Μάνος Βαβαδάκης: «Μεγάλη απόλαυση και βάσανο μαζί ο ηθοποιός»

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι του θεάτρου που δεν χρειάζονται θόρυβο για να αφήσουν αποτύπωμα- άνθρωποι που επιλέγουν συνειδητά να υπηρετούν την τέχνη μακριά από τη ματαιοδοξία της προβολής, χτίζοντας αθόρυβα αλλά σταθερά μια πορεία ουσίας, συνέπειας και αλήθειας. Ο Μάνος Βαβαδάκης είναι μία από αυτές τις ξεχωριστές περιπτώσεις δημιουργών που κουβαλούν μέσα τους το θέατρο όχι ως επάγγελμα, αλλά ως βαθιά πνευματική και υπαρξιακή ανάγκη! Με ήθος, ευγένεια, παιδεία και μία σπάνια εσωτερική καλλιέργεια έχει αφιερώσει την ύπαρξή του στην υπηρεσία της σκηνής, παραμένοντας ένας αυθεντικός εργάτης της τέχνης, αφοσιωμένος ολοκληρωτικά στη δύναμη του λόγου, της συλλογικότητας και της ανθρώπινης επαφής… Ως ηθοποιός, διαθέτει εκείνη τη σπάνια σκηνική ποιότητα που δεν κραυγάζει ποτέ, αλλά κατακτά αθόρυβα και ουσιαστικά τον θεατή. Η ερμηνευτική του παρουσία χαρακτηρίζεται από εσωτερικότητα, ευαισθησία, βαθιά σκέψη και μια σχεδόν υπαρξιακή σχέση με τον λόγο και το σώμα. Αντιμετωπίζει κάθε ρόλο σαν μία νέα κατάδυση στην ανθρώπινη ψυχή, σαν μία διαρκή αναμέτρηση με τα όρια της ύπαρξης, και αυτό είναι ακριβώς που χαρίζει στις ερμηνείες του αλήθεια, ποιότητα και πνευματικό βάθος! Δεν παίζει για να εντυπωσιάσει- παίζει για να επικοινωνήσει, να συγκινήσει και να αφυπνίσει. Για αυτό και κάθε του εμφάνιση στη σκηνή αφήνει την αίσθηση μιας γνήσιας θεατρικής εμπειρίας, απαλλαγμένης από επιτήδευση και εύκολες εντυπώσεις… Αλλά και ως σκηνοθέτης, ο Μάνος Βαβαδάκης αποδεικνύει πως διαθέτει ουσιαστικό καλλιτεχνικό όραμα και βαθιά αντίληψη της θεατρικής πράξης. Οι σκηνοθετικές του προσεγγίσεις χαρακτηρίζονται από στοχασμό, ποιητικότητα και μια βαθιά ανάγκη να συνομιλήσει με τον άνθρωπο και την εποχή του. Δεν τον ενδιαφέρει η επιφανειακή αισθητική, ούτε οι εύκολοι εντυπωσιασμοί- αναζητά πάντοτε τον πυρήνα των κειμένων, την υπόγεια μουσικότητα των λέξεων, την φιλοσοφική αγωνία που κρύβεται πίσω από κάθε έργο. Μέσα από τις δουλειές του, επιχειρεί να μετατρέψει το θέατρο σε τόπο σκέψης, μνήμης και ουσιαστικού διαλόγου, υπηρετώντας περισσότερο την ποίηση και την ανθρώπινη αλήθεια, παρά τη συμβατική θεατρικότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της βαθιάς καλλιτεχνικής του φιλοσοφίας αποτελεί και η φετινή δουλειά της Ομάδας RMS MATAROA, η οποία  παρουσιάζει στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων- Λευτέρης Βογιατζής την παράσταση Danton/Η  ανατομία μιας επανάστασης σε ελεύθερη διασκευή του έργου ”Ο θάνατος του Δαντών” του Γκέοργκ Μπίχνερ. Επιλέγοντας συνειδητά να υπηρετήσουν περισσότερο τον ποιητή και λιγότερο τον δραματουργό, ο Μάνος Βαβαδάκης και οι συνεργάτες του επιχειρούν να φωτίσουν όχι μόνο την πολιτική διάσταση της επανάστασης, αλλά κυρίως την ανθρώπινη, υπαρξιακή και ηθική της πλευρά. Πρόκειται για μία παράσταση βαθιά στοχαστική, που καλεί τον θεατή να κοιτάξει

Αναγνωρισιμότητα:

Δεν την επιδιώκω. Την φοβάμαι. Θέλω να κινούμαι στην καθημερινότητα χωρίς βλέμματα. Απολαμβάνω όμως, κάποιες αγκαλιές θεατών, αυτή την στιγμιαία οικειότητα.

Βία:

Βία ή εξέγερση, βία κι η καταστολή της. Διαλέγεις και παίρνεις.

Γκέοργκ Μπίχνερ:

Γοητευτικό πνεύμα. Όπως όλοι όσοι πέθαναν νέοι και δεν τους ξέφτισε το γήρας…

Danton/ Η ανατομία μιας επανάστασης:

Το στοίχημα της φετινής χρονιάς. Αναμέτρηση με μια δραματουργία και έναν ποιητή πολύ ανώτερο μας. Αλλά με γενναία βήματα ενηλικιώνεσαι.

