Γεωργία Ζώη: «Η γυναίκα δεν είναι ρόλος, είναι ολόκληρο σύμπαν»

Η Γεωργία Ζώη, δυναμική γυναίκα από τη φύση και τη διαδρομή της, υπήρξε μία από τις καλλονές στον καλλιτεχνικό χώρο, όχι ως επιφαινόμενο εντυπωσιασμού, αλλά ως φυσική ακτινοβολία ήθους και παρουσίας. Σήμερα, ωριμασμένη καλλιτεχνικά και υπαρξιακά, είναι μια απίστευτα γοητευτική γυναίκα, μια ήρεμη δύναμη με έντονη προσωπικότητα που επιβάλλεται όχι με κραυγές, αλλά με το βάθος της σκέψης και της σκηνικής της αλήθειας. Η γοητεία της δεν είναι πλέον αισθητική, μόνο- είναι πνευματική, θεατρική, απολύτως συνυφασμένη με τη συνείδηση της αποστολής της μέσα στο χώρο του θεάτρου αλλά και τον κοινωνικό. Η Γεωργία Ζωή ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία των θεατρικών υπάρξεων που δεν υπηρετούν απλώς στη σκηνή, αλλά τη στοχάζονται, τη δοκιμάζουν και τελικά τη μεταμορφώνουν σε χώρο εσωτερικής αλήθειας. Η διαδρομή της στο θέατρο δεν χαρακτηρίζεται από θόρυβο ή ευκαιριακή προβολή, αλλά από μια αδιάλειπτη συνειδητή κατάθεση ψυχής, από μια ηθική στάση απέναντι στην τέχνη της υποκριτικής που προτάσσει την ουσία έναντι της ευκολίας και της φθαρτής αναγνωσιμότητας. Η επιλογή της να παραμείνει πιστή στο θέατρο, μακριά από άσκοπες τηλεοπτικές εμφανίσεις, φανερώνει μια καλλιτέχνιδα βαθιά προσανατολισμένη στο νόημα και όχι στην εικόνα. Στις 13 Ιανουαρίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, η Γεωργία Ζώη ανεβαίνει στη σκηνή με την ”Ωραία Ελένη στην κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων” του διδάκτορα Κωνσταντίνου Μπούρα, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη, σε μια επιλογή που δεν είναι τυχαία αλλά απολύτως ιδεολογική και ποιητική. Η Ελένη που υπηρετεί δεν είναι απλώς μυθικό πρόσωπο, αλλά αρχετυπικό σύμβολο: γυναίκα- σύμπαν, ταυτόχρονα δύναμη και ευαισθησία, φλόγα και τραύμα, μνήμη και επιθυμία. Το έργο αυτό καθίσταται σήμερα εξαιρετικά επίκαιρο, καθώς σε μια εποχή όπου οι κακοποιήσεις και οι βιαιότητες κατά των γυναικών επανέρχονται δραματικά στο προσκήνιο της κοινωνικής συνείδησης, λειτουργεί ως ύμνος στη γυναικεία ύπαρξη, στην αντοχή, την αξιοπρέπεια και τη βαθιά εσωτερική της δύναμη. Μέσα από αυτήν τη δραματουργική πρόταση, η Ζωή αποκαλύπτει τη βαθιά της πίστη στη γυναικεία υπόσταση ως πολυδιάστατη ενέργεια, ως κοσμογονία συναισθημάτων και νοημάτων. Η στροφή της στους μονολόγους αποτελεί κορυφαία καλλιτεχνική δήλωση. Εκεί, όπου ο ηθοποιός στέκεται απολύτως εκτεθειμένος, χωρίς συμπαίκτες να μοιραστούν το βάρος της σκηνής, η Γεωργία Ζώη αποδεικνύει το εύρος, τη δύναμη και την πειθαρχία των υποκριτικών της μέσων. Ο μονόλογος ως τελετουργία μοναχικής αναμέτρησης με το κοινό και τον εαυτό, γίνεται για εκείνη πεδίο αλήθειας, απογύμνωσης και βαθιάς θεατρικής εντιμότητας. Η παρουσία της στη σκηνή δεν είναι ποτέ επιφανειακή- είναι στοχαστική εσωτερική, μετρημένη, και συγχρόνως φορτισμένη από μια υποδόρια ένταση που καθηλώνει. Η Γεωργία Ζώη δεν ερμηνεύει απλώς ρόλους- ενσαρκώνει ιδέες, συναισθήματα και υπαρξιακά ερωτήματα, επιβεβαιώνοντας ότι το θέατρο, όταν υπηρετείται με συνέπεια και πνευματική καθαρότητα, μπορεί ακόμη να λειτουργεί ως πράξη βαθιάς ανθρώπινης και καλλιτεχνική αξίας. Και για αυτήν ακριβώς τη διαδρομή, σιωπηλή αλλά ουσιαστική, το θέατρο της οφείλει έναν ειλικρινή, θερμό και απόλυτα δικαιολογημένο έπαινο! Να σημειωθεί, ότι η παράσταση το Φεβρουάριο θα μεταφερθεί σε κεντρικό θέατρο των Αθηνών.

