Παραστάσεις που ξεχώρισαν επιστρέφουν

 

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος υποδέχεται τη νέα θεατρική περίοδο με παραστάσεις που ξεχώρισαν και αγαπήθηκαν από το θεατρόφιλο κοινό της Θεσσαλονίκης. Έργα που απέκτησαν τη δική τους θέση στο ρεπερτόριο του ΚΘΒΕ επιστρέφουν στη σκηνή, δίνοντας την ευκαιρία στους θεατές να τα παρακολουθήσουν ξανά, αλλά και σε όσους δεν τα έχουν ακόμη δει να τα ανακαλύψουν για πρώτη φορά.

 

Διαφορετικές θεματικές, χαρακτήρες και δραματουργικές γραφές συναντώνται σε ένα πρόγραμμα που αναδεικνύει την πολυφωνία του θεάτρου και τη δυνατότητά του να φωτίζει, μέσα από νέες οπτικές και σκηνικές προσεγγίσεις, ζητήματα διαχρονικά και πάντα επίκαιρα. Κάθε παράσταση επιστρέφει με τη δική της δυναμική, διατηρώντας ζωντανή τη σχέση που ανέπτυξε με το κοινό. Η νέα θεατρική περίοδος δίνει έτσι την ευκαιρία για μια εκ νέου συνάντηση με παραστάσεις που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα, επιβεβαιώνοντας τη διαρκή δύναμη του θεάτρου να συγκινεί, να προβληματίζει και να δημιουργεί νέες αναγνώσεις.

 

• «Αυτή η νύχτα μένει» – ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Θάνου Αλεξανδρή

Θεατρική απόδοση – Σκηνοθεσία: Αστέριος Πελτέκης

Πρωτότυπη σύνθεση – Μουσική επιμέλεια: Σταμάτης Κραουνάκης

Παραστάσεις:

Δημοτικό Θέατρο «Ολύμπια» Μαρία Κάλλας (Αθήνα)

Διάρκεια παραστάσεων: 19/09/2026 – 27/09/2026

Βασιλικό Θέατρο

Πρεμιέρα: 12/12/2026

Παραστάσεις: έως 24/01/2027

 

• «Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase»– ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Κείμενο: Ροδή Στεφανίδου

Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι

Φουαγιέ Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών

Πρεμιέρα: 24/09/2026

Παραστάσεις: έως 22/11/2026

 

• «Ζορμπάς» του Νίκου Καζαντζάκη- ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Θεατρική διασκευή – Σκηνοθεσία: Λευτέρης Γιοβανίδης

Μονή Λαζαριστών – Σκηνή «Σωκράτης Καραντινός»

Πρεμιέρα: 09/10/2026

Παραστάσεις: έως 22/11/2026

 

• «O Βυσσινόκηπος» του ΑντόνΤσέχωφ– ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Μετάφραση από τα ρωσικά: Δαυίδ Μαλτέζε

Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία – Μουσική επιμέλεια: Αθανασία Καραγιαννοπούλου

Βασιλικό Θέατρο

Πρεμιέρα: 16/10/2026

Παραστάσεις: έως 29/11/2026

 

• «Ήλιος με ξιφολόγχες»του Γιώργου Σκαμπαρδώνη– ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Θεατρική διασκευή: Γιώργος Σκαμπαρδώνης – Ελένη Ευθυμίου – Δημήτρης Ζάχος

Σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου

Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών

Πρεμιέρα: 06/11/2026

Παραστάσεις: έως 06/12/2026

Δείτε αναλυτικά τις παραστάσεις του ΚΘΒΕ που επανέρχονται:

 

«Αυτή η νύχτα μένει» – ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Bασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Θάνου Αλεξανδρή

Θεατρική απόδοση -Σκηνοθεσία: Αστέριος Πελτέκης

Πρωτότυπη σύνθεση -Moυσική επιμέλεια: Σταμάτης Κραουνάκης

Με τονΠαναγιώτη Πετράκη, κ.ά.Σε ρόλο έκπληξη ο Δημήτρης Παπάζογλου, συμμετέχει ο Θάνος Αλεξανδρής

 

 «Ολύμπια», Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας»

Διάρκεια παραστάσεων: 19/09 έως 27/09/ 2026

 

Βασιλικό Θέατρο

Πρεμιέρα: 12|12|2026- 24|01|2027

 

Μετά την εξαιρετικά επιτυχημένη πορεία της στη Θεσσαλονίκη, με συνεχόμενες παρατάσεις, εντυπωσιακή προσέλευση θεατών, με βραβεύσεις και θερμές κριτικές, η μεγάλη μουσικοθεατρική παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος«Αυτή η νύχτα μένει» έρχεται τον Σεπτέμβριο στην Αθήνα, στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», για να επιστρέψει, αργότερα, για δεύτερη χρονιά στο Βασιλικό Θέατρο.

