ΤΩΡΑ |
Ο ‘Αγιος Ιωάννης γεννήθηκε στη Ρωσία το 1690. Τότε βασίλευε ο Μεγάλος Πέτρος. Το 1711 ξέσπασε πόλεμος με την Τουρκία, στον οποίο πολέμησε και ο Άγιος Ιωάννης. Ο Άγιος πιάστηκε αιχμάλωτος και έγινε σκλάβος ενός Τούρκου, ο οποίος τον μετέφερε στην πατρίδα του, στο Προκόπι της Μικράς Ασίας. Ο Άγιος δεχόταν τις αφόρητες καταπιέσεις και τους εξευτελισμούς των Τούρκων, που προσπαθούσαν να τον κάνουν να αλλαξοπιστήσει. Η ενάρετη συμπεριφορά του έκανε τον αφέντη του να τον συμπαθήσει και να τον αφήσει ελεύθερο να ασκεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα. Η εργασία που του ανατέθηκε ήταν το στάβλισμα και η περιποίηση των ζώων, την οποία ασκούσε με αγάπη και προθυμία. Σε ηλικία 40 ετών αρρώστησε βαριά και πέθανε. Στις 27 Μαϊου 1730 έγινε η τελετή της ταφής του. Ο αφέντης του έδωσε την ελευθερία στους χριστιανούς να τον θάψουν χριστιανικά. Τάφηκε στο ναό του Αγίου Γεωργίου και το άγιο σκήνωμά του μπήκε μέσα σε μαρμάρινη λάρνακα. Το 1832 όμως το λείψανο πετάχτηκε έξω από τη λάρνακα σε σωρό ξύλων για να καεί, από τους στρατιώτες του Τούρκου Χατκεράλ Ογλού Οσμάν πασά, που είχαν ληστέψει όλο το ναό από τα αφιερώματα. Το λείψανο όμως έμεινε ανέπαφο. Το γεγονός αυτό φόβισε τους Τούρκους που απομακρύνθηκαν και το σώμα του αγίου τοποθετήθηκε πάλι μέσα στη λάρνακα. Τα θαύματα που γίνονται στη λάρνακα που φιλοξενεί τα λείψανα του αγίου γίνονται γνωστά και πολύς κόσμος ασχέτου θρησκείας καταφεύγει για να θεραπευτεί. Στο χώρο δημιουργείται ένα μεγάλο προσκύνημα που δεσπόζει στην Κεντρική Καππαδοκία έως το 1924. Κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών του 1924, οι χριστιανοί κάτοικοι του Προκοπίου Μικράς Ασίας, πήραν μαζί τους το σκήνωμα του Αγίου και το μετέφεραν στη νέα τους πατρίδα, στην Εύβοια. Το ιερό λείψανο μεταφέρθηκε στην Εύβοια τον Οκτώβριο του 1924 με το πλοίο «Βασίλειος Δεστούνης». Το 1930 θεμελιώθηκε μεγαλοπρεπής ναός προς τιμή του Αγίου, που αποπερατώθηκε το 1951.
Το πρώτο θαύμα του
Κάποια στιγμή ο αφέντης του πήγε στη Μέκκα για προσκύνημα. Μία από τις μέρες εκείνες στο σπίτι του είχαν γιορτή και ετοίμασαν υπέροχα φαγητά. Βλέποντας ο Άγιος Ιωάννης ένα πιάτο με πιλάφι, το οποίο ήξερε ότι άρεσε ιδιαίτερα στον αγά ρώτησε εάν μπορούσε να το πάρει και να το στείλει στον αφέντη του. Όλοι γέλαναν μαζί του γιατί ήξεραν ότι ο αγάς έλειπε στη Μέκκα και θεώρησαν ότι ήθελε να το φάει ο ίδιος. Του έδωσαν, ωστόσο το πιάτο με το ρύζι και ο Άγιος Ιωάννης το πήρε και πήγε στον σταύλο. Εκεί γονάτισε και προσευχήθηκε από τα βάθη της καρδιάς του παρακαλώντας το Θεό να στείλει το φαγητό στον αφέντη του με όποιον τρόπο οικονομούσε Εκείνος με την παντοδυναμία Του. Πράγματι, το πιάτο με το φαγητό χάθηκε από τα μάτια του και λίγο αργότερα γύρισε στο σπίτι και είπε πως το πιάτο έφτασε στον αφέντη του. Αλλά και πάλι όλοι γέλασαν μαζί του.
Ύστερα από λίγες ημέρες όταν ο κύριος του γύρισε από τη Μέκκα, προς μεγάλη έκπληξη όλων, έφερε μαζί του το χάλκινο πιάτο, στο οποίο βρισκόταν το ρύζι. Διηγήθηκε μάλιστα, στους οικείους του πως γυρνώντας από το προσκύνημα του βρήκε ένα πιάτο με πιλάφι να τον περιμένει στο τραπέζι του δωματίου του. Μάλιστα, το πιάτο ήταν από το σπίτι του γιατί είχε πάνω χαραγμένο το όνομα του. Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει τι συνέβη, αλλά ο Άγιος Ιωάννης ήξερε πως ο Θεός, τον είχε ακούσει και έστειλε το φαγητό στον αφέντη του.
Σχόλια για αυτό το άρθρο