Κατερίνα Χάσκα: «Ως ενήλικοι χάνουμε την αμεσότητα»

Η Κατερίνα Χάσκα ανήκει στη νέα γενιά δημιουργών που προσεγγίζουν το θέατρο όχι ως μέσο αυτοπροβολής, αλλά ως ουσιαστική πράξη έρευνας, ευθύνης και καλλιτεχνικής κατάθεσης. Η πορεία της διακρίνεται από μια βαθιά προσήλωση στην ποιότητα και στην ουσία της θεατρικής πράξης, από μια σπάνια για την εποχή σεμνότητα και από μια συνειδητή επιλογή να αφήνει το έργο να μιλά αντί για την ίδια. Ηθοποιός, σκηνοθέτης και θεατροπαιδαγωγός, με σπουδές και στο εξωτερικό διαθέτει εμπεριστατωμένη γνώση της σκηνοθεσίας και σαφή αισθητική κατεύθυνση, που υπηρετεί το θέατρο ως ζωντανό, συλλογικό και στοχαστικό γεγονός. Οι παραστάσεις που επιλέγει να ανεβάζει δεν αναζητούν τον εντυπωσιασμό, αλλά την αλήθεια- κινούνται με σεβασμό προς το κείμενο, τον ηθοποιό και τον θεατή, αναδεικνύοντας τη δραματουργική ουσία και την εσωτερική αναγκαιότητα της σκηνικής πράξης. Χαμηλών τόνων, ουσιαστική και αφοσιωμένη, η Κατερίνα Χάσκα προβάλλει τη δουλειά της και όχι τον εαυτό της, επιβεβαιώνοντας έμπρακτα ότι το καλό θέατρο γεννιέται μέσα από σιωπηλή επιμονή, γνώση και καλλιτεχνική εντιμότητα. Από τις 19 Ιανουαρίου στο θέατρο Αλκμήνη- Secretroom παρουσιάζει την παράσταση ”Λήθη vs Θύμιση -Δοκιμή Πόε”, την οποία σκηνοθετεί η ίδια και στην οποία συμμετέχει και ως ερμηνεύτρια, προσφέροντας μία ακόμη ώριμη και ουσιαστική θεατρική πρόταση που συνομιλεί με τη μνήμη, την λήθη και τη βαθύτερη λειτουργία της σκηνής.

ΣχετικάΆρθρα

– Τι ήταν εκείνο που σε στιγμάτισε ως παιδί;

Η πρώτη συνειδητοποίηση ότι κάποια συναισθήματα δεν έχουν χώρο να εκφραστούν. Ότι η σιωπή μπορεί να γίνει κανόνας και η προσαρμογή αρετή. Αυτό το ρήγμα ανάμεσα σε αυτό που νιώθεις και σε αυτό που “πρέπει” να δείξεις, νομίζω πως αφήνει ένα ίχνος που δεν σβήνει ποτέ, απλώς αλλάζει μορφή.

– Τι χάνουμε από την παιδική μας αθωότητα όταν ενηλικιωνόμαστε;

Δεν χάνουμε τόσο την αθωότητα όσο την αμεσότητα. Το παιδί νιώθει και αντιδρά χωρίς φίλτρο. Ο ενήλικας μαθαίνει να μεταφράζει, να εξηγεί, να δικαιολογεί. Κάπου εκεί χάνεται η καθαρότητα της εμπειρίας και γεννιέται η απόσταση από τον εαυτό μας…

– Υποκριτική ή σκηνοθεσία;

Για μένα δεν είναι δίλημμα. Είναι δύο όψεις της ίδιας ανάγκης: να αφηγηθώ κάτι αληθινό μέσα από το σώμα. Η σκηνοθεσία μου δίνει απόσταση και σύνθεση· η υποκριτική με φέρνει στο κέντρο της εμπειρίας. Το ένα θρέφει το άλλο.

