Η Δανάη Λουκάκη από το Α ως το Ω: “Η ζωή είναι μια συναρπαστική υποχώρηση”

ΣχετικάΆρθρα

Άνοιξα το βιογραφικό της για να ενημερωθώ για τις σπουδές της αλλά και για το καλλιτεχνικό της παλμαρέ και έμεινα ενεός και άλαλος! Αυτό το κορίτσι, γιατί για κορίτσι πρόκειται , επειδή είναι πολύ μικρή στην ηλικία, αλλά φαίνεται γυναίκα στην τηλεοπτική σειρά ”Αγριες μέλισσες”, λόγω ρόλου, εξωτερικής μεταμόρφωσης και μακιγιάζ, γι’αυτό υποδύεται ρολό ντάμας. Καταρχάς θέλω να τονίσω ότι είναι τέρας μόρφωσης. Το τι έχει σπουδάσει και το τι υποτροφίες έχει πάρει, τι περγαμηνές, μεταπτυχιακά, σεμινάρια και ό,τι έχει σχέση με το αντικείμενο του λειτουργήματος της, έχει εντρυφήσει και αποσπάσει, θα χρειάζονταν ολόκληρες σελίδες για να τα απαριθμήσω.Τέτοιες σπουδές μόνον θεατρολόγοι, σκηνοθέτες και επιστήμονες θεωρητικών σπουδών κάνουν. Και είναι λίγες μπροστά στις δικές της… Για την πολυτάλαντη ,πολύπλευρη , με αξίες , ιδανικά και αρχές Δανάη Λουκάκη, ενδεικτικά αναφέρω ότι έχει τελειώσει δύο φιλολογίες στην Ελλάδα, την Ελληνική και την Αγγλική, με υποτροφίες και δάφνες πήγε στο εξωτερικό για να σπουδάσει σκηνοθεσία όπου έπαιξε και σκηνοθέτησε εκτός από την Ελλάδα στο Λονδίνο και το Εδιμβούργο. Ασχολείται και με τον πρωταθλητισμό και έγινε χρυσή στο κανόε-καγιάκ και πρωταθλήτρια κολύμβησης πανελλαδικά επί σειρά ετών! Τελείωσε τη δραματική σχολή τέχνης του Κάρολου Κουν, ένα ,επίσης, credit υπέρ της. Λόγω της παιδείας που την διακρίνει, όλες οι επιλογές της στο θέατρο είναι ψαγμένες και όλα τα έργα στα οποία έχει παίξει είναι αξιόλογα με ουσία και μηνύματα για τον θεατή… Το 2016-17, πρωταγωνίστησε στο σίριαλ ”Αστέρας Ραχούλας” , ενώ το 2020 πήρε μέρος στο δημοφιλές σόου Your Face Sounds Familiar. Εκεί, όμως, που καθιερώθηκε και απέκτησε δημοσιότητα ήταν με την τηλεοπτική σειρά” Άγριες μέλισσες”, όπου υποδύεται την σύζυγο του κοινοτάρχη του Διαφανίου , την Παγώνα Τόλια. Μία μάνα υποδειγματική και μία σύζυγο πρότυπο που είναι αφιερωμένη ψυχή τε και σώματι στα παιδιά της, τα έχει πάντα κάτω από τις φτερούγες της για να τα προστατεύει διαρκώς, τα υπεραγαπά γίνεται θυσία για αυτά, άλλοτε είναι τρυφερή και άλλοτε αυστηρή, όταν πρέπει, ιδίως με την πεισματάρα κόρη την Σοφούλα. Ο ρόλος είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της, η μεταμόρφωση της καταλυτική από μία εντυπωσιακή γυναίκα η Δανάη Λουκάκη μεταμορφώθηκε σε μία απλή μάνα, μία απλή νοικοκυρά, ενός μικρού χωριού αλλάζοντας την εξωτερική της εμφάνιση, ενώ εσωτερικά μπήκε στο πετσί του ρόλου , ενσαρκώνοντάς τον με πειθώ και αλήθεια, βγάζοντας ψυχή! Είναι μεγάλη αντίθεση και πρόκληση να υποδύεσαι ένα ρόλο που απέχει μακράν από την προσωπική σου ζωή. Και αυτό φαίνεται από την καλλιέπεια των απαντήσεων της στις 24 λέξεις- σκέψεις. Η Δανάη Λουκάκη διαθέτει τα προσόντα μιας καλής ηθοποιού και σε λίγα χρόνια θα κυριαρχεί στο καλλιτεχνικό creme de la creme, ως καταξιωμένη πια πρωταγωνίστρια, αλλά θα ξεχωρίζει και για την ευγένεια της, τους καλούς τρόπους συμπεριφοράς της, το ήθος της και προπάντων για την καλλιέργεια της. Η ταλαντούχα Δανάη Λουκάκη από το Α ως το Ω.

