ΤΩΡΑ |
«Η Αληθινή Απολογία του Σωκράτη’’ από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρούμελης έκανε πρεμιέρα στα Λελέϊκα Υπάτης. Ακόμα δεν έχω συνέλθει απ’ την παράσταση που είδα. Αισθάνθηκα να έχω χάσει τη λαλιά μου από το δυνατό κείμενο του ποιητή Κώστα Βάρναλη και τη θεατρική οντότητα του Χρήστου Καλαβρούζου. Αν δεν παρέμενα παγιδευμένη στον καθωσπρεπισμό μου θα επέτρεπα στον εαυτό μου να υποκλιθεί κυριολεκτικά στο συγκλονιστικό μονόλογο του.
Ομολογώ πως από καθαρή τύχη βρέθηκα σε αυτή την ατμόσφαιρα. Ο άστατος καιρός παραλίγο να σταθεί εμπόδιο και να αποτρέψει μια δυνατή εμπειρία πνεύματος και ψυχής. Ούτε καν ήμουν υποψιασμένη. Ένα μπουρίνι που ξέσπασε στο παρά πέντε και μια σειρά από εφήμερα γεγονότα κατάφεραν να με αποσυντονίσουν, ώστε βρέθηκα σα χαμένη στον Τόπο τεχνών ‘’Χώρα’’.
Λιτό σκηνικό είχε στηθεί πίσω από τα τελευταία καθίσματα της ‘’Χώρας’’, στο έδαφος. Η ιδέα να γίνει εκεί η παράσταση ήταν του Χρήστου Καλαβρούζου κι έπαιξε σημαντικό ρόλο σε αυτό που παρακολουθήσαμε. Αντίληψη και εμπειρία, σκέφτηκα. Καθίσαμε στις ξύλινες κερκίδες που διαθέτει ο χώρος με μαξιλαράκια που μοίραζαν άνθρωποι του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ στην είσοδο.
Η παράσταση αρχίζει… σιωπή και βίωμα συνομιλούν κρυφά μεσ’ τον καθένα. Το διαισθάνομαι. Κι άλλοι τρανταγμοί στα εσωτερικά πεδία. Ανώτεροι παλμοί δονούνται στο χώρο. Συντονίζομαι απ’ την έναρξη της παράστασης σε μια ‘’αληθινή’’ απολογία που ζωντανεύει με την υποκριτική -κέντημα ο ηθοποιός. Φωτισμός και χώμα ήταν αρκετά για να συνειδητοποιήσω ότι θέατρο μπορείς να κάνεις παντού. Τέτοιες παραστάσεις μπορούν να σταθούν από παραλίες και πλατείες μέχρι κάστρα και ραχούλες. Γοητευμένη από τη σκηνική παρουσία του Χ. Καλαβρούζου, το λόγο και τη λαμπερή καθαρότητα στο βλέμμα του. Μεγαλοσύνη και δέος. Μα πώς να μην συγκλονιστώ όταν μπροστά μας είχαμε έναν άνθρωπο του θεάτρου που ξεπερνώντας το ρήμα, δείτε με, το παίξιμό του δημιούργησε την πρόκληση ‘’ακούστε με’’.
Ακούστε, ανοίξτε την ψυχή σας, την συνείδησή σας και πάρτε μαζί σας μια ανεκτίμητη περιουσία. Αυτή ήταν για μένα η ισχυρή εσωτερική καθοδήγηση από τον τρόπο που αισθάνθηκα να προσεγγίζει το ρόλο. Αλήθειες που σαν γροθιές συντάραξαν το τοπίο μέσα μου.. Μόνο που εκείνη την ώρα πίστεψα ότι είχα μπροστά μου το Σωκράτη κι είχα μεταφερθεί στην απολογία του. Ένιωσα μέρος του αλλά και μέρος του πλήθους που με ευκολία περπατά ανυποψίαστο δίπλα από φωτισμένες συνειδητές υπάρξεις. Ανίδεη από τη μια πλευρά του νομίσματος και πολύ μόνη από την άλλη. Αλήθεια, πόση μοναξιά να στοίχειωσε πλάσματα με πνεύμα και συνειδητότητα σαν εκείνη του Σωκράτη; αναρωτήθηκα.