– Το “Λήθη vs Θύμηση – Δοκιμή Πόε ” πώς το εμπνεύστηκες; Χρησιμοποιείς σωματική τεχνική στην παράσταση;

Το έργο γεννήθηκε από μια ερώτηση: τι κάνουμε με ό,τι δεν αντέχουμε να θυμόμαστε; Η έμπνευση ήρθε μέσα από τα διηγήματα του Πόε, αλλά και από μια συλλογική ανάγκη να μιλήσουμε για το παιδικό τραύμα που μεταφέρεται στον ενήλικα. Η σωματική τεχνική είναι βασικός άξονας της παράστασης· η κίνηση προηγείται του λόγου. Η αναπνοή λειτουργεί ως εναρκτήρια δύναμη, ως απόφαση, από όπου προκύπτει τόσο η κίνηση όσο και ο λόγος.

– Η θεματική του έργου ποιον πυρήνα σύγχρονων κοινωνικών ζητημάτων πραγματεύεται;

Τη μοναξιά, τη σιωπή γύρω από το τραύμα, την εμμονή, το φόβο, αλλά και τη συλλογική μας αδυναμία να κοιτάξουμε κατάματα ό,τι μας πονά. Μιλά για μια κοινωνία που εκπαιδεύεται να ξεχνά για να επιβιώσει, αλλά πληρώνει το τίμημα αυτής της λήθης…

– Ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε υπήρξε από τους κύριους εκπροσώπους του αμερικανικού ρομαντισμού. Ισχύει;

Ισχύει, αλλά για μένα ο Πόε ξεπερνά τα ρεύματα. Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι ο τρόπος που φωτίζει το σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής χωρίς να το εξωραΐζει. Η γραφή του δεν καθησυχάζει· αποκαλύπτει.

– Σε ποιο κοινό απευθύνεται η performance;

Σε θεατές που δεν φοβούνται να βιώσουν αντί να καταναλώσουν. Σε ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να μπουν σε μια εμπειρία σωματική και ποιητική, χωρίς την ασφάλεια μιας γραμμικής αφήγησης.

– Ποιο λογοτεχνικό έργο σε έχει επηρεάσει ιδιαίτερα;

Τα κείμενα που αφήνουν χώρο στον αναγνώστη να συμπληρώσει τα κενά. Ο Πόε, αλλά και γενικότερα η λογοτεχνία που λειτουργεί υπαινικτικά και όχι επεξηγηματικά, με έχει διαμορφώσει βαθιά.

– Τι καινούργιο ετοιμάζεις;

Αυτή την περίοδο, παράλληλα με το «Λήθη vs Θύμηση – Δοκιμή Πόε», τρέχω την παραγωγή της θεατρικής παράστασης Family Secrets σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου, με τον Γιώργη Κοντοπόδη και τη Μαίη Σεβαστοπούλου επί σκηνής, που συνεχίζεται στο θέατρο Αλκμήνη κάθε Σάββατο στις 18:30. Παράλληλα, θα παρουσιαστούν κάποιες κλεισμένες παραστάσεις της περσινής μου παραγωγής Άγιος Νεκτάριος – Από τη γη στον ουρανό του Θανάση Σταυρόπουλου. Επιπλέον, στις 25 Ιανουαρίου στο θέατρο Αλεξάνδρεια – Βασίλη Βλάχου θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα η δεύτερη δράση του Διεθνούς Επιστημονικού Συμποσίου για το έργο του Γιέρζι Γκροτόφσκι,σε διοργάνωση του Θεάτρου Όμμα Στούντιο και του Σκηνοθέτη Αντώνη Διαμαντή, που θα συνεχιστεί με δράσεις στην Κομοτηνή και την Πάτρα. Τέλος, υπάρχουν συζητήσεις και για άλλα όμορφα πράγματα. Αισθάνομαι ότι το 2026 θα είναι μία πολύ δημιουργική χρονιά!