ΣχετικάΆρθρα

– Τα τελευταία χρόνια έχεις στραφεί σε μονολόγους. Θέλεις να δώσεις στο έπακρο τα εκφραστικά και υποκριτικά μέσα που διαθέτεις;

Οι μονόλογοι δεν ήταν στρατηγική επιλογή, αλλά εσωτερική ανάγκη. Είναι ένας τρόπος να σταθείς απολύτως εκτεθειμένος, χωρίς άλλοθι. Εκεί δεν κρύβεσαι πίσω από συμπρωταγωνιστές ή μηχανισμούς. Δουλεύεις με το σώμα, τη φωνή, τη σκέψη, την ανάσα. Και ναι, μέσα από αυτό το είδος νιώθω ότι μπορώ να εκφράσω πιο ολοκληρωμένα όσα κουβαλώ ως γυναίκα και ως καλλιτέχνις.

– Τι ήταν εκείνο που σε έκανε να θέλεις να ανεβάσεις το έργο του Δρ. Κωνσταντίνου Μπούρα, «Η Ωραία Ελένη στην Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων»;

Το γεγονός ότι αυτή η Ελένη μιλάει η ίδια. Δεν είναι αντικείμενο, δεν είναι τρόπαιο, δεν είναι αφορμή. Είναι υποκείμενο. Όταν διάβασα το κείμενο ένιωσα ότι αφορά βαθιά το σήμερα: τις γυναίκες που κατηγορούνται, που φορτώνονται ευθύνες που δεν τους ανήκουν, που ζητούν απλώς το δικαίωμα να υπάρξουν ελεύθερα. Αυτό το έργο δεν αναπαράγει το μύθο· τον ανατρέπει.

– Το έργο είναι ένας ύμνος στη γυναίκα. Τι είναι η γυναίκα για εσένα;

Η γυναίκα για μένα είναι δύναμη και ευαισθησία μαζί. Είναι αντοχή, μνήμη, φροντίδα, αλλά και εξέγερση όταν χρειάζεται. Είναι αυτή που καλείται διαρκώς να αποδείξει, να αντέξει, να συγχωρήσει. Και παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να δημιουργεί, να αγαπά, να ονειρεύεται. Η γυναίκα δεν είναι ρόλος — είναι ολόκληρο σύμπαν.

– Πώς είναι ο Κωστής Καπελώνης ως σκηνοθέτης;

Απαιτητικός με ουσία. Έχει βαθιά δομημένη σκέψη και σε οδηγεί να ψάξεις κάτω από την επιφάνεια. Δεν τον ενδιαφέρει το εύκολο συναίσθημα, αλλά η αλήθεια. Δουλεύει με ακρίβεια, πειθαρχία και μεγάλη αγάπη για τον ηθοποιό. Για μένα η συνεργασία μας ήταν δώρο και μαθητεία μαζί.

