ΤΩΡΑ |
Ανήκει στους χαρισματικούς ηθοποιούς της νέας γενιάς -το δηλώνω απερίφραστα και με θαυμασμό- και είναι ένας από αυτούς που σε λίγα χρόνια θα διαδεχθεί την παλιά καταξιωμένη γενιά και θα μεγαλουργήσει! Γιατί ο υπερταλαντούχος Μιχάλης Συριόπουλος, διαθέτει ευρεία γκάμα ,σπουδαία εκφραστικά μέσα και στόφα μεγάλων ηθοποιών και μπορεί να ενσαρκώσει οποιοδήποτε ρόλο με τρομερή άνεση και ευκολία, βγάζοντας ψυχή και αλήθεια! Πάντα χωρίς μανιέρα. Άλλο σημαντικό του προτέρημα που ελάχιστοι ηθοποιοί διαθέτουν. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο άξιος και εμπνευσμένος σκηνοθέτης Θωμάς Μοσχόπουλος τον προσκάλεσε από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα να πρωταγωνιστήσει σε δύο σημαντικά έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, τη Δική του Κάφκα και στο ‘’Καντίντ’’ του Βολταίρου και μάλιστα στο ιστορικό θέατρο Πόρτα που είναι πυρήνας πολιτισμού. Θυμάμαι στην πρώτη μας συνέντευξη του είχα πει: ‘’Κατέβα Μιχάλη στην Αθήνα και να δεις ότι θα πάρεις το βραβείο Χορν’’. Δεν δίστασε καθόλου πήρε το ρίσκο είπε το ‘’ναι’’αμέσως και μετακόμισε στην Αθήνα αφήνοντας τη σιγουριά και την ασφάλεια του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, όπου υποδυόταν πρωταγωνιστικούς ρόλους. Επίσης, άφησε πίσω του το σίγουρο μηνιαίο μισθό και αποφάσισε να μπει στη δίνη της οικονομικής δυσχέρειας, των προβλημάτων και των δυσκολιών σε σημείο να φτάσει να πεινάσει, πολλές φορές, όπως έχει ομολογήσει ο ίδιος. Και αυτό γιατί δεν ανήκει σε αυλές, κλίκες και παρέες… Είναι εργάτης της Τέχνης του και μόνο. Προτιμά να κάνει θέατρο, να συνεργάζεται με καταξιωμένους ανθρώπους και να λάμπει στο θεατρικό σανίδι! Τα ρομαντικά αλλά με ουσία όνειρα του – που μόνο ηθοποιοί με καλλιτεχνική αξία έχουν- ανταμείφθηκαν με το παραπάνω, γιατί απέσπασε και τιμήθηκε με το βραβείο Δημήτρης Χορν για την ερμηνεία του στα έργα Η πόλη της Λούλας Αναγνωστάκη και Καντίντ του Βολταίρου. Παρότι νέος, ωραίος και εμφανισιακά ελκυστικός ο Μιχάλης Συριόπουλος διάλεξε την ποιότητα και την ουσία και όχι την πρόσκαιρη αναγνωρισιμότητα και τα χρήματα που αποκτάς με δουλειές κενές αέρος… Όχι ότι κάποια στιγμή δεν θα αναγνωριστεί και δεν θα τον μάθει το ευρύ κοινό μέσα από καλές και ουσιαστικές παραστάσεις ή τηλεοπτικές σειρές. Το μόνο σίγουρο. Προς το παρόν έχει επιλέξει το δύσκολο και σκληροτράχηλο δρόμο. Παροτρύνω, όσους από τους σκηνοθέτες και τους παραγωγούς δεν τον έχουν δει να παίζει, να τον προσέξουν ενδελεχώς και επισταμένως και να πάνε να τον παρακολουθήσουν σε παραστάσεις που παίρνει μέρος και θα διαπιστώσουν του λόγου το αληθές. Τον διακρίνει σεμνότητα και ταπεινότητα- επίσης σπάνιες αρετές που δεν τις βλέπεις στους περισσότερους ηθοποιούς – γι’ αυτό και επιθυμεί να αναδειχθεί μέσα από το αδιαφιλονίκητο χάρισμα και ταλέντο του με αργά και σταθερά βήματα.