‘’Ο Σωκράτης είναι ένας μοναχικός ταξιδιώτης, που μπορεί όμως να τον ανακαλύψουμε μια ωραία πρωία πλάι μας, ή ακόμη και μέσα μας’’ γράφει ο σκηνοθέτης Χρίστος Σιοπαχάς στο σημείωμα του. Το υλικό είναι από το πρόγραμμα του Εθνικού θεάτρου όπου ‘’Η αληθινή απολογία του Σωκράτη’’ του Κώστα Βάρναλη είχε ανέβει με τους ίδιους συντελεστές τη θεατρική περίοδο 1986-87. Σκηνικά-κοστούμια είναι του αείμνηστου και βραβευμένου σκηνογράφου Βασίλη Φωτόπουλου, η μουσική του Μιχάλη Χριστοδουλίδη, η σκηνοθεσία του Χρίστου Σιοπαχά, σκηνική και καλλιτεχνική επιμέλεια του Χρήστου Καλαβρούζου.
Στο πρόγραμμα επίσης υπάρχει ένα απόσπασμα από γράμμα του Κωστή Παλαμά στον Κώστα Βάρναλη. Σε κάποιο σημείο γράφει: ‘’Ο υπαινιγμός κι ο αναχρονισμός. Συγχρονίζονται. Δύο θεράποντες του τεχνίτη υπάκουοι κάνουν ένα επαναστατικό δαιμόνιο. Κάνουν το Σωκράτη, από αρχαίο μοντέρνο, χωρίς μήτε του αρχαϊσμού να κακοφαίνεται μήτε ο μοντερνισμός να ζημιώνεται. Προστατεύει και τους δύο ο λυρισμός. Ο καημένος ο ποιητής, όπου ανακατευθεί, ξέρει και συγυρίζει. Μας δίνεις μιαν αυτοψυχογραφία του φιλοσόφου διασκεδαστικώτατη’’
Στο τέλος όπου το παρατεταμένο χειροκρότημα δεν σταματούσε, ο πρωταγωνιστής είπε: Καλά, καλά, φτάνει, μη το πάρουμε και πάνω μας. Έπειτα, από εκεί που έπαιζε, λίγο πιο πέρα στάθηκε και μίλησε με όσους τον πλησίασαν φορώντας το κοστούμι του ρόλου. Με γοήτευσε επίσης με τη γλυκύτητα, τη ζεστασιά και την ηρεμία του. Με επίγνωση του σημαντικού και του ασήμαντου. Της ουσίας και της επιφάνειας. Μάθημα ζωής. Κάπου διάβασα ότι ο Σωκράτης έλεγε πως ο άνθρωπος τίποτε νέο δεν μαθαίνει, παρά μόνο παίρνει συνείδηση των όσων ήδη γνωρίζει. Η γνώση είναι ανάμνηση, υπάρχει κάπου η ανάμνηση μέσα μας. Μια τέτοια ανάμνηση κατά κάποιο τρόπο μου έδωσε τούτη η παράσταση.
Με την παράσταση αυτή, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρούμελης επιθυμεί να αποτίσει έναν ελάχιστο φόρο τιμής στον μεγάλο Έλληνα ποιητή Κώστα Βάρναλη καθώς εφέτος συμπληρώνονται 130 χρόνια από τη γέννησή και 40 χρόνια από το θάνατό του. Μακάρι το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρούμελης να ξαναφέρει την αληθινή απολογία του Σωκράτη στη Λαμία μετά την περιοδεία. Η πόλη διαθέτει χώρους όπως π.χ. το Κάστρο. Θα ήταν ιδανικά να ξαναδούμε την παράσταση. Κι όσοι δε μπόρεσαν λόγω καιρού να τους δοθεί η ευκαιρία να προσθέσουν μια τέτοια λυτρωτική εμπειρία στη δική τους ψυχή, αν το θελήσουν. Στη δική μου πάντως προστέθηκε.
Πρόγραμμα περιοδείας:
23/7/2014 Ναύπακτος
27/7/ Παραμυθιά
29/7 Τρίκαλα
30/7 Άρτα
3/8 Δίστομο
4/8 Χαλκίδα
8/7 Πλάτανος
9/8 Πελασγία
10/8 Φάρσαλα
11/8 Άμφισσα
20/8 Καρπενήσι
24/8 Λιβαδειά
29/8 Συκιές
6/9 Γαλάτσι
Τιμή εισιτηρίων: 10
Μαθητικό-φοιτητικό-άνεργοι- πολύτεκνοι: 5
Πληροφορίες: 22310 33325
Σχόλια για αυτό το άρθρο