Ένας πρίγκηπας για τη μαμά μου

Η μαμά και ο μπαμπάς χώρισαν αλλά με αγαπούν και οι δύο κι αυτό το βλέπω και το αισθάνομαι. Ξέρω πως δεν θα είναι για πάντα μόνοι τους και κάποια στιγμή εκτός απο μένα θα αγαπήσουν και κάποιον άλλο, αυτόν που οι μεγάλοι λένε «σύντροφο». Ελπίζω μόνο να μη γίνει «κακιά μητριά» ή «κακός πατριός», όπως σε μερικά παραμύθια. Τώρα που σου έκανα έναν πρόλογο θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι. Πόσο πολύ αγαπάς την μαμά μου;

ΣχετικάΆρθρα

Γιατί δεν ξέρω αν στο είπα, αλλά είναι τέλεια. Με βάζει πάνω απο όλους και όλα.

Σηκώνεται το πρωί και με ετοιμάζει για το σχολείο, μου φτιάχνει γάλα και ό,τι άλλο της ζητήσω ανα πάσα στιγμή έτοιμη να το κάνει. Το απόγευμα βλέπουμε μαζί κινούμενα σχέδια και όλο αγκαλιαζόμαστε και φιλιόμαστε, πάμε βόλτα στην παιδική χαρά κι εκείνη τρέχει συνέχεια από πίσω μου, μην τυχόν και χτυπήσω. Το βράδυ με κάνει μπάνιο και ξαπλώνουμε μαζί. Τότε με αγκαλιάζει ξανά και με χαϊδεύει τραγουδώντας μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

Εκείνη λέει πως είναι φάλτσα αλλά εγώ νομίζω ότι έχει την πιο ωραία φωνή του κόσμου.

Με νευριάζει μόνο τη νύχτα, γιατί δε με αφήνει να κοιμηθώ. Έρχεται κάθε πέντε λεπτά και με ζουλάει, με φιλάει και μου λέει σ’αγαπώ.

Κι εγώ σ’αγαπώ ρε μαμά, αλλά τα λέμε κι αύριο.

Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι «μοναξιά», αλλά νομίζω έχει να κάνει με αυτό το «σύντροφος» που λέγαμε πριν. Καμιά φορά όταν δεν έχεις έναν τέτοιο, φαίνεται πως βάζεις τα κλάματα.

Η μαμά μου δεν κλαίει ποτέ μπροστά μου, μόνο μια φορά την είδα καταλάθος και μου είπε οτι είναι απο ένα κάψιμο στο χέρι. Εγώ όμως δεν την πίστεψα. Κοίταξα τα πόδια και τα χέρια της και δεν είδα πληγή πουθενά, τότε την φίλησα στο πρόσωπο που έτσι κι αλλιώς της αρέσει και μου είπε οτι της πέρασε.

Επίσης απο αυτό έμαθα οτι δε φαίνονται όλες οι πληγές πάντα, αλλά αν τις αγαπάς, περνάνε.

Πρέπει σιγά σιγά να της ανακοινώσω πως μεγαλώνω και πως έχει δίκιο που θέλει να κοιμάμαι στο κρεβάτι μου. Όμως δεν ξέρω ποιος θα την αγκαλιάζει όταν κοιμάται.

Μια φορά της είπα να πάρει τον Σπάιντερμαν μαζί της κι εκείνη άρχισε να γελάει. Μάλλον γιατί ο Σπάιντερμαν έχει δουλειές το βράδυ και δε θα μπορεί να είναι στο σπίτι. Δε μπόρεσα να σκεφτώ άλλο λόγο.

Αν λοιπόν αγαπάς τη μαμά μου, μην ξεχνάς να την αγκαλιάζεις. Γιατί τα χάδια της αρέσουν και όταν κάτι της αρέσει, χαίρεται. Κι όταν χαίρεται, γίνεται η πιο όμορφη μαμά του κόσμου.

Έχω γνωρίσει πολλούς φίλους και φίλες της. Οι περισσότεροι ήταν καλοί και τους συμπάθησα. Εκείνους που αντιπάθησα, δεν τους ξαναείδαμε, γιατί όπως λέει κι εκείνη, εμπιστεύεται το ένστικτό μου.

Μου λέει συχνά επίσης ένα παραμύθι με το δέντρο και το κλαράκι. Αυτή είναι το δέντρο κι εγώ το κλαρί της. Όσο μεγαλώνω σιγά σιγά θα ξεμακραίνω και θα γίνω κι εγώ δέντρο. Λέει πως ανα πάσα στιγμή θα είναι κοντά μου, αλλά πρέπει και οι δύο να καταλάβουμε πως είμαστε μεν ο ένας κομμάτι του άλλου, αλλά και δύο ξεχωριστά όντα.

Μου άρεσε η ιδέα του να γίνω μόνος μου δέντρο, όμως προβληματίστηκα για το ποιος θα κάνει παρέα στη μαμά.
Ήδη λείπω πολλές ώρες στο σχολείο, κάνω φίλους που με καλούν σε πάρτι και που μου λένε πως όταν μεγαλώσω λίγο ακόμα δε θα χρειάζεται να είναι η μαμά μου παντού μαζί μου. Εμένα αυτό μου άρεσε αλλά δεν της το είπα γιατί μάλλον θα στεναχωρηθεί.

Άρα για να τελειώνουμε, γιατί θέλω να παίξω και λίγο με τα τουβλάκια μου.

Αν αγαπάς πολύ την μαμά μου θα πρέπει να την φροντίζεις, να την κάνεις να χαμογελάει και να φιλάς τις πληγές της.

Να αγαπάς τα παραμύθια και κυρίως να αγαπάς εμένα. Κατάλαβες;

Εμένα επίσης, δεν πρέπει ποτέ να με πονέσεις, γιατί τότε μάλλον θα σε σκοτώσει. Έτσι την άκουσα να λέει.

Τώρα ξέρεις αρκετά για το παραμύθι μας και για το πώς μπορείς να γίνεις κι εσύ μέρος της παρέας μας.

Η μαμά λέει πως με την αγάπη θα νικήσουμε τα πάντα. Της έφτιαξα λοιπόν ένα παραμύθι και το στέλνω εκεί έξω για να το διαβάσει ο πρίγκιπας της και να έρθει.

Αν είσαι εσύ, να ξέρεις τα πράγματα είναι πολύ απλά.

Κι αν εκείνη στα κάνει περίπλοκα μη της δώσεις πολύ σημασία, είναι γυναίκα και καλύτερο θα ήταν να μιλήσεις μαζί μου ως άντρας προς άντρα, για να σου δώσω τα φώτα μου.

Αν σου πω σκύψε να σε φιλήσω, τότε μόλις απέκτησες κι εσύ το θρόνο σου.

Στο σπίτι και την καρδιά μας.