ΤΩΡΑ |
Μεθοδικός, ανήσυχος και βαθιά εξελισσόμενος, ο Νίκος Πουρσανίδης ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία καλλιτεχνών που μετατρέπουν τα λάθη τους σε πολύτιμα εργαλεία ωρίμανσης και αυτογνωσίας. Μέσα από αυτή τη συνειδητή, συχνά επώδυνη αλλά πάντοτε γόνιμη πορεία, έχει κατορθώσει να εξελιχθεί ουσιαστικά, να διευρύνει το εκφραστικό και ερμηνευτικό του φάσμα και να αναδειχθεί σε έναν μεγάλο ρολίστα, που συνδυάζει τεχνική ακρίβεια, πνευματικό βάθος και καλλιτεχνικό ήθος. Ο λόγος του για το θέατρο είναι πάντοτε εμποτισμένος με γνώση, πάθος και αληθινό ενθουσιασμό, ιδιαίτερα όταν αναφέρεται στο σύγχρονο εμβληματικό Ιρλανδό δραματουργό Μάρτιν ΜακΝτόνα και στο κορυφαίο έργο του, τον ”Πουπουλένιο”, ένα έργο- τομή, το οποίο η σύγχρονη δραματουργία αναγνωρίζει δικαίως ως ένα από τα σημαντικότερα και πιο αμείλικτα κείμενα της εποχής μας. Ένα έργο που τολμά να καταδυθεί στα πιο σκοτεινά στρώματα της ανθρώπινης ύπαρξης, θέτοντας στο κέντρο του τη βία και την κακοποίηση των παιδιών, όχι ως εύκολο σοκ, αλλά ως ηθικό τραύμα που διαπερνά τη μνήμη, τη γλώσσα και την ίδια την αφήγηση. Ο Πουρσανίδης μιλά με συγκίνηση και σεβασμό όχι μόνο για το ίδιο το έργο, αλλά και για το πολυεπίπεδο σύμπαν των ρόλων που καλούνται να υπηρετήσουν οι ηθοποιοί, αποκαλύπτοντας μια βαθιά κατανόηση της θεατρικής πράξης ως συλλογικής επικίνδυνης και βαθύτατα πολιτικής τέχνης. Ο ”Πουπουλένιος” παρουσιάζεται στο θέατρο Art Box Fargani- εν συνεχεία θα κάνει περιοδεία σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδος- αποτελώντας ένα ακόμη καθοριστικό σταθμό σε μια καλλιτεχνική διαδρομή που δεν φοβάται τη σκοτεινιά, ούτε αποφεύγει τα δύσκολα ερωτήματα. Σταθερά προσανατολισμένος στην εξέλιξη, ο Nίκος Πουρσανίδης επιλέγει απαιτητικούς και ουσιαστικούς ρόλους, έργα με δραματουργικό βάρος και συνεργασίες που τον προκαλούν δημιουργικά. Δεν είναι τυχαίος ο ενθουσιασμός με τον οποίο μιλά για τη συνεργασία του με το σκηνοθέτη Νικορέστη Χανιωτάκη, μια συνάντηση καλλιτεχνικών κόσμων που βασίζεται στην εμπιστοσύνη, την ακρίβεια και το κοινό όραμα για ένα θέατρο που δεν χαϊδεύει, αλλά αφυπνίζει. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο γεγονός ότι κατόρθωσε να αποτινάξει την περιοριστική ταμπέλα του ωραίου, μετατρέποντας την εξωτερική του εμφάνιση όχι σε αυτοσκοπό, αλλά σε εργαλείο δραματουργικής ανατροπής. Επέλεξε να υπηρετήσει ρόλους βαθιά σύνθετους στον πυρήνα τους, επενδύοντας πάντοτε σε συνεργασίες υψηλού καλλιτεχνικού κύρους! Έτσι συνδέθηκε με σπουδαίους Έλληνες και ξένους σκηνοθέτες, φτάνοντας μάλιστα να συνεργαστεί και με τον ίδιο τον Μάρτιν Σκορτσέζε- μια εμπειρία που επιβεβαιώνει το διεθνές εκτόπισμα, τη σοβαρότητα και την ερμηνευτική του αξιοπιστία. Παράλληλα, η καλλιτεχνική του παρουσία επεκτείνεται και στο τηλεοπτικό πεδίο με την ίδια ποιότητα και απαιτητικότητα. Εμφανίζεται στη σειρά ”Δικαστής”, ενώ συμμετέχει και σε σίριαλ του Μάρτιν Σκορτσέζε, το οποίο έχει ήδη αγοραστεί από την Cosmote και αναμένεται σύντομα να προβληθεί και στην Ελλάδα, επιβεβαιώνοντας ότι η πορεία του δεν γνωρίζει σύνορα ούτε αισθητικούς συμβιβασμούς. Ο Νίκος Πουρσανίδης δεν επαναπαύεται. Δεν βολεύεται. Εξελίσσεται διαρκώς- και αυτή ακριβώς η αδιάκοπη κίνηση προς τα εμπρός, αυτή η εμμονή στην ουσία και όχι στο εύκολο αποτέλεσμα, είναι που τον καθιστά σήμερα έναν από τους πιο ενδιαφέροντες, ώριμους και υποσχόμενους πρωταγωνιστές της σύγχρονης θεατρικής και οπτικοακουστικής σκηνής!
