ΤΩΡΑ |
Ο ΤΑΖ σε ανεξέλεγκτο πυρετό θέλει να ρίξει μοβόρικη μπουνιά στα μούτρα του Kλέωνα Γρηγοριάδη για να του ξοφλήσει τον ιδρώτα και το κλάμα που του προκάλεσε.
H πιο εύκολη φράση να ξεκινήσεις ένα γραπτό για κάτι που είδες και σε ξεπερνάει είναι το «δεν έχω λόγια». Δυστυχώς το πρόβλημά μου εδώ είναι πως έχω τα λόγια αλλά πρέπει να ψάξω βαθιά μέσα μου για να τα βρω και να εκφραστώ, εφόσον αυτό είναι που μου ζήτησε και με βασάνισε με τόσο ηδονικό σπαραγμό μηδενιστικής ελπίδας η παράσταση. Να βρω λόγια πάνω στα λόγια του Ζοέλ Πομερά. Ενός συγγραφέα που δεν ξέρω τίποτα για αυτόν αλλά έχει βρει αυτό που αναζητώ. Να χρησιμοποιεί απλές, κοφτές και ρομποτικά συναισθηματικές φράσεις για να δώσει το συντακτικό της νέας γλώσσας συναισθημάτων. Στην αρχή σου παραδίδει μαθήματα αυτού του συντακτικού σαν να είσαι στην πρώτη τάξη του δημοτικού. Εδώ είναι η το κόμα, εδώ η τελεία, εδώ το στίγμα. Μετά σου κολλάει τη μούρη σου ανελέητα πάνω στο στίγμα μπας και στιγματιστείς και τα μαθήματα παίρνουν μια πολύ επικίνδυνη για την ψυχική σου ανισορροπία τροπή, ακριβώς επειδή προσπαθούν να της προκαλέσουν ισορροπία, κάτι που δεν γίνεται ποτέ χωρίς άσκηση βίας.
Το έργο με τον ευφυέστατο παραπλανητικό τίτλο, δεν έχει καμία σχέση με πολιτική. Ή μάλλον έχει γιατί η συναισθηματική μας αντίληψη και αντίδραση είναι κάτι απόλυτα πολιτικό. Σε ένα ευφυές λιτό σκηνικό που μοιάζει σαν λαβύρινθος – φυλακή – έδρανο δικαστηρίου διάφορα ζευγάρια θα βιώσουν και θα αφηγηθούν την αναζήτηση της αθρώπινης θέρμης, αγκαλιας, αγάπης, πόθου, χαμένοι ανάμεσα στην πραγματικότητα που βιώνουν και την πλασματική της προσομοίωση. Ποιο είναι το μεγάλο μπαμ του έργου; Το ότι συνήθως, τέτοιοι ήρωες σε τέτοια έργα αναζητούν τη λύτρωση όμως εδώ είναι ολοφάνερο πως οι μισοί χαρακτήρες κάνουν ότι μπορούν για το αντίθετο, την αποφυγή της λύτρωσης και της αλήθειας, αντιμετωπίζοντας τη φρίκη του συναισθηματικού τους κενού σαν μια παντομίμα.
Ο Νίκος Μαστοράκης που σκηνοθετεί, αν τον είχα μπροστά μου θα τον μπούνιζα εκδικητικά και ανελέητα όπως έκανε κι αυτός με εμένα για δύο ώρες. Είναι μάλλον ο μόνος άνθρωπος που με έκανε να αγαπήσω ξανά τον Κλέωνα Γρηγοριάδη και να με αγαπήσει κι αυτός παρά τα όσα του έχω σούρει. Μια αγκαλιά φίλε με τον Κλέωνα μετά την παράσταση, λες και ετοιμαζόμασταν να πάμε για κάμπινγκ. Για το φαινόμενο Μαρία Καλλιμάνη νομίζω πως μπορεί να μιλήσει μόνο εξωγήινος ψυχαναλυτής ακτινολόγος οδηγός ΕΚΑΒ. Δεν είναι πρόσωπο αυτό, δεν είναι κίνηση χεριών και άξονας σώματος. Είναι αέρινες σιωπές με κραυγή ελικοπτέρου.
