ΤΩΡΑ |
Ποιος δεν θυμάται το πανέμορφο εκείνο αγόρι με τα μαύρα μακριά μαλλιά και το καλογυμνασμένο σώμα , που έγινε πρωταγωνιστής εν μια νυκτί, μόλις βγήκε στη show biz με την ταινία ”Τα τσακάλια” του Γιάννη Δαλιανίδη, ο οποίος υπήρξε και μέντοράς του! Ήταν το απόλυτο icon της δεκαετίας του ’80 και κέρδισε αμέσως την αμέριστη αγάπη του κόσμου, προκαλώντας υστερία στο γυναικείο πληθυσμό και αποκτώντας δόξα και φήμη! Μετατράπηκε σε χρόνο dt σε είδωλο του 1980 και μετέπειτα, πολύ αγαπημένος της νεολαίας και σε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής!
Παρόλα αυτά, επειδή τον χαρακτηρίζει η ελευθερία και η ανεξαρτησία, τα παράτησε όλα και ακολούθησε την γυναίκα της ζωής του στην Αμερική. Είναι γνωστό, πόσο μεγάλη αδυναμία τρέφει στις γυναίκες , στις μηχανές, αλλά είναι , αδιαμφισβήτητα, και ένας επαναστάτης με αιτία. Ακολουθεί πάντα αυτό που του λέει η καρδιά του, δεν διστάζει να πει, και μάλιστα, χωρίς να φοβάται τη γνώμη του για όλους και για όλα, χωρίς να υπολογίζει τις επιπτώσεις, υποστηρίζοντας ευθαρσώς τις απόψεις του, τα ”πιστεύω” του και τα ”θέλω” του… Δεν ανήκει σε αυλές, δεν χαϊδεύει τα αφτιά κανενός και πάντα ό,τι κερδίζει, το κερδίζει με την αξία του! Πολλοί πίστευαν ότι χάθηκε και ότι καταστράφηκε μετά το σάλο που προκάλεσε την εποχή εκείνη. Όμως, ο λαμπερός και χαρισματικός Σταμάτης Γαρδέλης, υπάρχει στο χώρο- θα εξακολουθεί να υπάρχει- και θα υπάρχει εκεί που εκείνος επιθυμεί, εκεί που του αρέσει, εκεί που εκείνος επιλέγει , χωρίς συμβιβασμούς και χωρίς να λογαριάζει τα χρήματα. Ποτέ δεν εξαργύρωσε τη δημοφιλία του για αυτά, ούτε ξεπουλήθηκε, ούτε έκανε παραχωρήσεις και υποχωρήσεις. Αν και ο έρωτας κυριαρχούσε έντονα- και κυριαρχεί- στη ζωή του, καθώς και οι γυναίκες, κάποια στιγμή παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά, για τα οποία είναι πολύ υπερήφανος τον Διονύση και τον Νικόλα. Κάποιοι κακεντρεχείς χάρηκαν, ότι έσβησε το όνομά του και το άστρο του, γιατί δεν τον έβλεπαν να πρωταγωνιστεί στο κλεινόν άστυ, εκείνος όμως δούλευε σε ΔηΠεΘε και έκανε πολλές εμφανίσεις στην τηλεόραση, δίνοντας ηχηρό ”παρών”. Γιατί λάβαρό του έχει την ελευθερία, η οποία ξεκινά από τον λόγο και καταλήγει στις επιλογές τόσο της επαγγελματικής, όσο και της προσωπικής του ζωής… Μπράβο Σταμάτη, μου αρέσουν πολύ αυτοί οι ηθοποιοί αλλά και οι χαρακτήρες των ανθρώπων που δεν συμβιβάζονται, έχουν το θάρρος της γνώμης τους, είναι ελεύθεροι, δεν εξαρτώνται από κανέναν και από τίποτα, δεν κλείνονται σε κουτάκια και δεν γίνονται ένα με τη μάζα – αλλά ανήκουν στους λίγους- για να επιτύχουν το σκοπό τους. Ο ηθοποιός για να είναι και να λέγεται καλός ηθοποιός, πρέπει να είναι ελεύθερος, να σκέφτεται ελεύθερα και να πράττει ελεύθερα! ( σ.σ παράφραση του κολοσσού Καζαντζάκη). Τη φετινή καλοκαιρινή σεζόν συμπρωταγωνιστεί στη νέα φιλόδοξη παραγωγή που ανέβηκε από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο έργο ”Αριστοφάνης- Ηρώνδας: Contra Tempo”, σε κείμενο του Άκη Δήμου και σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα, γιατί ανήκει στο έμψυχο δυναμικό του. Υποδύεται τον Θεό Διόνυσο και τολμώ να πω ότι κλέβει παράσταση, χωρίς να θέλω να αποδομήσω τα υπόλοιπα τεράστια ονόματα των καλλιτεχνών που συμπρωταγωνιστούν στην παράσταση… Μου ζήτησε πολύ ευγενικά ως επίγευση της άκρως ενδιαφέρουσας και εκ βαθέων συνέντευξης που είχα μαζί του να πει δύο λόγια δικά του, με θάρρος και παρρησία, και δεν μπόρεσα να του το αρνηθώ. Ήθελε να κλείσει με την αγαπημένη ρήση, της Κικής Δημουλά – που ποτέ δεν έφυγε, γιατί τα αρχικά και μόνο του ονόματος και του επιθέτου της, Κ. Δ σημαίνουν: η Καινή Διαθήκη της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας- μαζί με τη γνώμη του που αφορά την παράσταση: ”Η παράστασή μας φλερτάρει με έναν ερασιτεχνικό προσανατολισμό και περιμένει ανταπόκριση από επαγγελματίες ηθοποιούς. ( Σταμάτης Γαρδέλης). Κική Δημουλά: ” Όταν η αταξία μιλάει, η τάξη να σωπαίνει, γιατί έχει μεγάλη πείρα ο χαμός…” Ο ζηλευτός ηθοποιός Σταμάτης Γαρδέλης, ο οποίος βρίσκεται στην πλήρη καλλιτεχνική του ωριμότητα από το Α ως το Ω!