Άγριες Μέλισσες: Το παρόν μου. Μια υπέροχη περιπέτεια που ξεκίνησε την άνοιξη του 2019 για εμένα, και που δεν σταματά να με εκπλήσσει. Ευγνωμονώ τη ζωή και την τύχη που μου έκαναν αυτό το δώρο, ευγνωμονώ και όλους τους συντελεστές και φίλους πλέον μπροστά και πίσω από τις κάμερες που κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν μέσα σε αντικειμενικά ένα πολύ δύσκολο πλαίσιο καθημερινότητας και συνθηκών. Από όλο αυτό ας σταθώ και ας μνημονεύσω ξανά το μεγάλο παράγοντα που ρυθμίζει πολλές φορές τη ζωή μας: την θεά Τύχη.

Βιώματα: Τα κουβαλώ και με κουβαλούν. Με συντροφεύουν, όπως όλους μας. Άλλοτε, τα αφήνω να με χαρακτηρίζουν και άλλοτε παλεύω να απαλλαχθώ συναισθηματικά από αυτά. Τα βιώματά μου είναι σπουδαία εφόδια για τη δουλειά μου και για να εξελίσσομαι ως άνθρωπος και να με κατανοώ όλο και περισσότερο- όσο κι αν με έχουν δυσκολέψει ενίοτε. Φροντίζω λοιπόν να τα αγκαλιάζω με κατανόηση και αγάπη όσο πιο πολύ μπορώ.

Γενναιόψυχος: Έννοια υψηλή. Θα χαρακτήριζα γενναιόψυχα όλα αυτά τα άτομα που υπερέβησαν το φόβο, τη ντροπή που αισθάνονταν, το τραύμα τους και μίλησαν. Γυναίκες και άντρες με τεράστιο ψυχικό σθένος. Τους ευχαριστώ για το δρόμο που άνοιξαν και οφείλω να είμαι εκεί για κάθε συνάνθρωπό μου που μπορεί να έχει βασανιστεί με τέτοιο τρόπο.

Δοτικότητα: Με σκλαβώνει. Είναι να στοιχείο χαρακτήρα που ζηλεύω με ενθουσιασμό (!) και που με γοητεύει. Θαυμάζω πολύ τους δοτικούς ανθρώπους για την πρόθεση προσφοράς στον άλλο, κυρίως όταν αυτή η πρόθεση δεν προσβλέπει σε ίδιον όφελος: δίνω κάτι από εμένα ανιδιοτελώς γιατί έχω το ψυχικό “τράτο” να το κάνω. Από το λίγο μου σου προσφέρω. Άνοιγμα ψυχικό σπάνιο και τιτάνιο.

Εντιμότητα: Το ευκταίο. Η εντιμότητα με συγκινεί, την αναγνωρίζω ως γνώρισμα των ανθρώπων που με μεγάλωσαν κι έτσι διακρίνω μια μεγάλη συμβατότητα με αυτό που είμαι, ένα “ταίριασμα”. Για εμένα, αποτελεί ίσως μία από τις μεγαλύτερες αρετές μαζί με την ευγένεια, την υπευθυνότητα, την ακεραιότητα και το σεβασμό.