Συγγνώμη που δεν αναφέρομαι ξεχωριστά στους: Κατερίνα Λυπηρίδου, Ιωάννα Μαυρέα (μια θεά τέχνης, σεμνότητας και γλυκύτητας), Δημήτρης Πασσάς, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Χάρης Φραγκούλης, αλλά είναι τόσο ξεχωριστοί από μόνοι τους που μόνο κακό θα τους έκανα να εστίαζα στα σημεία υπεροχής τους εφόσον έχουν όλο το χρόνο να τα ανακαλύψουν μόνοι τους και να τα απογειώσουν ακόμα περισσότερο χωρίς δανεικό μπούσουλα. Μέσα από ένα έργο που παίζει τόσο χοντρό πόκερ με τα συναισθηματικά σου δάνεια, με τον Μαστοράκη στη σκηνοθεσία να σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι σε καζίνο που κερδίζεις πριν φύγεις άφραγκος ή ακόμα χειρότερα, πριν ανακαλύψεις ότι όλα αυτά ήταν μια αντανάκλαση της πραγματικότητας όπως την βλέπεις ζαλισμένος από χάπες σε ψυχιατρείο στο οποίο κατέληξες επειδή ποτέ δεν εκτίμησες την πραγματικότητά σου, τόσο στην ομορφιά της όσο και τον τρόμο της.
Όταν γελάσεις, και θα γελάσεις ντεκλαρέ, θα αισθανθείς τέτοια ντροπή δέκα λεπτά μετά με το γεγονός του ότι γελούσες που θα γυρίσεις σπίτι σου να σπάσεις όλους τους καθρέφτες που αντανακλούν το είδωλο σου όπως εσύ νομίζεις ότι είναι. Η άλλη λύση, είναι να πάρεις ένα λινό πανί, ποτισμένο σε ξύδι και να γυαλίσεις τους καθρέφτες σου πανέτοιμος για τη φρίκη που θα αντικρίσεις εφόσον δεν θα αντανακλάται πλέον το προσωπείο σου, αλλά το αιμάτινο κενό των σωθικών σου που σε βόλευε να πιστεύεις πως είναι αναίμακτο. Στο τέλος της παράστασης, οι φλέβες σου θα πάλλονται σχεδόν βαμπιρικά αναζητώντας το αίμα που εσύ τους έχεις στερήσει επειδή εσύ θεώρησες πως είναι ντροπή να είσαι βαμπίρ και αυτό το έκανες ενοχή αναζητώντας θύματα.
Η Eπανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα
Μετάφραση: Μαριάννα Κάλμπαρη
Σκηνοθεσία: Νίκος Μαστοράκης
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Επιμέλεια Κίνησης: Βάλια Παπαχρήστου
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου
Επιμέλεια σκηνικού: Αλέξανδρος Λαγόπουλος
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου
Video Trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος
Παίζουν (αλφαβητικά): Κλέων Γρηγοριάδης, Μαρία Καλλιμάνη, Κατερίνα Λυπηρίδου, Ιωάννα Μαυρέα, Δημήτρης Πασσάς, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Χάρης Φραγκούλης. Συμμετέχουν: Χριστίνα Παπατριανταφύλλου, Ανθή Σαββάκη
Με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας
Παραστάσεις
9 Νοεμβρίου 2016 – 15 Ιανουαρίου 2017
Τετάρτη 20.00, Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο 21.15. 19.00
Τιμές
Πέμπτη γενική είσοδος 10 €
Τετάρτη, Παρασκευή 15 € και 10 € μειωμένο
Σάββατο: 18 € και 12 € μειωμένο
Κυριακή 16 € και 12 € μειωμένο
Κάνε κονέ με τον ΤΑΖ στο www.facebook.com/tazthebuzz , γράψε του χαϊκού στο https://twitter.com/klarinabourana ή στείλε εξώδικα στο junk του terra_gelida@hotmail.com
Σχόλια για αυτό το άρθρο