Αττική Κωμωδία: Δεν παίζουμε ακριβώς Αριστοφάνη, παίζουμε Άκη Δήμου μέσα από τη ματιά του, που είναι και αριστοφανική και επιθεωρησιακή και βωμολοχία με προβληματισμούς λοάτκι.
Βία: Η βία υπάρχει παντού στη ζωή ως απόρροια έλλειψης ιδανικών και ενθουσιασμού ζωής και απογοήτευσης συγχρόνως. Είναι φυσική νομοτέλεια και μηχανισμός εσωτερικής επιβίωσης της ανθρωπότητας.
Γιάννης Δαλιανίδης: Ο άνθρωπος που μου έμαθε να βλέπω στο βάθος των πραγμάτων, να μην εντυπωσιάζομαι, με ωρίμασε, ώστε να μην απορώ πια με τίποτα.
Διόνυσος: Διόνυσος Ζαγρεύς, Θεός της χαράς του κεφιού, αλλά και η απαρχή της δοξασίας περί αθανασίας της ψυχής που οδηγεί μέσα από ζωντανούς ιστούς χρόνια ρευστά που μας συνδέουν με το επέκεινα. Είναι ένας ρόλος που περιμένω να τον επικοινωνήσω με τον κόσμο, όπως και όλο το έργο που είναι μια ανερμάτιστη γραφή.
Εποχή 80’s: Ένα ξεχωριστό κεφάλαιο που δεν μου επιτρέπεται να το προσπεράσω με μια μόνο απάντηση. Θα χρειαζόταν μία ολόκληρη συνέντευξη για αυτήν! Για αυτό την παρακάμπτω.
Ζωή: Για εμένα ζωή σημαίνει θέατρο! Ζωή είναι όλα αυτά που συμβαίνουν, ενώ κάνεις άλλα σχέδια…
Ηθοποιός: Κυριολεκτικά, είναι αυτός που ποιεί ήθος… Ηθοποιός, όμως, είναι και πολλά άλλα ακόμη που δεν θα έπρεπε να είναι: έπαρση, ύφος, πόζα, σταριλίκια, καριέρα…
Θέατρο: Είναι αυτός ο χώρος που μαζευόμαστε και παρακολουθούμε μία διανοητική περιπέτεια που μας εκπολιτίζει ή μας εξοργίζει ή μας χαντακώνει… Γιατί, θέατρο μπορεί να βλέπουμε και μέσα στη Βουλή με προμελετημένες ατάκες. Ένα μονοκομματικό σύστημα με πολλαπλές λειτουργίες εικονικών διαφορών.
Ιατρικά εμβόλια: Ακούμε πάντα την επιστημονική άποψη και αυτή που είναι η επικρατέστερη, γιατί υπάρχουν και επιστήμονες που συγκρούονται μεταξύ τους και μας σπέρνουν αμφιβολία.
Κ.Θ.Β.Ε: Ο λόγος αυτής της συνέντευξης που κάνουμε τώρα, ο λόγος που είμαι στη Θεσσαλονίκη και η δυνατότητα να παιχτεί ένα έργο επικίνδυνα δύσκολο που, κατά την άποψή μου, δεν θα το αναλάμβανε το ελεύθερο θέατρο και πολλά άλλα έργα, αυτό το πείραμα που κάνουμε…
Λόγος: Εν αρχή ην ο λόγος! Το θέατρο είναι λόγος και όταν το θέατρο έχει λόγο με όρους του σκυλάδικου, σου δημιουργεί μια παρακμή αποδόμησης, προχειρότητας, διάβρωσης που ακουμπάει στο πνεύμα και στη γραφή του έργου του Άκη Δήμου… Να πούμε όμως, ποιοι είναι οι όροι του σκυλάδικου: όταν ένας ηθοποιός παίζει με μικρόφωνο, ενώ οι άλλοι όχι, όταν ένας ηθοποιός τα λόγια του τα λέει μαγνητοφωνημένα και αυτό είναι μέρος μιας σκηνοθεσίας που δείχνει την αποδόμηση της κοινωνίας που μεταφέρεται στο θέατρο…
Μυθοπλασίες: Είναι τόσο μα τόσο μυθοπλασίες που είναι έξω από την πραγματικότητα που δεν ενδιαφέρει πια κανέναν. Και αν υπάρχει μία ιστορία που έχει ενδιαφέρον, την επαναλαμβάνουν σε τέτοιο σημείο που να μην έχει ενδιαφέρον, και την καίνε.
