμμα, οι παύσεις, η οικονομία των κινήσεων της και η υποδειγματική χρήση της σιωπής λειτουργούν ως αυτόνομα ερμηνευτικά εργαλεία, αποκαλύπτοντας μία ηθοποιό που γνωρίζει σε βάθος τη δύναμη αλλά και την ευθύνη της σκηνικής έκθεσης. Η πολυετής της διαδρομή μέσα από τα σημαντικότερα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου και οι συνεργασίες της με κορυφαίους σκηνοθέτες έχουν επισφραγιστεί από τις υψηλότερες διακρίσεις και τα σημαντικότερα βραβεία ερμηνείας! Κι όμως, αυτό που καθιστά την Μαρίνα Ασλάνογλου τόσο ξεχωριστή δεν είναι μόνο η αναγνώριση, αλλά η αδιάλειπτη προσήλωσή της στην ποιότητα και η βαθιά της πίστη πως το θέατρο αποτελεί χώρο ουσίας, σκέψης και πνευματικής ευθύνης. Χαμηλών τόνων ως προσωπικότητα, μα υψηλότατης ερμηνευτικής δυναμικής, δεν υπήρξε ποτέ ηθοποιός της ευκολίας ή της επιφανειακής εντύπωσης… Αντιθέτως, κάθε της επιλογή μαρτυρά έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζει την τέχνη με σοβαρότητα, σεβασμό και εσωτερική ανάγκη δημιουργίας. Οι στάσεις ζωής της συνομιλούν αρμονικά με τη θεατρική της παρουσία, στοιχείο που χαρίζει στις ερμηνείες της ιδιαίτερο βάθος και ηθική πυκνότητα. Η φετινή καλοκαιρινή περίοδος την βρίσκει αντιμέτωπη με ακόμη μία σπουδαία καλλιτεχνική πρόκληση: την Πραξαγόρα στις ”Εκκλησιάζουσες- Οι γυναίκες στην εξουσία” του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία του άξιου Θέμη Μουμουλίδη. Ένα ρόλο πολυσύνθετο, απαιτητικό και ιδιαίτερα γοητευτικό που απαιτεί όχι μόνο υποκριτική δεξιοτεχνία αλλά και ευφυία, κωμικό ρυθμό, πολιτική οξυδέρκεια και βαθιά γνώση της αριστοφανικής σάτιρας. Η ίδια μιλά για τον Θέμη Μουμουλίδη με υπερηφάνεια και ευγνωμοσύνη, αναγνωρίζοντας τον ως ένα σκηνοθέτη με καθαρό καλλιτεχνικό όραμα και ουσιαστική γνώση του θεάτρου. Η διασκευή που συνυπογράφει με την Νεφέλη Μαϊστράλη ενσωματώνοντας στοιχεία καμπαρέ και τσίρκου, δεν απομακρύνεται από τον πυρήνα του έργου- αντίθετα, δημιουργεί μια νέα θεατρική συνθήκη υψηλού ενδιαφέροντος. Όπως εύστοχα επισημαίνει η Μαρίνα Ασλάνογλου, το καμπαρέ εμπεριέχει συγχρόνως το γιορτινό και το σκοτεινό, το γέλιο και την παρακμή, και ακριβώς σε αυτή τη συνύπαρξη αναδεικνύεται με ιδιαίτερη δύναμη η σατιρική και ανατρεπτική φύση του Αριστοφάνη. Η προσέγγισή της στο μεγάλο κωμωδιογράφο αποκαλύπτει ακόμη μία διάσταση της προσωπικότητάς της: μια ηθοποιό με σκέψη, κοινωνική αντίληψη και βαθιά κατανόηση του δραματουργικού υλικού. Αντιλαμβάνεται πως ο Αριστοφάνης δεν ψυχαγωγεί απλώς, αλλά σχολιάζει με οξύτητα την πολιτική ανεπάρκεια, τις παθογένειες της εξουσίας και την αδυναμία των κοινωνιών να βρουν ουσιαστικές λύσεις στα αδιέξοδά τους. Μέσα από την ανατροπή που επιχειρούν οι γυναίκες, ανοίγει ένα διάλογο για τη δημοκρατία, τη διακυβέρνηση, την ισότητα και τις ανθρώπινες αδυναμίες- και όλα αυτά με χιούμορ, τόλμη και ευφυΐα. Δεν είναι λοιπόν υπερβολή να πιστεύει κανείς ότι οι ”Εκκλησιάζουσες- Οι γυναίκες στην εξουσία” θα αποτελέσουν μία από τις παραστάσεις του φετινού καλοκαιριού! Και η Μαρίνα Ασλάνογλου, με την καλλιτεχνική της ωριμότητα, τη σπάνια θεατρική της ευγένεια και τη βαθιά ερμηνευτική της υπόσταση, μοιάζει έτοιμη να προσθέσει ακόμη μία μεγάλη στιγμή στο ήδη εξαιρετικά ποιοτικό και ουσιαστικό καλλιτεχνικό της παλμαρέ, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά πως οι αληθινά μεγάλες κυρίες του θεάτρου δεν υπηρετούν απλώς τη σκηνή- την λαμπρύνουν.