Ζήλος: Ζευγάρι με την αφοσίωση. Σπουδαία όπλα στη φαρέτρα ενός ηθοποιού. Η επιμονή στο να επιμείνεις, να ψάξεις, να μελετήσεις, να κοπιάσεις για να κατακτήσεις κάτι στη δουλειά μας μπορεί ακόμα και να υπερβεί αυτό που αποκαλούμε “χάρισμα”.

Ηθοποιός: Ως προς αυτό, θα παραθέσω εδώ την τελευταία παράγραφο από το “Γράμμα στους ηθοποιούς” του Valère Novarina (μετάφραση Βασίλης Παπαβασιλείου, εκδόσεις Άγρα): “Είμαστε ηθοποιοί γιατί δεν μπορούμε να συνηθίσουμε να ζούμε μέσα στο σώμα και το φύλο που μας επιβάλλουν. Κάθε σώμα ηθοποιού είναι μια απειλή, που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη, μια απειλή για την υπαγορευμένη τάξη του σώματος, για το καθεστώς διαχωρισμού των φύλων. Κι αν βρισκόμαστε μια ωραία μέρα στο θέατρο είναι επειδή υπάρχει κάτι που δεν το αντέξαμε. Μέσα σε κάθε ηθοποιό φωλιάζει και θέλει να μιλήσει κάτι που θα το ‘λεγες σώμα καινό, νέο. Μια άλλη οικονομία του σώματος, που βρίσκεται καθ’ οδόν και εκτοπίζει την παλιά, αυτήν που μας φόρεσαν καπέλο.-“

Θέατρο: Εκεί που εισορμούν οι ευαισθησίες του κοινού. Εκεί που υπάρχει χώρος για σκέψη και διεύρυνση του ατόμου με ελευθερία. Μέσα από τη θεατρική πράξη ηθοποιοί και κοινό μπορεί να συναντηθούν με το θαύμα: “επανευρίσκουμε έκπληκτοι τον εαυτό μας, αλλά δεν τον αναγνωρίζουμε” όπως ξαναλέει ο Novarina για την προσωπική εξέλιξη μέσα από το θέατρο.

Ιατρικό εμβόλιο κορωνοϊού: Έχω την ελπίδα της τεράστιας συμβολής του εμβολίου στην αντιμετώπιση της πληγής που ζούμε αλλά είμαι και σκεπτική παράλληλα. Σχήμα οξύμωρο.

Καλοκαιρινά σχέδια: Μπάνια, ήλιος, θάλασσα, καλοκαιρινή ραστώνη. Τα καλοκαιρινά μου σχέδια πέραν των γυρισμάτων των “Μελισσών” δεν περιλαμβάνουν τίποτε άλλο πέραν του αυθεντικού ελληνικού καλοκαιριού. Υγείας και κορωνοϊού επιτρέποντος!

Λευτέρης Χαρίτος: Ο άνθρωπος που δίχως να έχουμε γνωριστεί ποτέ πριν, μου έδωσε ευκαιρία ζωής. Πίστεψε σε εμένα και μαζί με την Μιράντα Ρωσταντή, την casting director των “Άγριων Μελισσών” στην οποία επίσης χρωστάω πολλά, και την Μελίνα Τσαμπάνη και τον Πέτρο Καλκόβαλη, με εμπιστεύτηκε χαρίζοντάς μου έναν υπέροχο ρόλο πολύ “μακριά” από την ηλικία μου και από αυτό που είμαι στην πραγματικότητα· ήταν και είναι τεράστιο στοίχημα επαγγελματικό και προσωπικό ο ρόλος της Παγώνας για εμένα. Ο Λευτέρης Χαρίτος είναι ένας άνθρωπος πολύ καλλιεργημένος, με ευγένεια και αισθητική, σεβασμό και αγάπη στον ηθοποιό και τον άνθρωπο, και με νεανικό ενθουσιασμό. Θα τον ευχαριστώ για πολύ καιρό ακόμα!