Νιάτα: Τα νιάτα είναι μία στάση ζωής. Δεν είναι για εμένα χρονικός προσδιορισμός, αλλά προσδιορισμός διάθεσης. Έχω γνωρίσει γέροντες νέους και νέους γερασμένους… Συνδέονται με τη διάθεση για τη ζωή.
Ξενοφοβία: Είμαστε τόσο πολύ από προσωπική άποψη εναντίον της ξενοφοβίας που καταντάμε στο τέλος ομοφοβικοί… Είμαι εναντίον σε όλες τις έννοιες που τελειώνουν σε φοβίες, ειδικά για το ξενικό έχουμε, αυτό που έλεγαν οι πρόγονοί μας: ”Ξένους ξένιζε και γάρ ξένος έσι”
Οικογένεια: Είναι σε κρίση, σε αναβάθμιση, σε αναδόμηση και σε μία πορεία προς την απελευθέρωσή της… Προέρχομαι από μια παραδοσιακή οικογένεια, δημιούργησα μια προοδευτική οικογένεια και ελπίζω σε μια οικουμενική οικογένεια.
Παιδιά: Έχω δύο γιους, τον Διονύση και τον Νικόλα! Για εμένα, είναι οι δάσκαλοί μου, έχουμε φιλική σχέση, δεν είμαστε φίλοι, κρατώ την ανάμνηση του παραδοσιακού πατέρα και ισορροπώ σε μία μοντερνιά πατρικής σχέσης… Ο Διονύσης μου είναι εικαστικός και ο Νικόλας μου εκδότης.
Ρόλοι: Μου αρέσουν οι ρόλοι που δεν είναι εμφανείς, προβλέψιμοι, που είναι αδιάφοροι γιατί καλείσαι να ζωντανέψεις και να οικοδομήσεις στο κενό. Για αυτό , και μου αρέσει πολύ ο Διόνυσος, γιατί δεν θα μπορέσω να γίνω ποτέ ένας Θεός, όσο κι αν το προσπαθώ..
Σύνεση: Είναι η συνέπεια σε αυτό που μοιράζεσαι. Εν προκειμένω στο θέατρο, ακόμη κι αν αυτή κινείται με ασυνεπείς νόρμες και αντιφατικούς συνειρμούς…
Τραγελαφικός: Τραγελαφικός προσδιορισμός, ίσως θα μπορούσε προσωρινά να χαρακτηρίσει την παράστασή μας, εάν έμενες στην εντύπωση, στην επιφάνεια των πραγμάτων που δημιουργούνται από τους ελλειπτικούς ρόλους, από τις αντιφατικές συμπεριφορές και με τον έντεχνο ερασιτεχνικό προσανατολισμό της σκηνοθεσίας.
Υποβολή: Υποβολή των ρόλων επάνω στην προσωπικότητα μας, επάνω στο συγκεκριμένο έργο και το όριο που χάνεται μέσα από μία ασάφεια, που κατά το συγγραφέα μας, είναι ποιητική, της αλήθειας και της φαντασίας.
Φενάκη: Είναι η απάντηση του Διόνυσου σε όλα τα ερωτηματικά των χαρακτήρων, που έφερε από τον άλλον κόσμο, του Αριστοφάνη, του Ηρώνδα με τους δούλους τους και τους μιμίαμβους. ( σ.σ είδος θεατρίνων).
Χαώδης παγκοσμίως κατάσταση: …που κατά τον Ησίοδο άρχισε να χτίζεται όλος ο κόσμος, όταν στο χάος εμφανίστηκε ο έρωτας, η δύναμη της ένωσης των πραγμάτων. Γιατί, όσο κι αν ζούμε σε μία άρρωστη, νοσηρή και δύσκολη κατάσταση, ο έρωτας θα υπάρχει…
Ψυχισμός: Πολύπλοκος, περίπλοκος, είναι υπό διαμόρφωση διαρκώς, έχει να κάνει με το σύνολο που ζω… Και στο συγκεκριμένο έργο ζω ένα ψυχρό σύνολο, αλλά και σε μία πολύ κατ’ ιδίαν ζεστή σχέση με τον κάθε συνάδελφο, ξεχωριστά.
Ωριμότητα: Η ωριμότητα για εμένα είναι μια ωραία εμφάνιση: εσωτερική και εξωτερική… Η ισορροπία του εξωτερικού και εσωτερικού κόσμου.
Σχόλια για αυτό το άρθρο