H Kάτια Χωρίς Τερτίπια & Δείπνο Στη Λαμία

‘’Μάντεψε ποιος θα πεθάνει απόψε’’ – χωρίς τερτίπια κέρδισε την καρδιά μας! Ψυχαγωγία, διασκέδαση, εκτόνωση, ευχαρίστηση, είναι τα κυρίαρχα συστατικά που μου κράτησαν συντροφιά κατά τη διάρκεια αλλά και στον απόηχο της παράστασης ‘’Μάντεψε ποιος θα πεθάνει απόψε’’. Είδαμε θέατρο θέατρο, αυτό ήταν το σλόγκαν στα μεταξύ μας πηγαδάκια κι αυτό ακριβώς είπα στην Κάτια Δανδουλάκη χωρίς δεύτερη σκέψη. Κι επειδή εκείνη γνωρίζει σαφώς περισσότερα συμπλήρωσε ‘’ χωρίς τερτίπια’’. Πράγματι.

ΣχετικάΆρθρα

Είχα μαντέψει ότι θα περάσουμε ένα ενδιαφέρον βράδυ στο Φεστιβάλ Οίτης αλλά δεν μάντεψα ότι θα ένιωθα όπως την πρώτη φορά που είδα θέατρο στη ζωή μου και το αγάπησα. Έφυγα από τον Τόπο τεχνών ‘’Χώρα’’ στα Λελέϊκα Υπάτης με την ενθύμηση της πρώτης αγάπης για το θέατρο στην καρδιά μου. Οι λόγοι πολλοί.

Αγαπημένη Κάτια Δανδουλάκη, γνήσια θεατρίνα που όσες φορές την έχω δει επί σκηνής αλλά και στα καμαρίνια συγκινούμαι απ’ την μεγαλειώδη απλότητά της.

Τάσος Χαλκιάς, Θάνος Καληώρας, Τζόϋς Ευείδη, Ελένη Κρίτα και Πρόδρομος Τοσουνίδης αποτελούν έναν αξιοθαύμαστο συγχρονισμένο θίασο που σε κερδίζει απολύτως και ολοκληρωτικά. Δεν θα σας πω τίποτα για την ‘’διαπλοκή’’ του έργου κι όσο λιγότερα γνωρίζετε τόσο περισσότερο θα ευχαριστηθείτε την παράσταση. Αφήστε την να σας οδηγήσει εκείνη γιατί είναι φτιαγμένη με μαεστρία κι υποψιάζομαι και με αγάπη. Γιατί χωρίς αυτή κομματάκι δύσκολο να δημιουργήσεις μια τέτοια ενεργειακή δόνηση, όπως αυτή της παράστασης.

Δανείζομαι απόσπασμα από το πρόγραμμα της παράστασης όπου ο Θανάσης Παπαθανασίου και ο Μιχάλης Ρέππας γράφουν:

‘’ποιο είναι αυτό το μυστικό του θεάτρου που κάνει τους ανθρώπους να το αγαπούν τόσο.’’ Και καταλήγουν ‘’ για την χαρά της ακίνδυνης μίμησης. Όταν πια η ζωή γύρω τους γίνεται αυστηρή και τους ζητάει διαρκώς ευθύνες, οι άνθρωποι νοσταλγούν το ανεύθυνο παιχνίδι της παιδικής ηλικίας. Το ‘’παίξιμο’’ των ηθοποιών τους φέρνει στο μυαλό την εποχή όπου κι αυτοί ‘’έπαιζαν’’ και κανείς δεν τους ζητούσε το λόγο. Οι ενήλικοι χρεώνονται τις επιπτώσεις των πράξεων τους. Η ‘’πράξη’’ χρεώνεται’’. Η ‘’ μίμηση πράξεως’’ πιστώνεται. Το θέατρο μοιάζει να είναι ο ξανακερδισμένος χρόνος. Γιατί είναι παιχνίδι χωρίς επιπτώσεις. Στο θέατρο μπορείς ακόμα και να σκοτώσεις και αντί να πας φυλακή, στο τέλος του έργου το κοινό σε χειροκροτεί κι από πάνω. Στην ζωή είναι πολύ επικίνδυνο να παίζεις κλέφτες κι αστυνόμους. Στο θέατρο είναι μόνο χαρά.’’

