Γιώργος Γαλίτης: «Μπαχάρι κανελόριζα, 45 σκόρδα, για σένα κορωνοϊέ, θα φέρουμε τον Τσιόδρα»

Covid-19, πανδημία, καραντίνα, μέτρα, μένουμε ασφαλείς, μάσκες, απολυμαντικά, επιστροφή στην κανονικότητα. Εναλλαγή καταστάσεων και συναισθημάτων, αλλαγή προγράμματος, ματαιώσεις αλλά και αισιοδοξία για το μέλλον. Ο Γιώργος Γαλίτης μιλάει για την κατάσταση που βιώνουμε, για την καραντίνα και πώς πέρασε, μας λέει τη γνώμη του για τα κλειστά θέατρα και κάνει σχέδια για το άμεσο μέλλον.

ΣχετικάΆρθρα

-Στην καραντίνα έκανες γυμναστική ή έτρωγες;

Φυσικά και έκανα γυμναστική. Και ευτυχώς συνεχίζω. Το καθημερινό μου πρόγραμμα είναι: Αρχίζω με ένα γρήγορο περπάτημα είκοσι μέτρων μέχρι το σουβλατζίδικο της γωνίας. Κάνω μία μικρή στάση, για τρία τυλιχτά περίπου. Μετά, τρέχω δέκα με δώδεκα μέτρα μέχρι να φτάσω στο ζαχαροπλαστείο. Κάνω μία μικρή στάση για περίπου δύο προφιτερόλ ή δύο μιλφέιγ, αναλόγως. Κάνω τρεις επαναλήψεις και φυσικά άφθονα αναψυκτικά και μπύρες για αναπλήρωση υγρών.

-Φοράς μάσκα και τι τύπου (ιατρική, πάνινη, χάρτινη ή την ολόκληρη με το πλαστικό;)

Φοράω μία ολόσωμη μάσκα δικής μου κατασκευής με πυρίμαχο κράνος, αδιάβροχες μπότες από καουτσούκ, αναπνευστήρα, τρεις μπουκάλες οξυγόνου, μετρητή θερμοκρασίας σώματος και περιβάλλοντος, γάντια με επικάλυψη αντισηπτικού υφάσματος με βραδύκαυστες συνθετικές ίνες, αντανακλαστικές ταινίες, φώτα λεντ προς –πίσω, αερόσακο και ζάντες αλουμινίου.

-Τι σε εκνευρίζει περισσότερο σε αυτή την κατάσταση;

Σε αυτή την κατάσταση με εκνευρίζει αυτή η κατάσταση αλλά αν η κατάσταση ήταν διαφορετική από αυτή την κατάσταση μπορεί να μη με εκνεύριζε τόσο αυτή κατάσταση ή μπορεί να με εκνεύριζε περισσότερο η άλλη κατάσταση από αυτήν την κατάσταση που με εκνευρίζει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη κατάσταση. Πάντως, αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί ως κατάσταση εκτός αν αλλάξει η κατάσταση. Δεν ξέρω αν είστε σε κατάσταση να καταλάβετε την κατάσταση μου η οποία, ως κατάσταση, με έχει φέρει σε αυτή την κατάσταση.

-Συμφωνείς να ανοίξουν τα θέατρα;

Συμφωνώ, αλλά, όταν η πληρότητα των θέσεων των θεάτρων θα είναι στο 40%, το αντίτιμο του εισιτηρίου θα πέσει κατά 50% και οι παραστάσεις θα γίνονται με 80% λιγότερους ηθοποιούς, οι οποίοι θα πληρώνονται με το 20% των αποδοχών που είχαν προ κορωνοϊού, πιστεύω πως τελικά θα επιβιώσει το 0,00000001% των συναδέλφων, εκ των οποίων το 100% είναι αυτοί που επιβιώνουν και θα επιβιώνουν για πάντα.

-Αν την ώρα που παίζεις στη σκηνή κάποιος βήξει στην πρώτη σειρά τι θα κάνεις;

Με ψυχραιμία θα κατέβω κάτω από τη σκηνή και με την βοήθεια των ταξιθετριών-νοσοκόμων του θεάτρου θα τυλίξουμε τον αγαπητό θεατή με αντισηπτικό σελοφάν, θα τον οδηγήσουμε στην έξοδο του θεάτρου, από κει θα τόνε πάμε μεσάνυχτα Παρασκευής με το φεγγάρι ολόγιομο σε σταυροδρόμι που χει κοντά κυπαρισσάκι αψηλό ή πλατάνι γεροπλάτανο. Εκεί, θα σκάψουμε ένα λάκκο βαθύ, θα ρίξουμε μέσα, ένα κουκούτσι ελιάς που το ’χει φτύσει τσιγγάνα τουρκογύφτισσα, και ένα λαγοπόδαρο περασμένο απ’ τα σαράντα κύματα και βλογημένο από θυμιατό Βουλγάρας καντηλανάφτισσας. Μετά όλοι μαζί θα φτύσουμε τρεις φορές δεξά και τέσσερις ζερβά και θα τραγουδήσουμε αντάμα «Μπαχάρι κανελόριζα, 45 σκόρδα, για σένα κορωνοϊέ, θα φέρουμε τον Τσιόδρα». Καλή ανάρρωση.

-Κάνεις σχέδια για το άμεσο μέλλον;

Πάντα κάνω σχέδια. Τα οποία, φέτος, θα έχω την τιμή να εκτεθούν για πέντε λεπτά στην Εθνική Πινακοθήκη, στο δεύτερο υπόγειο, κάτω από το τρίτο γκαράζ, στην πέμπτη βοηθητική αποθήκη προσωπικού, όπως μπαίνουμε απέναντι, πίσω από το κλιματιστικό, μέσα στον κουβά με την σφουγγαρίστρα. Θα έχω το κλειδί κάτω απ’ το χαλάκι.