ΤΩΡΑ |
Τον έχεις δει σίγουρα σε κάποια από τις τηλεοπτικές σειρές του Πάνου Κοκκινόπουλου που πρωταγωνίστησε, όπως τα “Μαύρα Μεσάνυχτα”, η “10η εντολή” και ο “Κόκκινος κύκλος”. Η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση όμως ήταν ως γιος του Κώστα Καρρά στη σειρά “Ο χήρος, η χήρα και τα χειρότερα” όπου έγινε αγαπητός στο πλατύ κοινό. Κι αν δεν έχει τύχει να τον δεις κάπου, έχεις ακούσει τη φωνή του, μέσα από τις πασίγνωστες ταινίες και σειρές κινουμένων σχεδίων, αφού ασχολείται και με μεταγλωττίσεις. Ο Νίκος Νίκας έχει μια αξιόλογη διαδρομή στο θέατρο, που το υπηρετεί πιστά τριάντα χρόνια, συμμετέχοντας σε σημαντικές δουλειές όπου ξεχωρίζει με τις υποκριτικές του δυνατότητες. Τηλεοπτικά, κινηματογραφικά και κυρίως θεατρικά, έχει χαράξει μία εξαιρετική διαδρομή και συνεχίζει με σταθερά βήματα την πορεία του. Αυτή την περίοδο πρωταγωνιστεί στην παράσταση “Το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας” του Γρηγορίου Ξενόπουλου σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια που σπάει ταμεία στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» σε παραγωγή από το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Υποδύεται τον γιο της Κοντέσσας Βαλέραινας, τον Κόντε Μανώλη Βαλέρη και αφήνει την υποκριτική του σφραγίδα με την ερμηνεία του. Αν δεν έχετε δει την παράσταση ακόμα, κάντε το άμεσα! Ο ταλαντούχος Νίκος Νίκας σε αποκλειστική συνέντευξη από το Α ως το Ω.
Αγάπη: Μια υπέροχη δυνατότητα – επιλογή της ανθρώπινης φύσης. Δύσκολη, όμως, στην ουσία της.
Βιβλία (αγαπημένα): “Cοnfiteor” του Cabre Jaume, “Αιολική Γη” του Ηλία Βενέζη, το “Λίγο του κόσμου” της Κικής Δημουλά
Γέλιο ή δράμα: Η κωμωδία είναι ζαχαροπλαστική. Απαιτεί τρομερή ακρίβεια στις ποσότητες των υλικών. Για αυτό είναι πολύ δύσκολη. Όταν πετυχαίνει είναι απόλαυση. Το δράμα είναι σαν τη μαγειρική. Και λίγο αλάτι παραπάνω ή λιγότερο το σώζεις το φαγητό. Ως εκ τούτου θαυμάζω την κωμωδία και προτιμώ το δράμα.
Δημόσια εικόνα: Δεν με ενδιαφέρει ως όρος, ούτε ως σκοπός ή στόχος. Με ενδιαφέρει ο άνθρωπος στην όσο γίνεται αυθεντική του μορφή.
Είδωλα (όταν ήσουν παιδί): Montgomery Clift, Τσάρλι Τσάπλιν, Robert De Niro, Δημήτρης Χορν, Αλέκος Αλεξανδράκης
Ζωή: Το υπέρτατο αγαθό, το πιο σημαντικό, το πιο πολύτιμο
Ηθοποιός έγινα γιατί…: Στην αρχή από ματαιοδοξία, μετά από αγάπη στην επιστήμη της υποκριτικής, που είναι κάτι που δεν τελειώνει και δεν το μαθαίνεις ποτέ και γιατί στην ουσία όπως ανακάλυψα τώρα τελευταία είμαι ένας φοβισμένος και δειλός άνθρωπος που τολμάει να ζει διαφορετικές ζωές πάνω στη σκηνή.
Θέατρο, τηλεόραση, κινηματογράφος, μεταγλωττίσεις: Θα αλλάξω λίγο τη σειρά. Θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση και μεταγλωττίσεις μάλλον από κεκτημένη οικονομική ταχύτητα.
Ιδανικά κι αξίες: Καλοσύνη, καλοσύνη, καλοσύνη
Κόντε Μανώλης Βαλέρης (ρόλος): Ένας καλός άνθρωπος, ένας μέσος άνθρωπος σαν και εμένα που προσπαθεί να πορευτεί στη ζωή του ανάλογα με τις συνθήκες που του προκύπτουν. Τον συμπαθώ τον Κόντε Μανώλη Βαλέρη.
Λατρεία έχω…: για τις σοκολάτες, τα ταβερνάκια με φίλους και μπύρα και για τα θερινά σινεμά.
Μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας: Ευλογία για εμένα να το ζω καθημερινά τόσο πάνω στη σκηνή όσο και κάτω από αυτή.
Νέα γενιά ηθοποιών: Όλο και καλύτερη, όλο και πιο προικισμένη, όλο και πιο εμπνευσμένη.
Ξενόπουλος Γρηγόριος: Συνειδητοποίησα την ανοησία μου να τον προσπερνώ ως δημιουργό μέσα μου τόσα χρόνια
Οικογένεια: Ασφάλεια, θαλπωρή, ευλογία
Πέτρος Ζούλιας: Καταρχάς φίλος, χρόνια και τώρα που τον ζω σαν σκηνοθέτη – δημιουργό και δάσκαλο ηθοποιών τον θαυμάζω ακόμα πιο πολύ
Ρόλος (αγαπημένος-απωθημένο): Αυτός που παίζω τώρα, αυτόν που άφησα πριν και αυτός που θα έρθει να με συναντήσει αύριο. Τους περισσότερους ρόλους που μου έχουν τύχει τους έχω πραγματικά αγαπήσει. Έχω έναν ρόλο απωθημένο αλλά δεν σας το λέω.
Σχέδια επόμενα καλλιτεχνικά: Εγώ δεν ξέρω τίποτα.
Τηλεοπτική εμφάνιση πρώτη: Α δεν τη λέω. Ψάξτε την! Χαχα
Υπεροψία: Μάλλον είχα όταν ήμουν έφηβος. Τώρα το ανακάλυψα και αυτό.
Φιλοδοξία: Να φανώ και εγώ κάπου χρήσιμος στο πέρασμά μου, το σύντομο από αυτή τη γη.
Χρήμα: Με τίποτα αυτοσκοπός. Πάντα ως μέσο το βλέπω.
Ψέμα: Έχω πει, έχω πει.
Ωραίες παραστάσεις: Έχω δει υπέροχες παραστάσεις στην Ελλάδα, όλα αυτά τα χρόνια αλλά θα αναφέρω αυτή που με μάγεψε και λόγω ηλικίας (ήμουν στο σχολείο και δεν είχα καταλάβει καλά καλά το έργο και λόγω του ότι πραγματικά υπήρξε μία σημαντική παράσταση, από ότι κατάλαβα μετά) και είναι το “Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;” σε σκηνοθεσία του Ζιλ Ντασέν με την Τζένη Καρέζη, τον Κώστα Καζάκο, την Όλια Λαζαρίδου και τον Γρηγόρη Βαλτινό.
Σχόλια για αυτό το άρθρο