Δίχως αμφιβολία μας την πρόσφεραν μέσα από την παράσταση που δημιούργησαν. Χαρά για τον ξανακερδισμένο χρόνο σε μια εποχή που αισθάνεσαι ολοένα και περισσότερο την έλλειψή του. Ένιωσα να απουσιάζει η εκβιαστική ταχύτητα που μερικές φορές μπλοκάρει τον εγκέφαλό μας. Η ροή του έργου κύλησε στο ‘’σωστό’’ χρόνο που χρειάζεσαι για να αφομοιώσεις όσα συμβαίνουν στη σκηνή. Μια ακριβής ισορροπία άξια συγχαρητήριων που δεν επιτρέπει στην αγωνία να σε κατακλύσει αλλά διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον χωρίς να σε εξουθενώνει.

Καθήλωσε ανθρώπους κάθε ηλικίας. Πίσω μου ακριβώς κάθονταν ένα ανήσυχο παιδάκι. Ωχ ,σκέφτηκα, δεν μας βλέπω καλά, πως θα καθίσει ήσυχο; Κι όμως το παιδάκι όπως και όλοι μας δεν το άκουσα να βγάζει κιχ παρά μόνο όταν ξεκαρδίζονταν. Κάποια στιγμή το αισθάνομαι όρθιο δίπλα μου να παρακολουθεί την παράσταση με τέτοιο ενδιαφέρον που διέψευσε την προβληματική σκέψη μου.

Αβίαστο δυνατό χειροκρότημα ακολούθησε στο φινάλε της παράστασης με πολλά μπράβο να ‘’εκτοξεύονται’’ προς τη σκηνή εκδηλώνοντας χαρά γι’ αυτό που παρακολουθήσαμε.

Παρότι οι περιοδείες συνοδεύονται από έξτρα κούραση λόγω συνεχών μετακινήσεων, παρέμειναν ανοιχτοί και διαθέσιμοι σε κάθε άνθρωπο που τους πλησίασε για να φωτογραφηθεί μαζί τους και δέχτηκαν θερμά συγχαρητήρια.

Οι φωτό λιγοστές από μέρους μου γιατί είχα περισσότερο έννοια να εκφράσω τα συναισθήματά μου στους ηθοποιούς.

Προσωπικά αισθάνομαι ότι αν δω μια παράσταση που μου άρεσε και δεν επικοινωνήσω το συναίσθημά μου με εκείνους που μου το δημιούργησαν μοιάζει με γάμο που δεν ευχήθηκα στο ζευγάρι μετά. Κάτι λείπει. Φεύγοντας δεν μπορούσα να μην πω το εξής: ‘’να είστε περήφανοι γιατί έχετε φτιάξει μια ωραία παράσταση και κάνετε κι εμάς να περνάμε ευχάριστα.’’ Γιατί το περνάς καλά κατά τη γνώμη μου είναι ξεπερασμένο, το ζήτημα είναι να περνάς ευχάριστα.

Σας μεταφέρω τα λόγια μιας κυρίας που έβλεπε πρώτη φορά την Κάτια Δανδουλάκη από κοντά: ‘’τι ωραία αύρα που έχει, πω, πω θετική ενέργεια ε;’’ Μάντεψε αν οφείλεται και σε αυτό ότι μια παράσταση με δολοφόνους κι αστυνόμους κέρδισε την καρδιά μας.

Το Cosmopoliti βρέθηκε κοντά στο θίασο λίγο πριν απολαύσουν ένα υπέροχο δείπνο στη δική μας ‘’Χώρα’’. Φυσική ευγένεια και πηγαίο ταλέντο ήταν τα πιο σημαντικά αναμνηστικά που κράτησα από την επαφή μαζί τους. ‘’Ηθοποιός σημαίνει φως’’ κι αυτό το φως το ‘’είδα’’ πάνω και κάτω απ’ τη σκηνή. Εύχομαι σε κάθε πόλη που θα επισκεφτούν να έχετε τη δυνατότητα να τους απολαύσετε . Θα γεμίσετε μπαταρίες και θα νιώσετε ξεκούραστοι λες και πήγατε διακοπές. Και σαν αγαπημένο μέρος διακοπών θα ξαναπήγαινα ευχαρίστως.

Ο Πρόδρομος Τοσουνίδης όταν είναι στη σκηνή λάμπει, ακτινοβολεί και προκαλεί αβίαστο γέλιο με το ρόλο του. Το παιδάκι στο πίσω κάθισμα που σας έλεγα, στη σκηνή με τον Πρόδρομο το έπιασε παραλήρημα γέλιου και δεν ήταν το μόνο. Ακολουθήσαμε κι εμείς ασυγκράτητοι.