Πρόσφατα, τελείωσε μία ταινία της Αρεσέλης Λαιμού ‘’ Holly Emy’’, η οποία θα βγει σύντομα στις σκοτεινές αίθουσες. Παράλληλα με την υποκριτική του δεξιότητα διδάσκει στο Θέατρο των Αλλαγών και έχει δικό του καλλιτεχνικό εργαστήρι με την επωνυμία “Μιχάλης Συριόπουλος” στο θέατρο Skrow. Πώς να μην τον επαινέσω και να μην του πω πολλά μπράβο και συγχαρητήρια για τον αγώνα του και την κρυστάλλινη πορεία του στο θεατρικό γίγνεσθαι με ίδια μέσα! Από τις 5 Μαρτίου το κοινό της Θεσσαλονίκης θα τον απολαύσει στο θέατρο ‘’Αυλαία’’, όπου μεταφέρεται το συγκλονιστικό έργο του Josep Maria Miro Η Αρχή του Αρχιμήδη σε σκηνοθεσία του άξιου και αέναα δημιουργικού – επίσης υπηρέτης της Τέχνης του- Βασίλη Μαυρογεωργίου στο οποίο δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας! Μην χάσετε για κανένα λόγο αυτήν την παράσταση!
Το μέλλον του αυριανού καλού θεάτρου, Μιχάλης Συριόπουλος, από το Α ως το Ω!
Αγωγή: Η σπουδαιότερη υποχρέωση των γονιών και των δασκάλων.
Βασίλης Μαυρογεωργίου: Αλλιώτικος καλλιτέχνης, γήινος! Προσγειωμένος, ευφυής και με σεβασμό στους ηθοποιούς.
Γενναιότητα: Λέξη που μου θυμίζω συνέχεια πως πρέπει να έχω στις αποσκευές μου…
Δίλημμα: Ευλογία! Σημαίνει ότι έχεις τουλάχιστον δύο επιλογές σε κάτι, τι ωραιότερο!
Ευγένεια: Προίκα ή κατάρα… Δεν έχω αποφασίσει ακόμα.
Ζήλος: Απαραίτητο συστατικό σε ό,τι μα ό,τι κάνεις. Θέλει, όμως, μέτρο, εύκολα γλιστράει στη ζήλια.
H Αρχή του Αρχιμήδη: Ίσως η πιο κομβική μου δουλειά μέχρι τώρα, από πολλές απόψεις!
Θέατρο Skrow: Μια θεατρική φωλιά που όλο και μεγαλώνει, μια φωλιά που σέβεται και τους θεατές μα και τους ηθοποιούς.
Josep Μaria Miro: Σπουδαίος Καταλανός συγγραφέας με ωραία δημοσιογραφική ματιά στα έργα του και πολύ δυνατά ψυχογραφήματα ηρώων.
Καλλιτεχνικά όνειρα: Πολύχρωμα, τα θέλω φτιαγμένα από σύννεφο!
Λογοπλάστης: Όλοι μας λίγο πολύ! Προκειμένου να μην μιλήσουμε σωστά ελληνικά, επινοούμε!
Μυθοπλασία: Λέξη που ακούσαμε πολύ φέτος, λόγω της τηλεόρασης (δικαίως) και που εύχομαι να μην πάψουμε να την ακούμε.
Νέα γενιά ηθοποιών: Τα κάνω όλα και συμφέρω (το μορφωτικό επίπεδο και οι τεχνικές των σύγχρονων ηθοποιών είναι στα αλήθεια άξιες επαίνου).
Ξένοι συγγραφείς: Διακρίνω μία άνθιση , τόση που αρχίζω να αναρωτιέμαι για το πού είναι οι σύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς…
Οντότητα: Ω Θεέ, οι οικονομικές οντότητες σκιάζουν το νόημα της λέξης πλέον …( γνώμη μου).
Προκατάληψη: Λέξη που επιμένει να επιβιώνει στις σύγχρονες κοινωνίες μας, ενώ θα έπρεπε να ανήκει στο παρελθόν.
Ρόλοι: Κρυφά γαλόνια, μετράς τους ανθρώπους που κατασκεύασες, τους ρόλους, που σιγά σιγά με τα χρόνια πληθαίνουν, και χαμογελάς.
Σχολή δραματική: Το συνειδητό πατρικό σπίτι του κάθε υποψήφιου ηθοποιού.
Τρυφερότητα: Λέξη που δεν ταιριάζει μεταξύ ενός προπονητή- άντρα και ενός παιδιού (τουλάχιστον στο έργο μας).
Υποψία: Μικρός δαίμονας που σου λερώνει τα μάτια…
Φόβος: Το πιο σύνηθες και το πιο καλά μασκαρεμένο συναίσθημα που δυστυχώς ορίζει καταστάσεις, κοινωνίες, τρόπους ζωής και ζωής!
Χόλυ Έμυ: Η πρώτη μου μεγάλου μήκους ταινία! Έχω μεγάλο καμάρι!
Ψυχισμός: Αρρώστια πιο επικίνδυνη από τον κορονοϊό.
Ωραία ζωή: Πόσο υποκειμενικό! Χίλιες δυο απαντήσεις χωράνε! Μα δεν υπάρχει συνταγή! Αρκεί να την ορίσεις εσύ!
Σχόλια για αυτό το άρθρο