Μια παράσταση που φωτίζει με ένταση και συγκίνηση τον παλμό της ελληνικής νύχτας, τις ιστορίες και τις διαδρομές ανθρώπων που αγάπησαν, ονειρεύτηκαν και έζησαν ανάμεσα στη λάμψη της σκηνής και τις σκιές της.

Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΚΘΒΕ, Αστέριος Πελτέκης, υπογράφει τη σκηνοθεσία και τη θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος του Θάνου Αλεξανδρή, δημιουργώντας ένα συναρπαστικό οδοιπορικό στη νυχτερινή διασκέδαση της σύγχρονης Ελλάδας. Η παράσταση «ταξιδεύει» το κοινό στις δεκαετίες του ’80 και του ’90, σε μια εποχή όπου η αισιοδοξία της μεταπολίτευσης, η οικονομική ευημερία και η λάμψη της νύχτας συνυπήρχαν με τη μοναξιά, τις υπερβολές και τις βαθιές κοινωνικές αντιφάσεις.

Με πρωτότυπη σύνθεση και μουσική επιμέλεια του σπουδαίου δημιουργούΣταμάτη Κραουνάκη, σκηνικά της Φρόσως Λύτρα, κοστούμια του Νίκου Χαρλαύτη, χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου,φωτισμούς του Στέλιου Τζολόπουλουκαιμε τη συμμετοχή ενός πολυπληθούς θιάσου ηθοποιών, μουσικών και χορευτών και μια σκηνική αφήγηση που ισορροπεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και την τρυφερότητα, η παραγωγή ανασύρει την ατμόσφαιρα των νυχτερινών κέντρων μιας ολόκληρης εποχής: τα φώτα, τα λουλούδια, τα τραγούδια, τους μουσικούς, τους θαμώνες και όλους εκείνους που έζησαν στις παρυφές της κοινωνίας, αναζητώντας μια θέση στο όνειρο.

Πρωταγωνιστεί ο Παναγιώτης Πετράκης, ενώ ο καταξιωμένος χορογράφος Δημήτρης Παπάζογλου εμφανίζεται σε έναν ρόλο-έκπληξη. Ξεχωριστή παρουσία αποτελεί και η συμμετοχή του ίδιου του συγγραφέα, Θάνου Αλεξανδρή, στη σκηνική μεταφορά του έργου του.

Η παράσταση «Αυτή η Νύχτα μένει» στην απονομή των 15ων Θεατρικών Βραβείων Θεσσαλονίκης απέσπασε τα βραβεία: Καλύτερη παράσταση (Αστέριος Πελτέκης), καλύτερη σκηνοθεσία (Αστέριος Πελτέκης), καλύτερου ερμηνευτικού συνόλου (Αστέριος Πελτέκης), καλύτερη μουσική (Σταμάτης Κραουνάκης), καλύτερα σκηνικά (Φρόσω Λύτρα) και καλύτεροι φωτισμοί (Στέλιος Τζολόπουλος

Η λάμψη και το σκοτάδι της νύχτας, οι ανθρώπινες σχέσεις που κινούνται ανάμεσα στην τρυφερότητα και την απελπισία, η ανάγκη για αναγνώριση, αποδοχή και αγάπη συνθέτουν έναν κόσμο που εξακολουθεί να συνομιλεί με τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Το έργο «Αυτή η νύχτα μένει» μιλά για εκείνη τη λεπτή γραμμή όπου το όνειρο συναντά την επιβίωση, όπου η τέχνη συναντά τη ζωή και οι προσωπικές ιστορίες αποκτούν συλλογική μνήμη.