Όμως, θα ήθελα να σημειώσω ότι ήταν δώρο και τιμή και η συνεργασία μου με τους υπόλοιπους συντελεστές και ιδιαίτερα με την υπέροχη Ζωή Τηγανούρια και τον Στέλιο Γενεράλη που με τις μουσικές τους απογειώνουν την παράσταση καθώς και με την εξαιρετική Σοφία Παγώνη που με το σκηνικό της δημιουργεί ατμόσφαιρες ονειρικές!

– Συμφωνείς με τον συγγραφέα ότι η ωραία Ελένη ήταν εξιλαστήριο θύμα και όχι αφορμή πολέμου;

Απολύτως! Οι πόλεμοι δεν γίνονται ποτέ για την ομορφιά ή τον έρωτα. Γίνονται για εξουσία, πλούτο, εγωισμό. Η Ελένη έγινε το βολικό άλλοθι. Και αυτό δυστυχώς δεν αφορά μόνο στο παρελθόν· είναι ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται, ιδιαίτερα εις βάρος των γυναικών.

– Πώς βλέπεις το φαινόμενο της βίας και της κακοποίησης των γυναικών;

Με οργή και λύπη. Ζούμε σε μια εποχή που μιλά πολύ, αλλά προστατεύει λίγο. Η βία δεν είναι πια αόρατη — όμως συνεχίζει να υπάρχει. Χρειάζεται παιδεία, θεσμική στήριξη, αλλά και θάρρος. Θάρρος να μιλήσουμε, να πιστέψουμε τα θύματα και να πάψουμε να τα ενοχοποιούμε.

– Η προσωπική σου ζωή είχε εντάσεις ή κύλησε ήρεμα και γαλήνια;

Όπως όλων των ανθρώπων, είχε και εντάσεις και γαλήνη. Τίποτα δεν είναι μονοδιάστατο. Με τα χρόνια, όμως, έμαθα να επιλέγω τη γαλήνη. Να απομακρύνομαι από ό,τι με βαραίνει και να κρατώ ό,τι με εξελίσσει. Αυτό είναι για μένα ωριμότητα.

-Σε ιντριγκάρει κάποιος ρόλος από το παγκόσμιο ρεπερτόριο που επιθυμείς πολύ να κάνεις;

Με ιντριγκάρουν οι γυναικείοι ρόλοι που δεν ζητούν συμπάθεια, αλλά κατανόηση. Η Μήδεια, η Εκάβη, η Κλυταιμνήστρα — όχι ως «τέρατα», αλλά ως γυναίκες που έφτασαν στα άκρα. Με ενδιαφέρουν οι ρόλοι που σε αναγκάζουν να κοιτάξεις κατάματα τις σκοτεινές πλευρές του ανθρώπου.

– Γιατί δεν σε βλέπουμε στην τηλεόραση;

Δεν είναι θέμα άρνησης, αλλά επιλογής. Δεν με συγκινεί η έκθεση χωρίς ουσία. Αν προκύψει κάτι που να με αφορά πραγματικά καλλιτεχνικά, θα το κάνω με χαρά. Αλλά δεν πιστεύω ότι η παρουσία στην τηλεόραση είναι αυτοσκοπός. Προτιμώ τη συνέπεια από τη συχνότητα…

– Ετοιμάζεις κάτι καινούργιο;

Αυτή την περίοδο η «Ωραία Ελένη» είναι στο απόλυτο επίκεντρο της δημιουργικής μου ζωής. Θέλω να ταξιδέψει, να συναντήσει ανθρώπους, να ανοίξει συζητήσεις. Παράλληλα, όπως πάντα, αφήνω χώρο στο απρόβλεπτο. Εκεί συνήθως γεννιούνται τα πιο ουσιαστικά πράγματα. Και συνεχίζω να μελετώ!

Την Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2026 (ώρα 20:00), στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το κοινό θα απολαύσει την ιδιαίτερη μουσικοθεατρική παράσταση Η Ωραία Ελένη στην Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων, σε κείμενο – δραματουργία του Δρ. Κωνσταντίνου Μπούρα, υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Κωστή Καπελώνη.