Μοχθηρία: Μακριά από εμάς…

Νιάτα: Τα νιάτα είναι στην ψυχή. Άνθρωποι με βιολογική ηλικία πολύ μικρή κι είναι αυτό που λέμε “γέροι στην ψυχή”, δεν χαίρονται, δεν απολαμβάνουν, δεν αναγνωρίζουν την ομορφιά που μας περιβάλλει και την απλότητα του ότι υπάρχουμε και που θα έπρεπε ακόμα και εξαιτίας αυτού να είμαστε χαρούμενοι. Γνωρίζω από την άλλη ανθρώπους πολύ μεγαλύτερους ή και πολύ μεγάλης ηλικίας ακόμη, που είναι πιο νέοι κι από τους νέους! Εμπεριέχουν την ομορφιά και τη χαρά και την ελαφρότητα εκείνη της ψυχής που προέρχεται από τη γνώση του ότι όλα είναι εφήμερα. Ξεκαρδίζονται από τα γέλια, έχουν σκοτούρες φυσικά αλλά δεν το βάζουν κάτω. Άνθρωποι που χαίρονται με τα απλά και είναι ευχαριστημένοι και μόνο που ο ήλιος λάμπει λόγου χάριν: για εμένα αυτό είναι τα νιάτα.

Ξένο ή ελληνικό ρεπερτόριο: Ο,τιδήποτε προσφέρει αξιόλογους και καλούς συνεργάτες. Λέγοντας “καλούς” εννοώ κυρίως το πλαίσιο εκείνων των ψυχικά υγιών συνθηκών συνεργασίας και προβών, με σεβασμό στην προσωπικότητα και τις ικανότητες των συμμετεχόντων. Πλαίσιο έμπνευσης και ασφάλειας ώστε να «εκθέσεις» τον εαυτό σου.

Ουμανισμός: Το τέλος του πνευματικού σκότους. Το τελευταίο, σε μερικές περιπτώσεις τόσους αιώνες μετά, συναντάται δυστυχώς ακόμη και σήμερα. Η τεχνολογική πρόοδος δεν έχει σημάνει απαραιτήτως και ηθική πρόοδο για τον άνθρωπο, με αποτέλεσμα σε μερικές περιπτώσεις εν έτει 2021 να ψάχνουμε ακόμα τις απολήξεις της εξύψωσης του ανθρώπινου πνεύματος.

Πρότυπα Ελλήνων και ξένων ηθοποιών: Θαυμάζω την τεχνική και την οργάνωση, την αρτιότητα των μέσων των ξένων ηθοποιών και παράλληλα, την έλλειψη συστηματικής τεχνικής (λόγω ανεπαρκούς κατάρτισης από τις σχολές και όχι ως γνώρισμα της φυλής μας) και τον “αλεξιπτωτισμό” των Ελλήνων ηθοποιών που τελικά (τα) καταφέρνουν πάντα και τα πάντα. Σε όποια αρένα και να μας ρίξεις, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες θα τα καταφέρουμε λόγω αφενός ανθεκτικότητας και αφετέρου, πείσματος. Έχοντας δουλέψει και ζήσει στο εξωτερικό, θεωρώ το επίπεδο των Ελλήνων ηθοποιών υψηλό σε σχέση με τους αντίστοιχους Ευρωπαίους συναδέλφους μας παρόλο που στερούμαστε τεχνικής και συστηματικής γνώσης. Πιστεύω πως πρέπει να επενδύσουμε πολύ σε αυτούς τους δύο τομείς .

Ρόλοι: “Αυτό είναι το ταξίδι” που λέει και το τραγούδι. Το μέσο που επιβιβαζόμαστε για να ταξιδέψουμε και να εξελιχθούμε και ως ηθοποιοί αλλά και εν τέλει, ως άνθρωποι καθώς το εργαλείο μας είναι ο εαυτός. Ένας ρόλος λοιπόν μπορεί να είναι δεόντως αποκαλυπτικός.