– ”Ο Πουπουλένιος” γιατί σημείωσε τόσο μεγάλη επιτυχία και συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν;
‘’Ο Πουπουλένιος’’ είναι ένα σπουδαίο έργο, έντονο, με φοβερό ρυθμό, με πανέξυπνο χιούμορ, σασπένς και βαθιά νοήματα. Με τον Νικορέστη και τον Γεράσιμο το συζητούσαμε να το κάνουμε χρόνια. Τον αγαπάμε πολύ τον ΜακΝτόνα και τον θαυμάζουμε και τον έχουμε μελετήσει. Είναι πραγματικά μεγάλο ευτύχημα να σημειώνει αυτή η δουλειά τέτοια επιτυχία και να επιβραβεύονται οι κόποι μας και η χημεία που έχουμε μεταξύ μας μαζί με τον Αργύρη και τον κύριο Πιατά. Είναι ένα βαθιά απαιτητικό και απολαυστικό έργο και για τους ηθοποιούς και για τους θεατές και θέλει αφοσίωση. Και όλοι μαζί καταφέραμε να φτιάξουμε μια υπέροχη θεατρική εμπειρία!
-Ο ΜακΝτόνα είναι ιδιαίτερα αγαπητός και δημοφιλής συγγραφέας στο αγγλικό κοινό. Στην Ελλάδα;
Στην Ελλάδα είναι επίσης πολύ αγαπητός και δημοφιλής. Και μέσα από τα θεατρικά του και μέσα από τις ταινίες του. Είναι αυτό το χιούμορ και αυτή η ιρλανδική ψυχή και τρέλα που ταιριάζουν και φαίνονται τόσο οικεία στο ελληνικό κοινό.
-Το έργο του αυτό θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα της σύγχρονης δραματουργίας, ισχύει;
Ναι, ισχύει. Είναι ένα μαγικό έργο, ένας συνδυασμός ανελέητης ρεαλιστικής δράσης και παραμυθένιας αφήγησης. Οι ρόλοι είναι δώρο για κάθε ηθοποιό και έχει τόσες διαφορετικές αναγνώσεις και θέματα στα οποία μπορείς να επικεντρωθείς ως καλλιτέχνης και ως κοινό, που το καθιστά πραγματικά μέσα στα πιο σπουδαία θεατρικά έργα.
– Πόσο επίκαιρο είναι το έργο σήμερα με όλα αυτά τα θέματα που πραγματεύεται ο συγγραφέας στο έργο του, ιδιαίτερα της βίας και της κακοποίησης των παιδιών;
Δυστυχώς, είναι πάντα επίκαιρο το έργο. Δεν είναι λίγοι θεατές που ήρθαν και μου μίλησαν μετά την παράσταση και μου είπαν πόσο τους επηρέασε το έργο και πόσο τους απελευθέρωσε. Πολλοί έχουν μοιραστεί μαζί μου ανάλογες εμπειρίες. Και το έργο, πιστεύω ότι σε ευαισθητοποιεί ακόμη περισσότερο. Να δράσεις, να το ψάξεις, να προσπαθήσεις να βοηθήσεις. Έχουμε κάνει, κάποιες φορές, συζητήσεις με ψυχολόγους και τις ομάδες τους μετά την παράσταση και είχε πάρα πολύ ενδιαφέρον. Είναι ένα έργο που το δημιουργεί αυτό. Τον προβληματισμό που σου μένει και τη βαθιά συζήτηση.
– Πώς είναι ο Νικορέστης Χανιωτάκης ως σκηνοθέτης;
Είναι το πέμπτο έργο που δουλεύουμε μαζί με τον Νικορέστη, οπότε είναι αυταπόδεικτο ότι έχουμε δέσει ως καλλιτέχνες. Και ως άνθρωποι. Είναι ένας σκηνοθέτης εξαιρετικά διαβασμένος και ακούραστος στην δουλειά, που εμπιστεύεται πολύ τον ηθοποιό και περιμένει την καθοριστική συμβολή του στο ανέβασμα του έργου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει άποψη για το έργο που ανεβάζει. Ίσα ίσα, το αντίθετο. Απλώς , έχει μια ευχέρεια να συμπεριλάβει τον τρόπο του εκάστοτε ηθοποιού στο όραμα του. Χωρίς εγωισμούς ή επικριτικό μάτι…Και μέσα στο πλαίσιο που φτιάχνει, εγώ νιώθω πάρα πολύ ελεύθερος…
– Η φαντασία είναι ένας άλλος κόσμος ξεχωριστός ή αποτελεί και αυτό μέρος της πραγματικότητας;
Μου αρέσει πολύ η φράση: αυτό που ονειρεύεσαι πρέπει με την θέλησή σου, να το φέρεις στην πραγματικότητα. Με αυτή την έννοια, πιστεύω ότι είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι που ακουμπούν ο ένας τον άλλο. Και οι άνθρωποι είναι αυτοί που τους ενώνουν. Οι καλλιτέχνες, ακόμη παραπάνω…
-Η εμφάνιση σου σε έχει βοηθήσει στη δουλειά σου;
Είμαι ένας άνθρωπος που στους ρόλους μου προσπαθώ να μεταμορφώνομαι, όσο αυτό είναι εφικτό, ανάλογα με το project. Με έχει κατευθύνει η εμφάνισή μου στο να με σκεφτούν για συγκεκριμένους ρόλους αλλά έχω καταφέρει να διευρύνω αυτό το φάσμα με πολλή δουλειά και πολύ ρίσκο.
