Λευτέρης Παπακώστας: «Το καλό λείπει από τη ζωή μας»

Ο Λευτέρης Παπακώστας είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης. Ξεκίνησε από την ηλικία των 5 ετών ως αθλητής ενόργανης γυμναστικής, ενώ τα φοιτητικά του χρόνια τον βρίσκουν στην Πάτρα στο ΤΕΙ Λογιστικής. Παράλληλα παρακολουθεί μαθήματα στο Θεατρικό Εργαστήρι «Λιθογραφείο» (2006-2008). Μετά την αποφοίτησή του από το ΤΕΙ, συνεχίζει τις σπουδές θεάτρου στην Αθήνα και αποφοιτά το 2012 από τη Δραματική Σχολή «Δήλος» της Δήμητρας Χατούπη. Έπαιξε στις θεατρικές παραστάσεις: Πολλή φασαρία για το τίποτα (του Γ. Σαίξπηρ ), Νέα απ’τον Θερβάντες (του Μ. Θερβάντες ), Βόυτσεκ (του Γκ. Μπύχνερ), Φαύστα (του Μποστ, φεστιβάλ ελληνικού λόγου στο ΔΗ.ΘΕ.ΠΕΙ), Ο στρατηγός κάνει φασαρία στην πλατεία (του Μ. Τσίτα, φεστιβάλ ελληνικού λόγου στο ΔΗ.ΘΕ.ΠΕΙ) Ο φονιάς (του Μ. Ευθυμιάδη, φεστιβάλ ελληνικού λόγου στο ΔΗ.ΘΕ.ΠΕΙ), Σκηνές από ένα γάμο (του Ι. Μπέργκμαν), Δεσποινίς Δυστυχία (του Τσιμάρα Τζανάτου), Ροστμπίφ (της Λείας Βιτάλη), Ο Σχοινοβάτης (του Ζαν Ζενέ), Ο Ζητιάνος (του Α. Καρκαβίτσα), Σιλωάμ (του Ιάκωβου Καμπανέλη ), Παραβάν (του Ζαν Ζενε φεστιβάλ Αθηνών), Τερεζίν (σκην. Δήμητρας Χατούπη), Άγριες Νότες (της Νίνας Ράπη), «Κ» (του Τσιμάρα Τζανάτου), Ιούλιος Καίσαρας (του Γ. Σαίξπηρ), Συνέντευξη με έναν Βρυκόλακα, Μαύρο Φως (devised, της Μ.Λ.Παπαδοπούλου), Ευτυχισμένος Πρίγκιπας (Όσκαρ Ουάιλντ), Νύφες (διασκευή της ταινίας του Π. Βούλγαρη, της Δ. Χατούπη), Όπερα της Πεντάρας (Μπ. Μπρεχτ), Ο Πατέρας (του Στρίντμπεργκ), Πάπισσα Ιωάννα (Ε. Ροΐδης). Σκηνοθέτησε τις παραστάσεις: Τροφή (φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου στα πλαίσια του “άνοιγμα στην πόλη”), Ο νεαρός βασιλιάς (του Ο.Ουάιλντ, Κρεμλίνο), Προσευχές της θάλασσας (φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου στα πλαίσια του κύκλου «Άτλας»), Bonnie & Clyde (θέατρο Βαφείο), Σκυλόψαρο (θέατρο Φούρνος), Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας (του Ο. Ουάιλντ CAMP, συσκηνοθεσία με την ομάδα Ιπτάμενοι Άνθρωποι). Συμμετείχε ως βοηθός σκηνοθέτη στις παραστάσεις: Κώστας Νούρος, ξένος δυο φόρες (φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου). Παράλληλα συμμετέχει ως βοηθός σκηνοθέτη στο «Κουτί» (διασκευή μονόπρακτου του Στήβεν Μπην), ένα θεατρικό εγχείρημα του «Τεχνοδρομώ» με την θεατρική ομάδα των οροθετικών κρατουμένων του νοσοκομείου «Άγιος Παύλος» των φυλακών Κορυδαλλού, ενώ την επόμενη χρονιά αναλαμβάνει ως σκηνοθέτης την ομάδα οροθετικών κρατούμενων και παρουσιάζουν την παράσταση «Ο Ισοβίτης» του Αρκά. Στην τηλεόραση συμμετείχε στις σειρές: Η ζωή εν τάφω (του Σ. Μυριβήλη, σκην. Τάσου Ψαρρά), Τα καλύτερα μας χρόνια (σκην. Όλγα Μαλέα)

Αυτή την περίοδο, πρωταγωνιστεί στην παράσταση “Ο βομβιστής του Παρθενώνα” του Χρήστου Χρυσόπουλου σε σκηνοθεσία Θεοδόση Σκαρβέλη στο θέατρο Arroyo. Για να τον γνωρίσουμε καλύτερα, ο Λευτέρης Παπακώστας σε αποκλειστική συνέντευξη από το Α ως το Ω.

ΣχετικάΆρθρα

Αγώνας: ο μόνος δρόμος για να μπορέσεις να διεκδικήσεις ένα κομμάτι ουρανού και ελπίδας στην εποχή που ζούμε.

Βομβιστής του Παρθενώνα: ένα υπαρξιακό φιλοσοφικό κείμενο, το οποίο θέτει ξανά βασικούς αξιακούς ανθρώπινους όρους επί τάπητος και σε καλεί να διαλέξεις πλευρά.