Έρωτας/ Επανάσταση:

Και τα δύο αναζωογονητικά! Και τα δυο επικίνδυνα.Κατά περίπτωση.

Ζωή:

Την γεμίζω με μικρές στιγμές ευτυχίας, κι έτσι την αντέχω.

Ηθοποιός:

Μεγάλη απόλαυση και βάσανο μαζί. Η λαχτάρα της σκηνής κάθε βράδυ, η δημιουργικότητα στις πρόβες και η μελαγχολία, καθώς γυρνάς σπίτι μετά από μια κακή παράσταση.

Θέατρο:

Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου μακριά του. Θέλω να συνεχίσω να παίζω σαν παιδί. Να καμώνομαι όλα όσα δεν μπορώ να γίνω, βασιλιάδες και θεούς.

Ιδεαλιστής:

Όσο και πραγματιστής.

Καλλιτεχνικές αναζητήσεις:

Με κοινωνικό πρόσημο. Να ανακουφίζεις τον πόνο των θεατών, να τους βοηθάς στη ζωή τους, να τους χαρίζεις γέλιο κι ελπίδα.

Λόγος:

Το πεδίο της τέχνης μας. Μια διαρκής πάλη. Να ανακαλύπτουμε την μουσικότητα, να βουτάμε στις έννοιες, να φανερώνουμε την φαντασία, να σώσουμε την προφορά  και λέξεις της γλώσσας μας από την λήθη…

Μαχητικότητα:

Παλιότερα περισσότερη, τώρα απογοήτευση. Φουντώνει μόνο μπροστά στην αδικία.

Νέες ιδέες:

Για να αρθρωθεί μια νέα ιδέα, θέλει πολύ κόπο. Και δεν την ανακαλύπτεις κυνηγώντας την. Σου φανερώνεται, όταν βουτάς στη σκέψη και την εργασία των άλλων.

Ξένο ρεπερτόριο:

Το ζήτημα είναι να υπάρξει νέο ρεπερτόριο. Συγγραφείς και δραματουργούς χρειαζόμαστε. Πόσα χρόνια ακόμη να αναμασάμε τα ίδια κείμενα;

Ουτοπία:

Η ομάδα μας, η RMSMATAROA. Την φτιάξαμε μονάχοι μας, πρώτα για τους εαυτούς μας. Για να μπορούμε να δουλεύουμε και να δημιουργούμε ελεύθερα. Κι όπως κάθε ουτοπία για να αντέξει, θέλει μικρές θυσίες…

Παράσταση:

Κάθε βράδυ δοκιμάζω το άγχος της σκηνής σε διαφορετική δόση. Άλλοτε, τρέμει το φυλλοκάρδι μου, άλλοτε, τρέχει η γλώσσα μου και καμιά φορά νιώθω να καβαλάω τον ρυθμό μαγικά. Και δεν ξέρω, αν εγώ τον γητεύω ή εκείνος με σηκώνει ανάλαφρα σαν αεράκι.

Ρόλοι:

Υπάρχουν ρόλοι που τους περιμένω καρτερικά. Κι άλλοι που με συνάντησαν, σαν ευτυχισμένο της μοίρας σημάδι.

Σκηνοθεσία:

Ξεκίνησα για να μπορώ να πω όλα εκείνα, που ως ηθοποιός δεν είχα την ευκαιρία.

Τηλεόραση:

Άλλη πίστα. Απαιτητική. Εξαντλητική. Θαυμαστοί οι συνάδελφοι που το κάνουν. Προσωπικά προτιμώ τους χρόνους του θεάτρου. Προτιμώ να παίζω χωρίς ενδιάμεσο. Να νιώθω την ενέργεια της αίθουσας, να ακούω την ανάσα των θεατών.

Υπερβατικός:

Πώς να υπερβείς τις αισθήσεις και τον νου σου; Αφήνομαι καμιά φορά στη φαντασία. Φοράω τα ακουστικά στα αυτιά, βουτώ στη θάλασσα της μουσικής και νιώθω κομμάτι του ρυθμού του κόσμου.

Φωνή:

Αγωνία να την προστατέψω, να την ασκώ. Να μπορώ να παίζω με όλη τη δυναμική της σε κάθε παράσταση. Φέτος, ένα βράδυ έκλεινε σταδιακά όσο κυλούσαν οι σκηνές κι ένιωθα να σβήνω ολόκληρος κομμάτι κομμάτι.

Χάος κοινωνικό- πολιτικό:

Ο κόσμος όπως τον ξέραμε αλλάζει. Αλλά από το χάος πάντα κάτι καινούργιο γεννιέται.

Ψυχολογία:

Πόσο δύσκολο να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Να αναγνωρίσεις τα τραύματα, να συγχωρήσεις, να αποδεχτείς, να κατανοήσεις τις αποφάσεις της ζωής σου.

Ωραίες δουλειές:

Τις κάνουν οι ωραίοι άνθρωποι. Γιατί αυτό μένει στο τέλος. Να σε χαιρετούν όσοι συνάντησες στο δρόμο σου, όσα χρόνια κι αν περάσουν…