Στον ρόλο της Ελένης εμφανίζεται η Γεωργία Ζώη, βραβευμένη, μεταξύ άλλων, με το Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού για την ερμηνεία της στο έργο Amber Alert (17ο Διεθνές Φεστιβάλ Μονοδράματος «ΜΟΝΟΑΚΤ», Πρίστινα, 13/06/2025). Μέσα από μια βαθιά ανθρώπινη και πολιτική προσέγγιση, η ερμηνεία της αγγίζει τον πυρήνα της γυναικείας εμπειρίας από την αρχαιότητα έως σήμερα.

Η συνθέτης Ζωή Τηγανούρια, υπογράφει την πρωτότυπη μουσική της παράστασης και συμμετέχει επί σκηνής με το ακορντεόν της, πλαισιωμένη από τον Στέλιο Γενεράλη στα κρουστά. Μαζί, ζωντανεύουν μουσικά τα έντονα και αντιφατικά συναισθήματα της πολυσύνθετης γυναικείας υπόστασης.

Promo trailer: https://www.youtube.com/watch?v=CmgqZ68DNXI

Η Ωραία Ελένη, το αιώνιο σύμβολο ομορφιάς και κατάρας, σε προχωρημένη ηλικία πια, παίρνει για πρώτη φορά η ίδια τον λόγο. Δεν μιλούν οι ποιητές, οι άντρες, οι στρατηγοί∙ μιλά η ίδια.

Από τα τείχη της Τροίας μέχρι τους σημερινούς πολέμους, η φωνή της γίνεται κραυγή ενάντια στη βία, τον πόλεμο, την κακοποίηση των γυναικών. Θρηνεί για τα παιδιά που χάθηκαν, καταγγέλλει τους άρχοντες που πλουτίζουν με αίμα, διεκδικεί το δικαίωμα των γυναικών να μιλούν, να αντιστέκονται, να ζουν.

Ο μονόλογος συνδυάζει λόγο και μουσική, μέσα από μοιρολόγια, τραγούδια έρωτα, ύμνους αντίστασης και έναν τελικό ύμνο στην Ειρήνη. Η παράσταση εναλλάσσει συγκίνηση, θυμό, χιούμορ, τρυφερότητα και πάθος, κρατώντας τον θεατή σε διαρκή συναισθηματική εγρήγορση.

..…κι αν ξαναγεννηθώ να μην με πουν ωραία Ελένη, αιτία πολέμου,

να μην με ξαναπούν Ελένη της Τροίας,

να με πουν Ελένη της Ειρήνης.

Η Ελένη του Δρ. Κωνσταντίνου Μπούρα, δεν είναι πια το εξιλαστήριο θύμα μιας τραγωδίας… γίνεται σύμβολο Ειρήνης, Αγάπης και Ελευθερίας.

Ο μονόλογος συνδυάζει λόγο και μουσική.

Η ωραία Ελένη στην κοιλάδα των νεκρών ερώτων, στην κοιλάδα του Ευρώτα όπου μοσχοβολούνε πορτοκάλια, τραγουδάει τον πόνο την απώλεια, τον έρωτα, την ομορφιά, την Ειρήνη…

μέσα από 4 παραδοσιακά μοιρολόγια και τραγούδια της ξενιτιάς και του έρωτα («Ξένος εδώ, ξένος εκεί», «Την πατρίδα μ’ έχασα», «Δεν αφήνει τη χαρά η λύπη», «Νεραντζούλα») τα οποία ερμηνεύει η Γεωργία Ζώη.

Επίσης η Γεωργία Ζώη τραγουδάει 4 νέα τραγούδια της Ζωής Τηγανούρια που τα έχει συνθέσει ειδικά για την παράσταση:

-το τραγούδι «Έρως» της Σαπφούς σε μετάφραση Κωνσταντίνου Μπούρα,

-το τραγούδι «Η ωραία Ελένη» σε στίχους της Λούλας Παπαγιαννοπούλου,

-το τραγούδι «Γυναίκα Ειρήνη» σε στίχους της Σοφίας Λιγνού και

-το τραγούδι «Σκοτεινή λαχτάρα» σε στίχους της Ζωής Τηγανούρια.

