ΤΩΡΑ |
Η Λουκία Ανάγνου συναντά την Λίλλυ Μελεμέ στο Θέατρο 104 και μέσα από την παράσταση «Κολυμπώντας στον αέρα», καταθέτει μια από τις πιο δυνατές ερμηνείες της φετινής θεατρικής σεζόν. Ενσαρκώνοντας μια γυναίκα που εγκλείεται άδικα σε ψυχιατρικό άσυλο στην Αγγλία του 1920, ισορροπεί με δεξιοτεχνία ανάμεσα στο πικρό χιούμορ και τον βαθύ συναισθηματικό εγκλεισμό. Με αφορμή αυτό το βαθιά κοινωνικό έργο της Σάρλοτ Τζόουνς, η Λουκία Ανάγνου μιλάει στη συνέντευξη που ακολουθεί για το ρόλο της και μας συστήνεται για να την γνωρίσουμε καλύτερα.
-Ποιος είναι ο ρόλος σου στην παράσταση;
Υποδύομαι την Ντόρα Κίτσον. Μια εκ των τροφίμων του νοσοκομείου της Αγίας Δάφνης.
-Πώς είναι να σε σκηνοθετεί η Λίλλυ Μελεμέ;
Το απολαμβάνω πολύ. Νιώθω πως είναι πολύ προστατευτική απέναντί μας και ταυτόχρονα ανοιχτή σε προτάσεις. Παράλληλα ο πολυδιάστατος τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει το ρόλο και τις επιμέρους πτυχές του ανοίγει, για μένα, νέους ορίζοντες σκέψης και προσωπικής αναζήτησης.
-Πώς μπήκε το μικρόβιο της υποκριτικής μέσα σου;
Νομίζω όταν ήμαστε μικρά με την αδερφή μου που τραγουδούσαμε το «όλοι οι γάτοι είναι μουσικοί» και κάναμε τις Aριστόγατες.
– Είναι δύσκολο για μια νέα ηθοποιό να βρει δουλειά και να την εμπιστευτούν;
Έχω την αίσθηση πως η γενιά μας είχε τη γνώση πως πρόκειται για ένα εξαιρετικά κορεσμένο επάγγελμα που δυστυχώς τις περισσότερες φορές δεν είναι ικανό να σου παρέχει τα προς το ζην, εκτός και αν κάνεις πολλές πολλές πολλές καλλιτεχνικές υποχωρήσεις και δραστηριότητες παραπλήσιες αυτού. Θα ήταν ωραία να δαπανώνται κάποια κρατικά χρήματα επιπλέον, ώστε να επιχορηγούνται και μικρότερες ομάδες και να μπορούμε όλοι να κάνουμε τη δουλειά μας αξιοπρεπώς.
-Πώς είναι η καθημερινότητά σου;
Βλέπω τους φίλους μου όσο πιο συχνά μπορώ, παίζω τα παιχνίδια μου στο psp, διαβάζω τα βιβλία μου, βλέπω τις ταινίες μου, ακούω μπόλικη μουσική και πηγαίνω από δουλειά σε δουλειά τρέχοντας.
-Χωράει προσωπική ζωή στο πρόγραμμά σου;
Ναι, δεν είμαστε στο Χόλιγουντ.
-Ονειρεύεσαι κάποιους ρόλους, κάποια έργα;
Ονειρεύομαι μόνο ωραίες και δημιουργικές συνεργασίες, όπως αυτή.
-Τι σημαίνει θέατρο για σένα;
Πως «υπάρχει ένας άλλος κόσμος αλλά είναι μέσα σε αυτόν εδώ»
– Πώς βλέπεις τα πράγματα στο ελληνικό θέατρο σήμερα με τις πολλές σκηνές; Τις αντέχει η Αθήνα;
Μακάρι να υπήρχαν ακόμη περισσότερες. Νομίζω μόνο καλό μπορεί να μας κάνει το να βλέπουμε θέατρο.
-Γιατί να δούμε την παράσταση;
Γιατί είναι μια εξαιρετικά τρυφερή ιστορία με αρκετό χιούμορ και αυτοσαρκασμό.
-Μια αγαπημένη σου φράση από το έργο
« Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα. Θα μπορούσαν ας πούμε να μας βάζουν να κάνουμε μπουγάδα»
-Τα επόμενα ή παράλληλα καλλιτεχνικά σου σχέδια;
Ένα ταξίδι στο Παρίσι κι άλλο ένα στη χώρα των Βάσκων.
Σχόλια για αυτό το άρθρο