«Αυτή η νύχτα μένει» είναι μια παράσταση-ωδή στους ανθρώπους που έζησαν στα όρια, σε όσους αγάπησαν χωρίς μέτρο και πλήρωσαν το τίμημα των επιλογών τους. Μια μουσικοθεατρική εμπειρία που υπενθυμίζει πως, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, κάποιες νύχτες δεν μένουν ποτέ πίσω — μένουν στη μνήμη μας για πάντα.

Λίγα λόγια για το έργο

Μια δημοσιογράφος πασχίζει να ανακαλύψει στοιχεία για τον κόσμο της νυχτερινής διασκέδασης, στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’80 και του ’90, τότε που οι άνθρωποι της μεταπολιτευτικής περιόδου έβλεπαν μια καλύτερη ζωή να ανοίγεται μπροστά τους.

 

Ένας ηθοποιός κατρακυλάει από την υψηλή τέχνη στον κόσμο της νύχτας και των σκυλάδικων. Κατρακυλάει ή απογειώνεται; Πώς βιώνει το ταξίδι αυτό με τα εφόδια που κουβαλάει, σε μια σκοτεινή πραγματικότητα όπου οι άνθρωποι αφήνουν τα πάθη τους να αναδύονται αχαλίνωτα, για να επιστρέψουν το πρωί στις καθημερινές τους ζωές; Γνωρίζει τους νόμους της νύχτας και επιβιώνει στα όρια της απόλαυσης και της καταστροφής. Εκεί που οι αντιστάσεις χαλαρώνουν και που οι πελάτες εμφανίζουν τον αληθινό τους εαυτό.

 

Το Αυτή η νύχτα μένει του Θάνου Αλεξανδρή, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1994. Στο βιβλίο αποτυπώνεται η προσωπική εμπειρία του συγγραφέα, όταν αναγκάστηκε να εργαστεί σε νυχτερινά κέντρα. Απολαμβάνοντας τη διαδρομή αυτή, ο Αλεξανδρής καταθέτει έναν πλούτο εμπειρίας, που μέσα από μαρτυρίες και πραγματικά γεγονότα μας δίνουν ένα πολύτιμο υλικό για την κοινωνική πραγματικότητα της επαρχίας μέσα από τη νυχτερινή ζωή της. Δεν είναι τυχαίο που η Μαλβίνα Κάραλη χαρακτήρισε το βιβλίο ως μια «εμπεριστατωμένη κοινωνιολογική μαρτυρία για τον ευρύ χώρο που λέγεται ελληνικό σκυλάδικο». Οι νομικές σπουδές του συγγραφέα και η εκπαίδευσή του στη δραματική σχολή του Κάρολου Κουν, του έδωσαν τα εργαλεία, όχι μόνο να περιγράψει αυτά που έζησε αλλά και να τα αποτυπώσει με απόσταση και νηφαλιότητα.

 

Στο βιβλίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου το 2000, που απέσπασε μεταξύ άλλων και το δεύτερο βραβείο ταινίας μυθοπλασίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με την εκπληκτική μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη. Το 2016 μεταφέρθηκε στο θέατρο σε σκηνοθεσία Κίρκης Καραλή και το 2022 έγινε τηλεοπτική σειρά στον Alpha.

 

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

H επόμενη πρεμιέρα μας για το Βασιλικό Θέατρο- μετά τη Θελεστίνα -αφορά σε ένα ακόμα λογοτεχνικό κείμενο που έχω την χαρά να υπογράφω την θεατρική του απόδοση και τη σκηνοθεσία: «Αυτή η νύχτα μένει». Αποτελεί ένα θεατρικό εγχείρημα βασισμένο στο βιβλίο του Θάνου Αλεξανδρή, που εκδόθηκε το 1994. Πρόκειται για  ένα «ταξίδι» στη νυχτερινή διασκέδαση, κυρίως της ελληνικής επαρχίας, κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης εστιάζοντας στη δεκαετία του 1980.

Αποτελεί προσωπική χαρά και τιμή μου η εμπιστοσύνη του συγγραφέα για τη θεατρική απόδοση του έργου του, το οποίο μετρά ήδη επιτυχημένες μεταφορές στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Η ομώνυμη ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου, απέσπασε το δεύτερο βραβείο ταινίας μυθοπλασίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ενώ η τηλεοπτική μεταφορά γνώρισε μεγάλη επιτυχία και έτυχε αξιομνημόνευτης υποδοχής από το κοινό.