– Ποιος είναι ο ορισμός της ευτυχίας για εσένα;
Να είμαστε καλά με την οικογένεια μου και τους αγαπημένους μου ανθρώπους και να περνάμε χρόνο μαζί και να έχω χώρο για να είμαι όσο μπορώ πιο δημιουργικός!..
– Γιατί η βία προσεγγίζει πιο εύκολα τη λαϊκή ψυχή;
Δεν προσεγγίζει πιο εύκολα τη λαϊκή ψυχή, πιστεύω. Προσεγγίζει τους ανθρώπους που δεν μπορούν να βρουν εύκολα διέξοδο στη ζωή τους και εκείνους που έχουν μεγαλώσει σε άσχημες συνθήκες με την οικογένεια τους. Η βία γεννάει βία σχεδόν απόλυτα.
– Πού κατοικεί η ψυχή μας;
Όσο είμαστε εδώ στο σώμα μας και στους αγαπημένους μας. Όταν φύγουμε, παντού…
– Γιατί η απόσταση είναι αναγκαία σε σχέση των ανθρώπων με την εξουσία;
Δεν θα έλεγα ότι είναι αναγκαία. Σε μια δημοκρατία τουλάχιστον. Πρέπει η εξουσία να νιώθει την πίεση από το λαό που την ψήφισε, όπως και την αποδοχή. Όσο πιο απόμακρη είναι, τόσο πιο μακριά είναι από την καθημερινότητα και από τις ανάγκες του κόσμου. Ιδανικά, θα έπρεπε να υπάρχει απόσταση και νομιμότητα στις περιπτώσεις που πάνε να δημιουργηθούν πελατειακές σχέσεις. Αλλά αυτό παραείναι ιδανικό για τον κόσμο μας…
– Eίσαι ευχαριστημένος από τις επιλογές που έχεις κάνει μέχρι σήμερα; Λάθη έκανες;
Ναι είμαι! Οι επιλογές μου πάντα εξυπηρετούσαν αυτό που αναζητούσα τη συγκεκριμένη περίοδο στη ζωή μου. Εννοώ και καλλιτεχνικά και στην προσωπική μου ζωή. Οπότε, δεν μετανιώνω για τίποτα. Βλέπω τη ζωή και τις εκφάνσεις της, σαν μια πρόκληση και μια ευκαιρία να μάθω και να ωριμάσω. Και επίσης δεν αναπολώ ποτέ… Κρατώντας τα εφόδια της ζωής μου, κοιτάζω πάντα μπροστά…
– Πού σε βλέπουμε τηλεοπτικά;
Με βλέπετε στον ‘’Δικαστή’’ του Αντ1 και στο Martin Scorsese Presents: ‘’The Saints’’ που είναι η πιο επιτυχημένη σειρά του αμερικάνικου Foxnation και μόλις αγοράστηκε από την Cosmote και παίζεται και στην Ελλάδα. Είναι μια σειρά όπου σε κάθε επεισόδιο ο Martin Scorsese που είναι και συνδημιουργός της σειράς, παρουσιάζει την ζωή ενός Αγίου. Είναι μια υπέροχη συνεργασία για μένα, με έναν υπέροχο ρόλο, για τον οποίο έκανα γυρίσματα στην Ματέρα της Ιταλίας.
– Έχεις καινούργια σχέδια να ανακοινώσεις;
Ετοιμάζουμε μια σειρά σε δικό μου σενάριο η οποία λέγεται “Τα Τζιμάνια”. Είναι ένα ελληνικό Σέρλοκ με περισσότερες κωμικές καταστάσεις, με εμένα και τον Μάκη Παπαδημητρίου στους ρόλους των δύο ντετέκτιβ. Μόλις γυρίσαμε το πιλοτικό μας επεισόδιο, σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου.
Επίσης, ετοιμάζω μια ακόμη σειρά που είναι να γίνει συμπαραγωγή με την Γερμανία και την άνοιξη βγαίνει το δεύτερο μου βιβλίο με τίτλο “Ο Μύθος του Μοναχικού Άι Γιώργη”, από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο.
Σχόλια για αυτό το άρθρο