Συμβιβασμός: Η συνειδητοποίηση και η αποδοχή του ότι ενδέχεται να κάνουμε συμβιβασμούς και παραχωρήσεις είναι συνώνυμο για εμένα της ενηλικίωσης. Όσο πιο ανυποχώρητοι τόσο πιο αιθεροβάμονες. Η ίδια η ζωή δεν είναι μια συναρπαστική υποχώρηση;

Τύχη: Έχω αναφερθεί ήδη πολλάκις στη θεά Τύχη. Πιστεύω πολύ σε αυτή σε συνδυασμό με την όρεξη και την ικανότητα ενός ανθρώπου ώστε να επιτύχει.

Υπομονή: Αγία. Η Αγία Υπομονή. Η ζωή δεν παύει να με εκπλήσσει και συχνά επικαλούμαι την υπομονή για να τα βγάλω πέρα. Δεν έχω πάψει να μένω με το στόμα ανοιχτό!

Φιλία: Θα μιλήσω με τσιτάτο αλλά για εμένα έτσι είναι: η φίλοι είναι η οικογένεια που επιλέγουμε. Λίγοι, με τα χρόνια όλο και λιγότεροι αλλά και πολύ καλοί. Οι φίλοι είμαστε το πλαίσιο στήριξης που τόσο χρειαζόμαστε ο ένας για τον άλλο. Είμαστε η ηθική που θέλουμε, η ευαισθησία μας, όλα μας αντικατοπτρίζονται στους φίλους. Τους αγαπώ πολύ και τους ευχαριστώ που έχουμε επιλέξει ο ένας τον άλλο. Σε αυτούς και στην οικογένειά μου χρωστάω όσα έχω καταφέρει ως τώρα.

Χαρμόσυνος: Αυτός που φέρει μήνυμα χαράς κι έχω πολύ καιρό να γίνω παραλήπτης ενός πραγματικά χαρμόσυνου νέου. Πόσο χρειαζόμαστε ψήγματα χαράς και θετικότητας για να αντέχουμε μέσα στη δυστοπία που έχουμε συναντήσει τον τελευταίο πολύ καιρό.

Ψυχική ευφορία: Αν δεν πηγάζει από μέσα μας… πάει κι έρχεται! Όταν οι ίδιοι βρισκόμαστε στο κέντρο μας, σε κατάσταση εσωτερικής ισορροπίας και συνειδητότητας (πόσο δύσκολο αυτό) δεν έχουμε ανάγκη από εξωγενείς παράγοντες να μας επιβεβαιώνουν ότι όλα θα πάνε καλά. Όταν δεν… αγόμαστε και φερόμαστε σε κυνήγι ανεύρεσης της ευφορίας που τελικά βρίσκεται μέσα μας. Έχω καταλήξει πως η χαρά, το να είσαι καλά και ευχαριστημένος απέναντι στα πράγματα εξαρτάται από εμάς εξολοκλήρου: είναι θέση και απόφαση.

Ωραίες συνεργασίες: Αυτό στο οποίο ευελπιστώ πάντα. Οι ρόλοι και τα έργα δεν προσφέρουν από μόνα τους ένα άρτιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που να αγγίζει το θεατή· αυτό τίθεται στη σφαίρα του εφικτού, όταν συμβαίνει, σε συνάρτηση με την ομορφιά της συνεργασίας, τη σπίθα του “μοιράζεσθαι”. Ο σεβασμός και η έμπνευση που μπορεί να προσφέρει ο ένας συνεργάτης στον άλλο, η ασφάλεια που νιώθει ο ηθοποιός και αφήνει επιτέλους το λουλούδι που κρύβει μέσα του να ανθίσει και να φανερωθεί στο σύνολο των συνεργατών του αλλά και των θεατών. Οι ωραίες συνεργασίες είναι η απαρχή του θεατρικού παντός και είθε να ευλογούμαστε πάντα με τη θεία χάρη τους.