Με αφορμή την «πολυτάραχη» ζωή του συγγραφέα και την εμπειρία του ως τραγουδιστή και showman στα νυχτερινά κέντρα της επαρχίας, «ταξιδεύουμε» μέσα από τις προσωπικές του μαρτυρίες, «γνωρίζουμε» τα πρόσωπα που συνάντησε και τον στιγμάτισαν, απολαμβάνουμε τις γλαφυρές αφηγήσεις που σκιαγραφούν περίτεχνα την κοινωνική πραγματικότητα της επαρχίας μέσα από τα νυχτερινά κέντρα  διασκέδασης τα γνωστά σε όλους «σκυλάδικα». Μια γλυκιά σύνδεση του τότε με το τώρα. Η μνήμη του ήρωα, με αφορμή μια συνέντευξη που αποσκοπεί στην έκδοση ενός βιβλίου, ξεπηδά βγάζοντας στην επιφάνεια λέξεις, αισθήσεις, άφθονο λαϊκό τραγούδι, χορό στην πίστα αλλά και επάνω στα τραπέζια, «καψούρες», λουλούδια, πιάτα και άφθονο αλκοόλ!!! Όλη η λαγνεία της νύχτας με το άρωμα μιας άλλης εποχής.

Στην παράστασή μας στο ΚΘΒΕ υπάρχουν πολλά σημεία που μου δίνουν χαρά και στα οποία θα ήθελα να σταθώ. Κατ’ αρχάς στην ουσιαστικότατη συμβολή του Σταμάτη Κραουνάκη, ο οποίος υπογράφει το σύνολο της μουσικής της παράστασης με πρωτότυπες συνθέσεις και υφιστάμενα λατρεμένα τραγούδια, αλλά και σε όλους τους  άξιους καλλιτεχνικούς συνεργάτες που υπηρέτησαν το όραμα της συγκεκριμένης παραγωγής. Μια ακόμα ευτυχή συγκυρία αποτελεί η σύνθεση αυτού του υπέροχου θιάσου. Με κεντρικό άξονα τον Παναγιώτη Πετράκη στον ρόλο του «Ήρωα», τον συγγραφέα – performer Θάνο Αλεξανδρή κα τον αγαπημένο μας Δημήτρη Παπάζογλου σε ρόλους έκπληξη, το ανσάμπλ ολοκληρώνουν σπουδαίοι ερμηνευτές – ηθοποιοί και εξαιρετικοί χορευτές  σε μια μοναδική συνεύρεση.

 

Σας περιμένουμε λοιπόν, να αφεθείτε στη μαγεία της «νύχτας» και να ταξιδέψετε μαζί μας. Να τραγουδήσετε, να «μερακλώσετε», να μελαγχολήσετε, να θυμηθείτε, να νιώσετε, αλλά πάνω απ΄ όλα να διασκεδάσετε.  Γιατί «Αυτή η νύχτα μένει» … για να σας κρατήσει ξύπνιους μέχρι το πρωί. Μια νύχτα που στενάζει, ονειρεύεται, φαλτσάρει, «πλακώνεται», «ξοδεύεται» στα «μαγαζιά» κάθε επαρχιακής πόλης. Είναι η δική μας νύχτα στο ΚΘΒΕ, το ΘΕΑΤΡΟ σας, που είναι ΞΑΝΑ, ΜΑΖΙ και ΠΑΝΤΟΥ!!

 

Αστέριος Πελτέκης

Καλλιτεχνικός Διευθυντής ΚΘΒΕ

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Θεατρική απόδοση -Σκηνοθεσία: Αστέριος Πελτέκης, Πρωτότυπη σύνθεση- Μουσική επιμέλεια: Σταμάτης Κραουνάκης, Εικαστική σύνθεση και εγκατάσταση: Φρόσω Λύτρα, Κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης, Χορογραφίες: Δημήτρης Παπάζογλου, Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος, Βοηθός φωτιστής: Στάθης Φρούσσος*, Ενορχήστρωση- Μουσική διδασκαλία: Πάνος Κοσμίδης, Videosvisuals: Γρηγόρης Αποστολόπουλος DADA ART, Βοηθός σκηνοθέτη: Εύη Σαρμή, Συνεργάτις σκηνογράφος ενδυματολόγος: Δανάη Πανά, Βοηθός μουσικής διδασκαλίας: Παναγιώτης Μπάρλας, Βοηθός χορογράφου: Αναστασία Κελέση, Οργάνωση παραγωγής: Αλέξης Τζίμας, Φωτογραφίες: MikeRafail | Thatlongblackcloud

