Ο Χρήστος Λύγκας από το Α ως το Ω: “Η μοναχικότητα είναι απαραίτητη για ένα καλλιτέχνη κάποιες στιγμές”

Τον γνωρίζω από τα πρώτα του βήματα, τα καλλιτεχνικά, όχι μόνο ως ηθοποιό , αλλά και ως άνθρωπο. Ένα όμορφο αγόρι, με καλογυμνασμένο κορμί, αλλά πάντα στα μάτια του διέκρινες μια σπίθα να σιγοκαίει… Το όνομα του Χρήστος Λύγκας! Τα χρόνια πέρασαν, η σπίθα αυτή φούντωσε, που δεν ήταν άλλη από την προσπάθεια του και το πάθος του για το λειτούργημά του, το όμορφο αγόρι έγινε ένας ώριμος και γοητευτικός άντρας, αλλά εξακολουθεί πάντα να ψάχνεται , να επιζητεί και να αναζητεί έργα που έχουν να πουν κάτι στον θεατή. Τον ενδιέφερε και τον ενδιαφέρει η ουσία πιο πολύ, από το γυαλιστερό περιτύλιγμα… Έπαιξε σε λίγα σίριαλ και θα μπορούσε να γίνει γνωστός πανελλαδικά εν μία νυκτί, αν ακολουθούσε τον εμπορικό δρόμο. Γιατί διαθέτει και εξωτερική εμφάνιση, αλλά προ πάντων τα προσόντα που πρέπει να έχει ο καλός ηθοποιός. Εκείνος, όμως, προτίμησε το δύσκολο δρόμο και την αναγνώριση μέσω της δουλειάς του… Για αυτό πάντα προσπαθεί και αγωνίζεται να υπηρετεί την Τέχνη του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και είναι αφιερωμένος σε αυτή ψυχή τε και σώματι… Τα τελευταία χρόνια, ασχολείται και με τη σκηνοθεσία στα έργα που επιλέγει να ανεβάσει, και μόνο ”μπράβο”, συγχαρητήρια και εύσημα έχω να του δώσω για όλο αυτό τον αγώνα που κάνει και την αυταπάρνηση που δείχνει για το λειτούργημά του, υπηρετώντας το ως πραγματικός εργάτης του. Τη φετινή σεζόν με τη θεατρική ομάδα που δημιούργησε και την ονόμασε ”Πρώτες Ύλες”, ανέβασαν στο θέατρο Vault το πολύ ενδιαφέρον έργο του Αμερικανού συγγραφέα Νιλ Λαμπιούτ ” Πώς να νικήσεις τη μοναξιά” – για πρώτη φορά παρουσιάζεται στην Ελλάδα- σεβόμενος το κοινό. Να πάτε, οπωσδήποτε! Ο ταλαντούχος ηθοποιός και σκηνοθέτης, με ήθος και σεμνότητα, Χρήστος Λύγκας από το Α ως το Ω!

ΣχετικάΆρθρα

Αναγνωρισιμότητα: Πάντα φιλοδοξούσα να με γνωρίζουν μέσα από τη δουλειά μου στο θέατρο είτε ως ηθοποιός είτε ως σκηνοθέτης. Για εμένα η αναγνωρισιμότητα είναι ένα όχημα για την επόμενη καλλιτεχνική συνεργασία και λιγότερο ένα ζητούμενο για να ικανοποιήσω τον καλλιτεχνικό μου ναρκισσισμό.

Βίος: Ό,τι έχω ζήσει ως αυτή τη στιγμή . Τα παιδικά χρόνια , τα καλοκαίρια , οι έρωτες , το θέατρο , τα πάθη , οι ήττες , οι νίκες , οι συμβιβασμοί, οι προδοσίες , η απώλεια , οι φίλοι , τα όνειρα. Όλα!

Γενεσιουργός: Αυτό ξεκινάει μάλλον από μια βαθύτερη ανάγκη να εξηγήσω τον εαυτό μου και να αναζητήσω απαντήσεις σε ερωτήματα της ύπαρξης. Το ποιος είμαι , τι θα αφήσω πίσω μου, την ανυπαρξία αλλά και την θέση μου στον κόσμο. Γιατί ο έρωτας πεθαίνει κι αν τελικά υπάρχει ένα νόημα στο τέλος της περιπέτειας που λέγεται ζωή…

Δίλημμα: Λατρεύω τα διλήμματα. Είναι τόσο σύμφυτο με τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης και γι’ αυτό ό,τι πιο αληθινό. Συνδέεται με τις περιοχές που τα πράγματα οι έννοιες τα αισθήματα , χάνουν την καθαρότητά τους και αυτές οι περιοχές και στη ζωή και στο θέατρο είναι οι πιο ενδιαφέρουσες γιατί είσαι αναγκασμένος να αναζητήσεις την αλήθεια πέρα από βεβαιότητες και προκαθορισμένες αντιλήψεις.