Τέλος ακούγεται και ένα ακόμη τραγούδι – μοιρολόι, «Σήκω μάνα» σε ποίηση Γιάννη Φαλκώνη, το τελευταίο τραγούδι που μελοποίησε ο μεγάλος Πετρολούκας Χαλκιάς με τη φωνή της Γεωργίας Ζώη https://youtu.be/MeR85SiZI_g?si=xfrXPkj1qb_F8BVE.

Οι παραστάσεις θα συνεχίσουν και σε περιοδεία στο εξωτερικό όπως: Μιλάνο, Βουκουρέστι, Κόσσοβο, Τίρανα, καθώς και άλλες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού

Σημείωμα Δρ. Κωνσταντίνου Μπούρα:

«Η Ωραία Ελένη είναι για μένα ένας μύθος από τα νηπιακά μου χρόνια. Ελένη ερωτεύτηκα, Ελένη παντρεύτηκα… Είναι το γυναικείο Κάλλος. Η Μάννα Γαία, η Ουρανία Αφροδίτη… Εάν δεν υπήρχαν οι γυναίκες δεν θα υπήρχε Πολιτισμός. Εάν δεν υπήρχαν οι θηλυκές ενέργειες δεν θα υπήρχε Ειρήνη. Τα πολεμόχαρα αρσενικά στις γυναίκες αποδίδουν την απληστία, την ανεπάρκειά τους. Όλα τα Καλά κι Αγαθά είναι γενους θηλυκού: ομόνοια, ευδοκία, διπλωματία, ισότητα, ισονομία, δικαιοσύνη, ελευθερία, ζωή, ευγνωμοσύνη… Ζήτωσαν οι θηλυκότητες!!!»

Σημείωμα σκηνοθέτη:

«Η νέα εκδοχή του σύγχρονου σώματος ενός μυθικού φαντάσματος, που μας παραδίδει για εργασία και όνειρο ο Κωνσταντίνος Μπούρας, μας δίνει πλούσιο υλικό για σκέψη, θεατρική και μουσική έρευνα και δημιουργική αναμέτρηση με ένα πλάσμα, που έβαλε τρεις θεές να την κηρύξουν τρόπαιο, της φόρτωσαν την ευθύνη για ένα δεκάχρονο αιματηρό πόλεμο, για να συμπεράνει στο τέλος ο Ποιητής, ότι όλος αυτός ο όλεθρος έγινε “για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη”.

Βλέπουμε το φάντασμα να περιπλανιέται στους αιώνες, μέσα σε τοπία καταστροφής και πολέμων χωρίς νικητές, να αναζητά την Ειρήνη, που κάποτε αγαπήσαμε κι αυτή μας χάρισε τον ανοιχτό ορίζοντα, που μας υπόσχεται ταξίδια σε ένα μέλλον που θα χτίσουν αγέννητοι ακόμη θαλασσοπόροι.

Και περιπλανιέται η Ωραία Ελένη μας, στα ίδια μονοπάτια, λέγοντας και ξαναλέγοντας τα ίδια λόγια, στους νέους ζωντανούς, μέχρι να καταλάβουν ότι η Ομορφιά και ο Έρωτας μπορεί να είναι οι μόνοι πραγματικοί νικητές, σε μια Ευτυχία που θα διασκέσει για μια ζωή κι όχι σαν μια αστραπή στο σκοτάδι»

Κωστής Καπελώνης

Συντελεστές

Κείμενο-δραματουργία: Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας

Σκηνοθεσία-διδασκαλία – σχεδιασμός φωτισμών: Κωστής Καπελώνης

Πρωτότυπη Μουσική σύνθεση: Ζωή Τηγανούρια

Σκηνικά – κοστούμια: Σοφία Παγώνη

Κατασκευή κοστουμιών: ΜΕΖΟΥΡΙΤΣΑ

Επιμέλεια κίνησης: Ζέφη Μπαρτζώκα

Φωτογραφίες – Video: Θέμης Πανταζόπουλος – Capture Lab

Κατασκευή σκηνικών: Σάββας Σουρμελίδης

Artwork / Poster design: Σάββας Χριστομόγλου

Makeup Artist: Αργυρώ Βενέτη