 

*βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης: Χριστίνα Γεωργιάδου

 

Διανομή: Nίνα Ακτύπη (Λέλα Μοντέλα, Μπαλέτο ‘Ηρωα, Λόλα, Κυρία στο τηλέφωνο,

Λουλουδού, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα), Θάνος Αλεξανδρής (Μετρ, Οδηγός ταξί, Οδηγός Κτελ, Μπάρμαν, Τραγουδιστής), Αντώνης Αντωνάκος(Μπράβος Ρίτας, Μεθυσμένος πελάτης, Πελάτης βιντεοκλάμπ, Αφεντικό νυχτερινού κέντρου, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα), Εύα Βάρσου (Δημοσιογράφος), Νίκος Γεωργάκης (Κύριος Σούλης, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα, Ρεσεψιονίστας Ξενοδοχείου, Σουβλατζής), Θανάσης Δισλής(Τηλεπαρουσιαστής, Καφετζής, Άντρας στα Τρίκαλα, Κομπέρ, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα, Σερβιτόρος σε νυχτερινά κέντρα), Ζωή Ευθυμίου (Φανή Βλάχα, Μπαλέτα ‘Ηρωα, Σερβιτόρα σε νυχτερινά κέντρα, Λουλουδού, Κοπέλα στο τηλέφωνο, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα), Χριστίνα Ζαχάρωφ (Άννα Λάβα, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα, Λουλουδού, Άννα, Στέλλα, Γραμματέας Αλεπουδέλη), Στέλιος Καλαϊτζής (Αφεντικό νυχτερινού κέντρου Gigi, Σερβιτόρος σε νυχτερινά κέντρα, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα, Άντρας στα Τρίκαλα), Σοφία Καλεμκερίδου(Ρίτα, Νίτσα, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα, Λουλουδού, Φρόσω), Γιάννης Καραμφίλης(Παυλάρας, Μουσικός σε νυχτερινά κέντρα, Σκηνοθέτης σε ακρόαση, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα), Θάνος Κοντογιώργης(Σερβιτόρος καφενείου, Αλεπουδέλης, Τζέλλας, Μπράβος, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα), Χριστίνα Κωνσταντινίδου (Λίτσα, Μπαλέτο Μάριου και ‘Hρωα, Κυρία Κούλα, Κυρία στο τηλέφωνο, Σύζυγος μαγαζάτορα, Βοηθός μόδιστρου, Λουλουδού), Χρήστος Μαστρογιαννίδης(Νώντας, Μουσικός σε νυχτερινά κέντρα, Θαμώνας Καφενείου, Σερβιτόρος σε νυχτερινά κέντρα, Μπάρμαν, Φαντάρος), Ιωάννης Μόχλας(Μπράβος σε νυχτερινό κέντρο, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα, Περαστικός, Δισκοπώλης, Ποδοσφαιρικός παράγοντας, Σερβιτόρος σε νυχτερινά κέντρα), Κατερίνα Μπουλούμη(Λίτσα Δεσμώτισσα, Μητέρα Ήρωα, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα, Κυρία στο τηλέφωνο, Μπαλέτο Ήρωα), Δημήτρης Παπάζογλου (Μάριος), Παναγιώτης Πετράκης (Ήρωας), Βασιλική Ρέινα(Ηρωδιάδα, Κοπέλα ακρόασης, Μπαλέτο Ήρωα, Μπαλέτο Μάριου, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα), Κώστας Σαντάς(Αφεντικό νυχτερινού κέντρου, Κυρ- Νώντας), Εύη Σαρμή(Μαρίνα), Πηνελόπη Σεργουνιώτη(Κατερίνα, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα)

 

Χορευτές επί σκηνής:

Αναστασία Κελέση (Καμαριέρα, Λουλουδού, Μπαλέτο σε νυχτερινό κέντρο, Χορεύτρια Οριεντάλ, Παρουσιάστρια, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα), Γιάννης Μάρτος (Σερβιτόρος, Θαμώνας Καφενείου, Μπαλέτο σε νυχτερινό κέντρο, Χορευτής Ταγκό, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα)