Ευτυχία: Είναι Χριστούγεννα στη Νέα Υόρκη . Το χιόνι . Εσύ . Εγώ. Την τελευταία στιγμή ένα εισιτήριο για την παράσταση ‘’The Present’’ με πρωταγωνίστρια την Κέιτ Μπλάνσετ. Ένα κρασί στο μπαρ λίγο πριν την έναρξη και μετά βόλτα στις γέφυρες του Μανχάταν . Ευτυχία!

Ζευγάρια: Να είσαι τόσο αντίθετος , διαφορετικός , να τσακώνεσαι για τα ασήμαντα και μετά να τα βρίσκεις, να βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή και μετά να σε πηγαίνει στον έβδομο ουρανό. Κυρίως, όμως, να νιώθεις πως είναι τόσο λίγος ο χρόνος , ό,τι δεν σου φτάνει και ό,τι είναι σαν να είναι σήμερα η πρώτη μέρα που είστε μαζί!

Ηθοποιός: Ίσως η μόνη ιδιότητα στην οποία ενυπάρχει η αναίρεση της ! Δεν είμαι εγώ με την καθορισμένη μου ταυτότητα , αλλά την αποποιούμαι για να αποκτήσω μια άλλη και μια άλλη και μια άλλη… Σαν να είναι τελικά η διαδικασία της αναζήτησης του άλλου προσώπου πιο σημαντική από την ίδια την έννοια της δικής μου ταυτότητας και προσωπικότητας .

Θέατρο: Πιστεύω, ότι είναι πολύ προσωπική ιστορία για τον καθένα. Για εμένα είναι η ανάγκη να γίνω συνένοχος και συνεργός στην αρχική φαντασίωση του συγγραφέα και κατόπιν και των συμπαικτών μου και των θεατών.

Ιατρικό εμβόλιο κορωνοϊού: Πιστεύω στον ορθό λόγο και φυσικά εμπιστεύομαι την επιστήμη . Θα έκανα ο,τιδήποτε συνιστούσαν οι ειδικοί και θα έκριναν ότι είναι χρήσιμο για την προστασία τη δική μου αλλά και του κοινωνικού συνόλου. Όποιος έχει αντικοινωνικές τάσεις υπάρχουν τα βουνά , τα μοναστήρια και οι βραχονησίδες.

Καλλιέργεια: Είναι οι αρχές, η ανατροφή που πήραμε από την οικογένεια, τα σχολεία μας , το διάβασμα , οι εμπειρίες μας , τα ταξίδια , οι διαδικασίες που έχουμε εμπλακεί , οι τεχνικές , η εμβάθυνση στην τέχνη μας, το να έχουμε ανοιχτό το μυαλό μας και να αφουγκραζόμαστε την εποχή και κυρίως να ξέρουμε να ακούμε τον άλλο…

Λογοπλάστης: Ένας τεχνίτης του λόγου . Από τον συγγραφέα μέχρι τον παραμυθά , αυτός που μόνο με τις λέξεις του δημιουργεί κόσμους και μας μεταφέρει εκεί μέσω της φαντασίας. Τελευταία, θαύμασα ένα ακόμη ταλέντο του αγαπημένου φίλου και θαυμάσιου ενδυματολόγου και σκηνογράφου, του Γιάννη Μετζικώφ που μου διάβασε κάποιες από τις μικρές ιστορίες με τις οποίες έχει συνοδέψει την έκδοση του τελευταίου του βιβλίου!

Μοναχικότητα: Απαραίτητη για ένα καλλιτέχνη κάποιες στιγμές . Είναι η συνθήκη που έχει ανάγκη για να γεννηθούν οι μορφές , οι ιδέες , και οι εμπνεύσεις κατά την διαδικασία παραγωγής ενός έργου. Η μοναχικότητα υπό αυτή την έννοια είναι ένας δημιουργικός χρόνος. Αλλά δεν την συνδέω με τη μοναξιά την οποία δεν επιζητώ κι όταν την βλέπω γύρω μου μου προκαλεί θλίψη…

Νιλ Λαμπιούτ: Κάτι με συνδέει με ένα υποσυνείδητο τρόπο με αυτό το συγγραφέα. Με συγκινεί που τολμά να είναι τόσο ωμός και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινος. Είναι σαν να τολμά να κοιτάξει με γυμνό μάτι το καλύτερο και το χειρότερο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης και το αποδίδει , χωρίς να το ωραιοποιεί. Και τα δύο έργα του που έχω σκηνοθετήσει με άγγιξαν πολύ βαθιά. Στο ’’Σκοτεινό σπίτι’’ είδα σε καθρέφτη τη σχέση μου με τον αδερφό μου και στο ’’Πώς να νικήσεις τη μοναξιά’’ τον πόνο από την απώλεια της μητέρας μου…