– Πώς αισθάνεσαι που θα παίξεις Αριστοφάνη τη φετινή καλοκαιρινή σεζόν;
Καταρχάς, κάθε συνάντηση με ένα τέτοιο έργο και έναν τέτοιο συγγραφέα είναι μία πρόκληση για έναν ηθοποιό! Ιδιαίτερα, όταν καλείσαι να ερμηνεύσεις έναν τέτοιο ρόλο, όπως η Πραξαγόρα… Ανυπομονώ, λοιπόν, να κάνω αυτή την περιοδεία στα ανοιχτά θέατρα σε όλη την Ελλάδα.
– Οι ”Εκκλησιάζουσες, γυναίκες στην εξουσία” είναι ένα από τα πιο δημοφιλή του έργα. Συμφωνείς με την άποψη αυτή;
Είναι ένα έργο που παραμένει ζωντανό και επίκαιρο, συνδυάζει το χιούμορ με τον πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό και θέτει ερωτήματα που εξακολουθούν να μας αφορούν. Μιλά για την εξουσία, για την κοινωνική ανισότητα, την κατανομή πλούτου, ουσιαστικά την ανάγκη αλλαγής και την ανθρώπινη ουτοπία. Γιατί ο Αριστοφάνης χρησιμοποιεί το γέλιο για να μιλήσει για πολύ σοβαρά πράγματα.
– Η Πραξαγόρα την οποία θα ερμηνεύσεις έχει κοινά στοιχεία με τον χαρακτήρα σου;
Θα σου πω. Θα έλεγα ότι μας συνδέει η αποφασιστικότητα και είναι μία γυναίκα που δεν συμβιβάζεται με όσα θεωρεί λάθος. Έχει θάρρος, δυναμισμό και πίστη στις ιδέες της, για αυτό και αναλαμβάνει δράση. Γιατί διεκδικεί φωνή και πολιτική παρουσία σε έναν κόσμο καθαρά ανδρικό. Προτείνει ένα ριζοσπαστικό σύστημα, όπως η κοινοκτημοσύνη, την κατάργηση της ατομικής περιουσίας, κοινά αγαθά, όλοι να είναι ίσοι, ακόμη και ο έρωτας να μοιράζεται, να είναι ελεύθερος. Φυσικά αυτό στη θεωρία μπορεί να ακούγεται ιδανικό όλο αυτό, αλλά όταν εφαρμόζεται αρχίζει η κοινωνία να είναι σε παραλήρημα…
-Πώς είναι ο Θέμης Μουμουλίδης ως σκηνοθέτης;
Ο Θέμης Μουμουλίδης είναι ένας σκηνοθέτης με βαθιά γνώση του θεάτρου και ξεκάθαρο καλλιτεχνικό όραμα! Δημιουργεί ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης με τους ηθοποιούς, ενώ ταυτόχρονα σε ωθεί να ψάξεις βαθύτερα στο ρόλο σου. Είναι απαιτητικός με την καλή έννοια γιατί αυτό βοηθά ώστε το τελικό αποτέλεσμα να έχει ουσία και ποιότητα! Και είναι πολύ σημαντικό για έναν ηθοποιό.
-Με ποιο τρόπο διασκεύασε αυτή την αρχαία κωμωδία με την Νεφέλη Μαϊστράλη;
Έχουν κάνει μία πολύ ωραία απόδοση- διασκευή επάνω στο έργο. Έχουν βάλει στοιχεία καμπαρέ και τσίρκου που αυτό είναι πολύ σημαντικό ερμηνευτικά. Γιατί το καμπαρέ έχει κάτι γιορτινό, αλλά και κάτι σκοτεινό, είναι το γέλιο και η παρακμή μαζί. Διατηρείται η σάτιρα, το χιούμορ, η ανατρεπτική μάτια του συγγραφέα και αναδεικνύονται οι σύγχρονες προεκτάσεις των θεμάτων που θέτει το έργο. Έτσι, το κοινό μπορεί να αναγνωρίσει μέσα από το έργο ζητήματα που το απασχολούν μέχρι σήμερα…
-Θα μπορούσες να φανταστείς τη σημερινή Βουλή να απαρτίζεται μόνο από γυναίκες, οι οποίες θα διακυβερνούσαν τη χώρα;
Οι γυναίκες έχουν αποδείξει ότι μπορούν να ανταποκριθούν πολύ καλά σε όλους τους τομείς σε θέσεις ευθύνης! Το ζητούμενο βέβαια δεν είναι αν θα κυβερνούν μόνο γυναίκες ή μόνο άντρες, αλλά να υπάρχουν ίσες ευκαιρίες, αξιοκρατία και ουσιαστική εκπροσώπηση. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο το φύλο, αλλά είναι η ίδια η ανθρώπινη φύση και η σχέση με την εξουσία, δηλαδή η κοινωνία κερδίζει όταν αξιοποιεί τις δυνατότητες όλων των ανθρώπων της, ανεξαρτήτως φύλου…
– Τι ήθελε ο Αριστοφάνης να θίξει και να στηλιτεύσει με το έργο αυτό;
Ο Αριστοφάνης σατιρίζει την πολιτική ανεπάρκεια, τις παθογένειες της εξουσίας και την αδυναμία της κοινωνίας να βρει ουσιαστικές λύσεις στα προβλήματά της. Μέσα από την ανατροπή που επιχειρούν οι γυναίκες, θέτει ερωτήματα για τη δημοκρατία, τη διακυβέρνηση,την ισότητα, τις ανθρώπινες αδυναμίες. Και το κάνει με μοναδικό τρόπο: με χιούμορ, ευφυΐα και τόλμη!
Σχόλια για αυτό το άρθρο