 

Μουσικοί επί σκηνής:

Τραϊανός Αλμπανούδης (μπάσο), Παναγιώτης Μπάρλας (πιάνο), Παύλος Παφρανίδης (μπουζούκι), Ζωγράφος Σταυρίδης (ακορντεόν)

 

Συμμετέχουν επίσης: : ΄Ελλη Ανδριτσοπούλου, Αρετή Αμανατίδου, Κωνσταντίνος Ζιώγος

 

«Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase»– ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Κείμενο: Ροδή Στεφανίδου

ΣκηνοθεσίαΈνκεΦεζολλάρι

Φουαγιέ Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών

Πρεμιέρα: 24|09|2026

Διάρκεια παραστάσεων: έως 22|11|2026

 

Η παράσταση «Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase», του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, σε συνεργασία με την Πολιτεία Πολιτισμού, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του εμβληματικού μύθου του Χόλυγουντ επιστρέφει για δεύτερη χρονιά.

 

Το έργο, για τη λαμπερή σταρ, που υπογράφει η Ροδή Στεφανίδου και σκηνοθετεί ο ΈνκεΦεζολλάρι, και αγαπήθηκε, την περασμένη σεζόν από τους θεατές στο ΑRTBOXFARGANITHEATER, θα παρουσιάζεται από την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου στο Φουαγιέ του θεάτρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

 

Μια παράσταση, φόρος τιμής, για μια μοναδική προσωπικότητα που «πέθανε όπως έζησε: Έρμαιο. Ρημαγμένη. Γυμνή. Με το ακουστικό του τηλεφώνου πάνω στο μαξιλάρι, τα χάπια παραδίπλα, σ’ ένα άδειο σπίτι, μόνη στο δωμάτιό της…»

 

Τον ομώνυμο ρόλο ερμηνεύει η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου. Στο ρόλο του αφηγητή ο Χρήστος Παπαδημητρίου.

 

Η Μέριλιν Μονρόε, ως παγκόσμιο «σύμβολο του σεξ» και «απόλυτη σταρ» του κινηματογράφου, συνεχίζει να «απασχολεί» ακόμα και σήμερα. Το έργο της Ροδής Στεφανίδου επιχειρεί να φωτίσει γνωστές και άγνωστες πτυχές της γυναικείας υπόστασης της Μέριλιν, καθώς αφηγείται, μεταξύ ντοκουμέντου και μυθοπλασίας, τα θραύσματα της ζωής της.

 

Μια παράσταση που επιχειρεί να εισχωρήσει στην εύθραυστη και κατακερματισμένη της καρδιά, φωτίζοντας τη «γυναίκα» πέρα από την «εικόνα». Μια γυναίκα που σκέφτεται, αγωνιά, φοβάται, σπαράζει, αποζητά την μητρότητα απεγνωσμένα, αναμετριέται με τους εσωτερικούς δαίμονές της, αλλά πάνω από όλα ψάχνει ν΄ αγαπηθεί και ν΄ αγαπήσει.

 

Λίγα λόγια για το έργο

Στις 5 Αυγούστου 1962 η Μέριλιν Μονρόε βρίσκεται νεκρή. Το απόλυτο σύμβολο του σεξ μετατρέπεται οριστικά σε μύθο. Η πραγματική αιτία του θανάτου της παραμένει ένα ερωτηματικό. Πίσω από την εικόνα κρύβεται μια γυναίκα μόνη και ευάλωτη. Και πίσω από αυτήν, μια άλλη γυναίκα με ισχυρά θέλω και δυναμικές διεκδικήσεις. Ένα μυστήριο κράμα απόρριψης και αποφασιστικότητας. Ένα προφίλ γεμάτο αμφισημίες, μια προσωπικότητα λαμπερή και ταυτόχρονα απελπισμένη.

 

Εκκινώντας από τη νύχτα του θανάτου της, η ζωή της Μέριλιν ζωντανεύει μέσα από αφηγήσεις και μαρτυρίες. Ισχυροί άνθρωποι του πολιτικού και του καλλιτεχνικού κόσμου, γάμοι, ερωτικές σχέσεις και οικεία πρόσωπα διαπερνούν τη ζωή της — μια ζωή που ακροβατεί ανάμεσα στη ματαιοδοξία και στην ανάγκη για αληθινή σύνδεση. Μια σύγχρονη σκηνική αφήγηση για ένα σύμβολο, που αποκαλύπτεται στις πιο ανθρώπινες και ευάλωτες πλευρές του.