Ξένο ή ελληνικό ρεπερτόριο: Κυρίως, αναζητώ έργα που πέρα από ένα αιχμηρό θέμα , διαθέτουν και μια συγκεκριμένη δραματουργία ως προς την ανάγνωση και σκηνοθεσία τους. Παρόλο που τα δείγματα γραφής ιδιαίτερα των νέων Ελλήνων συγγραφέων είναι πολύ ενδιαφέροντα , θα έλεγα ότι με ενδιαφέρει κυρίως η αγγλοσαξονική θεατρική γραφή.

Όρια: Το δυσκολότερό μου! Έμαθα και ακόμη μαθαίνω να βάζω στον εαυτό μου και τους άλλους. Νομίζω, ότι είναι από τα πιο σοβαρά μου ελαττώματα. Πολύ συχνά εξαιτίας του πάθους τα ξεπερνάω και μετά τρέχω να μαζέψω τα σπασμένα.

Πώς να νικήσεις τη μοναξιά: Να βρεις κάτι να αγαπάς πολύ και βαθιά και να του αφιερωθείς . Καλύτερα έναν άνθρωπο . Είναι το καλύτερο! Μια Τέχνη! Μία επιστήμη, έναν καλό σκοπό! Δεν έχει σημασία τι , αρκεί να του δοθείς με όλο σου το ‘’είναι’’… Μόνον τότε και δεν ξέρω αν την νικάς , ίσως την ξεγελάς λίγο!

Ρόλοι: Λέξεις κενές νοήματος στην αρχή, κινήσεις , σκέψεις, απόπειρες συναισθήματος και μετά αρχίζεις να υπάρχεις μέσα από το βλέμμα του άλλου του συμπαίκτη , αυτό το βλέμμα σε κάνει να ξαναγεννηθείς σαν κάποιος άλλος. Ο ρόλος! Και μετά γίνεστε φίλοι τον αγαπάς, του μιλάς , μοιράζεστε τα μυστικά σας , γίνεται η σκιά σου κι εσύ η δική του . Μέχρι που όλα τελειώνουν και χωρίζετε . Συνήθως για πάντα αλλά μένουν οι αναμνήσεις!

Σκηνοθεσία: Ένα ηδονοβλεπτικό παιχνίδι στον ψυχισμό των ηθοποιών αλλά και ένας καθρέφτης αναγνώρισης των πιο προσωπικών βιωμάτων και μια μικρή αίσθηση ότι μπορείς να νικήσεις τη φθορά, το χρόνο και να νιώσεις με ένα πιο μεταφυσικό τρόπο την αίσθηση ότι κάτι γεννιέται από το τίποτα.

Τραύμα: Ο θάνατος της μητέρας μου. Με έφερε σε επαφή με τι είναι ο πιο βαθύς πόνος και μου έμαθε την οριστικότητα που έχει το τέλος . Ο θάνατος…

Ύπαρξη: Οι αισθήσεις μας, το μυαλό μας , η αντίληψη του κόσμου και το αδιάκοπο ερώτημα τι γίνεται μετά!

Φαντασία: Το πιο σημαντικό στο θέατρο και στη σκηνοθεσία. Είναι το όχημα να μετατοπιστούμε να αποκτήσει η δουλειά μας το στοιχείο του παιχνιδιού και να απαλλαγούμε από τα βαρίδια της ανθυποπεριπτωσιούλας μας!

Χάσμα: Με στεναχωρεί , όταν χάνεις ανθρώπους που έχεις αγαπήσει ή που νόμιζες ότι έχεις αγαπήσει! Αν αφορά ιδέες και αντιλήψεις δε με προβληματίζει και πολύ!

Ψυχή: Η πιο ταπεινή συναίσθηση του εαυτού μας . Νομίζω, ότι όταν ερχόμαστε σε επαφή με κάτι μεγαλύτερο από εμάς σε στιγμές που απειλείται η ζωή μας ή η ζωή των αγαπημένων μας , τότε είμαστε πιο κοντά με την ουσία της ύπαρξης μας απαλλαγμένοι από τον εγωκεντρισμό μας.

Ωραία ζωή: Καστελόριζο , καλοκαίρι , πάρτι με την πανσέληνο, ποτά στο φάρο υπέροχα σουαρέ στην φίλη μας την Ασκάνια , με τον Ανδρέα , την Λένα , την Νάσια, και όλους τους αγαπημένους φίλους που ανταμώνουμε κάθε καλοκαίρι για να κοροϊδέψουμε το πέρασμα του χρόνου και να μας μαγέψουν οι υπέροχες μουσικές του Νίκου!