Γενιά: δυστυχώς ή ευτυχώς, είμαστε μια γενιά που δεν έχει να χάσει πολλά και άρα είναι μονόδρομος να αγωνιστεί και να αλλάξει όλα αυτά που είναι τροχοπέδη για την εξέλιξη της κοινωνίας μας.

Δικαιοσύνη: αν δεν διακατέχεσαι από αυτό το αίσθημα δύσκολα μπορείς να κοιτάξεις τους ανθρώπους στα μάτια.

Ελευθερία: το μόνο αγαθό που πρέπει να υπάρχει σε αφθονία σε όλους του λαούς και τους ανθρώπους .

Ζήλος: αν δεν έχεις όρεξη για δημιουργία, για ψάξιμο σε νέα πράγματα, για τριβή με τον πειραματισμό, για την απόπειρα σε ένα ενδεχόμενο θεατρικό ατόπημα, δύσκολα μένεις ‘νέος’ και ‘ενεργός’ στο θέατρο.

Ήττα: θα δεχτείς αρκετές στα μικρά πράγματα μέχρι τα μεγάλα, προσωπικά και συνολικά, η αξία έρχεται στην προσπάθεια για συνέχιση του στόχου σου.

Θνητότητα: ευτυχώς κατάλαβα νωρίς ότι δεν γίνεται να είμαστε για πάντα και έτσι προσπαθώ, όσο μπορώ, να ζω κάθε στιγμή.

Ιδέα: βασική προϋπόθεση για να μπορείς να ξεκινήσεις κάτι, ο μικρός πυρήνας που γεμίζει την καθημερινότητά μου με δράσεις και πράξεις

Καλό: λείπει από τη ζωή μας, λείπει ο πυρήνας της καλοσύνης, λείπει η καλοσύνη ως ουσία, ως ουσία ίασης.

Λάθος: είναι ίσως ο βασικότερος τρόπος για να μάθεις, στη δουλειά μας σίγουρα, επίσης το σωστό και το λάθος είναι δύο πολύ υποκειμενικές έννοιες.

Μίσος: αίσθημα το οποίο είναι πολύ συνηθισμένο στην εποχή μας , τις περισσότερες φορές κιόλας είναι τυφλό και προς λάθος κατεύθυνση, προσπαθώ να το αποβάλω όσο μπορώ.

Νεκροί: ή ζωντανοί, νομίζω ότι οδηγούμαστε σε μία κατάσταση που είμαστε ζωντανοί εξωτερικά και νεκροί εσωτερικά.

Ξένος: δεν υπάρχει κάτι περισσότερο ξένο προς εμάς από τον ίδιο μας το εαυτό.

Ομορφιά: συνήθως η ομορφιά βρίσκεται σε σημεία και σε στιγμές που δεν το περιμένεις, εγώ εκεί την αναζητώ.

Παρθενώνας: σύμβολο που οριοθετεί την ταυτότητα ολόκληρου έθνους, αλλά δυστυχώς έχει εμπορευματοποιηθεί τόσο πολύ η ίδια η έννοια του, έτσι που ίσως θα ήταν καλύτερο να μην υπήρχε ως αφετηρία ταυτότητας, μήπως και μπορέσουμε να διαλέξουμε για μία φορά ένα προορισμό και να μην μένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν.

Ροή: ίσως η μόνη σταθερά όλων των πραγμάτων, αυτό που ρέει μέσα αλλά και έξω μας.

Σήμερα: η τέχνη, οι σχέσεις, οι άνθρωποι, η ίδια η ζωή πρέπει να έχει σημείο αναφοράς το σήμερα, αλλιώς είναι κάτι απόμακρο και θολό.

Τέχνη: κοινωνίες χωρίς δομημένη εκπαίδευση από μικρή ηλικία στις τέχνες είναι κοινωνίες κενές και δυστυχώς προς τα εκεί πηγαίνουμε.

Υψηλές προσδοκίες: μόνο εμείς μπορούμε να βάζουμε στους εαυτούς μας, εμείς πρέπει να βάζουμε τα όριά μας όσο ψηλά θέλουμε και μπορούμε.

Φόβος: η κοινωνία μας είναι μία φοβική κοινωνία που φοβάται οτιδήποτε καινούργιο και άγνωστο προς αυτήν, φοβάται μην αλλοιωθεί, ο φόβος αυτός είναι πλασματικός, γιατί το καινούργιο σίγουρα θα σε κινητοποιήσει και θα σε βγάλει από το λήθαργο.

Χάος: έχει και αυτό την τάξη του, ίσως αν αφήσουμε να επέλθει ένα γενικό χάος τότε ίσως δημιουργηθεί κάτι πιο γόνιμο και όμορφο

Ψέματα: μεγάλα κομμάτια της ζωής μας είναι χτισμένα πάνω στα ψέματα η δουλεία μας είναι χτισμένη πάνω στα ‘ψέματα’ που μπαίνουμε σε αυτά και τα μεταμορφώνουμε σε αλήθειες, η διαφορά είναι απειροελάχιστη.

Ωχ: η μόνη λέξη που δεν είναι ακριβώς λέξη αλλά την συναντάς παντού, από την αδιαφορία μέχρι και τον πραγματικό πόνο.