 

Κατάλληλο για θεατές άνω των 15 ετών

 

Συντελεστές

Κείμενο: Ροδή Στεφανίδου, Σκηνοθεσία: ΈνκεΦεζολλάρι, Σκηνικά – Κοστούμια: Δανάη Πανά, Μουσική: TheKunderaProject, Σχεδιασμός φώτων: Γιάννης Κυρατζής

Video: Άντα Λιάκου, Οργάνωση παραγωγής: Άννα Μαρία Γάτου, Φωτογραφίες: MikeRafail | Thatlongblackcloud

 

*Βοηθός σκηνοθέτη (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Χρήστος Δέλλιος

*Βοηθός Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Χριστίνα Γεωργιάδου

«Ζορμπάς» του Νίκου Καζαντζάκη- ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Θεατρική διασκευή- Σκηνοθεσία: Λευτέρης Γιοβανίδης

Μονή Λαζαριστών, Σκηνή Σωκράτης Καραντινός

Πρεμιέρα: 09|10|2026

Διάρκεια παραστάσεων: έως 22|11|2026

 

Η εξαιρετικά επιτυχημένη παραγωγή που κέρδισε το κοινό την προηγούμενη σεζόν με τον παλμό, την ενέργεια, το πάθος και τη δυναμική της, επιστρέφει στη Μονή Λαζαριστών, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη, με τον Πασχάλη Τσαρούχα στον εμβληματικό ρόλο του Αλέξη Ζορμπά.

 

Ο Ζορμπάς αποτελεί έναν από τους πιο εμβληματικούς και αυθεντικούς ήρωες της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ενσαρκώνοντας τη χαρά της ζωής και τη δύναμη της στιγμής.Μέσα από το χαρακτήρα του αναδεικνύεται η διαρκής σύγκρουση ανάμεσα στον ορθολογισμό και το ένστικτο, ανάμεσα στον καθωσπρεπισμό και την αυθεντικότητα. Ο Ζορμπάς επιλέγει το πάθος, τη δράση, τη σωματική έκφραση και την εμπειρία ως βασικούς άξονες της ύπαρξής του, δημιουργώντας ένα πρότυπο ανθρώπου που ζει στο «εδώ και τώρα».

 

«Όσο ζούμε την ευτυχία, δύσκολα τη νιώθουμε.

Μόνο όταν περάσει… καταλαβαίνουμε πόσο ευτυχισμένοι σταθήκαμε.

Και το τέλος δεν είναι τέλος, είναι αρχή»

Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

 

Στο λιμάνι του Πειραιά, αναμένοντας το καράβι για την Κρήτη, ο αφηγητής συναντά τον Ζορμπά. Ύστερα από λίγες κουβέντες οι δύο άντρες αποφασίζουν να δουλέψουν μαζί. Ένα ορυχείο λιγνίτη -κληρονομιά του αφηγητή- πρέπει να τεθεί σε λειτουργία. Ο Ζορμπάς δέχεται την πρόταση και ακολουθεί το «αφεντικό» στην αποστολή του. Οι ρόλοι μοιράζονται, η σχέση εδραιώνεται. Μαζί θα φτάσουν στην Κρήτη θα γνωρίσουν την τοπική κοινωνία και θα θέσουν τα σχέδιά τους σε εφαρμογή. Η γνωριμία των δύο αντρών θα μετατραπεί σε δυνατή φιλία. Ο τρόπος που ζει ο Ζορμπάς ανοίγει νέα μονοπάτια στη σκέψη και στις φιλοσοφικές αναζητήσεις του «αφεντικού». Ο Ζορμπάς δεν αναλύει τη ζωή, την καταναλώνει. Καταβροχθίζει κάθε της απόλαυση και αγκαλιάζει με χιούμορ τα πάθη του και τις απολαύσεις της σάρκας. Το «αφεντικό» είναι ο άνθρωπος των βιβλίων, της σκέψης, των προοδευτικών ιδεών, της θεωρίας. Ο Ζορμπάς είναι γήινος, άνθρωπος της πράξης και του αυθορμητισμού. Δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο ξένοι, θα ξεπεράσουν το μεταξύ τους χάσμα και θα προσπαθήσουν να συναντηθούν. Συνδέονται και συνυπάρχουν έχοντας έναν κοινό πόθο: την αγάπη τους για την ελευθερία, που την αναζητούν μέσα από διαφορετικές διαδρομές.

