ΤΩΡΑ |
“Τι με γεμίζει στη ζωή μου; Η ίδια η ζωή όπως και αν έρχεται είναι συναρπαστική! Μέσα από τις μεγαλύτερες δυσκολίες γεννιέται η ελπίδα“. Με τα παραπάνω λόγια είχε απαντήσει η Κάτια Νικολαΐδου σε συνέντευξη της πριν δέκα χρόνια εδώ, στο Cosmopoliti. Έσκιζε τότε με το ρόλο της δεσποινίδας Κέιζγουελ στην θρυλική παράσταση “Ποντικοπαγίδα” που είχε ανεβάσει η Νινέτα Λεμπέση σε σκηνοθεσία του Μανούσου Μανουσάκη και έσπαγε ταμεία και στην Αθήνα και σε περιοδεία. Παράλληλα όμως, άφηνε και τηλεοπτικά τις καλύτερες εντυπώσεις ως Ερμιόνη Ρήγα στη σειρά του Δημήτρη Αρβανίτη “Δικαίωση”.
Η ταλαιπωρία στην προσωπική της ζωή, με την περιπέτεια της υγείας της αλλά και με αισθηματικούς χωρισμούς, ερχόταν σε απόλυτη αντίθεση με την επιτυχία στην καλλιτεχνική της πορεία. Η Κάτια -Κατιούσα για τους φίλους της και τους δικούς της ανθρώπους- ήταν πάντα με το χαμόγελο. Ένα αγγελικό, μεγάλο, πλατύ χαμόγελο που έδινε αισιοδοξία για τη ζωή και δύναμη σε όλους. Κι ας ήταν εκείνη που χρειαζόταν την περισσότερη δύναμη για να προχωρήσει στο βίο της…
Από την πρώτη στιγμή που βγήκε στο θέατρο, με το ευθυτενές παράστημα, το λυγερό κορμί, τα όμορφα εκφραστικά μάτια και το αψεγάδιαστο πρόσωπο, όλοι την ξεχώρισαν. Σκόρπιζε λάμψη, φως και υποκριτικό τάλαντο σε κάθε δουλειά της. Η παιδεία της, η εκφραστικότητα της, η εσωτερικότητα που αντιμετώπιζε τους ρόλους της, η φινέτσα της, η γλυκύτητά της, οι καλοί τρόποι συμπεριφοράς της και η ευγένειά της, είχαν τόση τρυφεράδα μέσα τους που σε σκλάβωναν αμέσως. Η Κάτια δεν ήταν δήθεν, δεν έκανε βεντετιλίκια, είχε σεβασμό για τη δουλειά της, τους συναδέλφους της αλλά και τους συνανθρώπους της στην καθημερινότητα της. Κυρίως είχε αξιοπρέπεια για την ίδια τη ζωή!
Αγαπούσε -λάτρευε- την οικογένειά της και τους φίλους της. Με γενναιοδωρία και απόλυτη αγάπη, υπήρξε δίπλα τους πάντα, ακόμα κι όταν εκείνη ήθελε στήριξη για να ξεπεράσει τα δικά της προβλήματα. Πίστευε ότι ο χωρισμός, όποια μορφή και αν έχει, είναι το χειρότερο είδος απώλειας. Ανήμερα της γιορτής των αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, η Κάτια Νικολαΐδου έβγαλε τα δικά της φτερά και ταξίδεψε στο αιώνιο φως… Εκεί που δεν υπάρχει πόνος, χωρισμός, φθόνος και η ψυχή είναι απαλλαγμένη από όλα αυτά, ελεύθερη και γαλήνια, όπως θα σκεφτόμαστε ότι είναι πλέον η Κάτια… Αντίο αγαπημένη μας Κάτια…
Ας την θυμηθούμε σε ευτυχισμένες στιγμές με φίλους και συναδέλφους της
Κάτια Νικολαϊδου: «Η ζωή όπως και αν έρχεται είναι συναρπαστική!»
Φωτογραφίες: Papadakis press, Cosmopolti
Σχόλια για αυτό το άρθρο