 

Ο Νίκος Καζαντζάκης ολοκληρώνει το Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά το 1943. Το μυθιστόρημα γράφεται προς τιμήν του Γιώργη Ζορμπά, που ο Καζαντζάκης γνώρισε αρκετά χρόνια πριν και αποτέλεσε για τον ίδιο όχι μόνο πηγή έμπνευσης αλλά και έναν «ψυχικό οδηγό», που σημάδεψε τη ζωή του. Τον άνθρωπο αυτόν τίμησε με το μυθιστόρημά του, σχολιάζοντας πικρά στον πρόλογό του: «Κι έτσι ο Ζορμπάς, ο γεμάτος σάρκα και κόκαλα, κατάντησε στα χέρια μου μελάνι και χαρτί».

 

Το μυθιστόρημα μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και το 2002 συμπεριλήφθηκε σε λίστα της Guardian με τα 100 Καλύτερα Βιβλία όλων των Εποχών. Έχει διασκευαστεί αρκετές φορές για το θέατρο ενώ παράλληλα γνώρισε μεγάλη επιτυχία και ως μιούζικαλ. Η κινηματογραφική του μεταφορά το 1963 σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη, με πρωταγωνιστή τον Άντονι Κουίν στον ομώνυμο ρόλο, έγινε τεράστια εμπορική επιτυχία. Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, με το συρτάκι στο φινάλε της ταινίας, αποτέλεσε για χρόνια σήμα κατατεθέν της ελληνικότητας, αναδεικνύοντας τουριστικά τη χώρα μας διεθνώς.

 

Σκηνοθετικό σημείωμα

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον που γνωρίζει ότι η ζωή του έχει τέλος. Η γνώση αυτή γεννά έναν βαθύ, συχνά άρρητο φόβο. Όχι μόνο της ανυπαρξίας, αλλά και της απώλειας νοήματος, ελέγχου και συνέχειας. Από τη στιγμή που αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, αναζητά στήριγμα στη μνήμη, στην αγάπη, στη σκέψη, στη σχέση του με τον Θεό ως πλάστη.

 

Στον κόσμο του Ζορμπά, αυτή η αγωνία παίρνει δύο μορφές.

 

Ο Νίκος στέκεται απέναντι στη ζωή με στοχασμό και δισταγμό. Θέλει να καταλάβει πριν ζήσει. Αναζητά απαντήσεις για το νόημα, για τον πόνο, για όσα βρίσκονται πέρα από το τέλος. Όμως η σκέψη του γίνεται συχνά βάρος. Όσο περισσότερο προσπαθεί να εξηγήσει τη ζωή, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από αυτήν.

 

Ο Ζορμπάς, αντίθετα, παλεύει με τη ζωή όπως είναι. Δεν αρνείται τον Θεό, αλλά δεν τον αναζητά μακριά από τον άνθρωπο. Τον ψάχνει στη γη, στο σώμα, στον έρωτα, στη χαρά και στην αποτυχία. Η σχέση του με τον κόσμο είναι μια συνεχής δοκιμασία… να πέφτεις, να σηκώνεσαι και να συνεχίζεις. Δεν νικά τον φόβο του θανάτου επειδή τον ξεχνά, αλλά επειδή ζει μαζί του. Σαν να γνωρίζει πως τίποτα δεν χαρίζεται και πως το μόνο που μένει στον άνθρωπο είναι ο τρόπος που θα σταθεί απέναντι στη ζωή.

Ανάμεσα στους δύο αποκαλύπτεται μια βαθιά ανθρώπινη αντίφαση. Η ανάγκη να κατανοήσουμε και η ανάγκη να παραδοθούμε. Η σκέψη ζητά νόημα, ενώ η ζωή ζητά συμμετοχή. Ο ένας στέκεται και παρατηρεί, ο άλλος βουτά και δοκιμάζει. Κι όμως και οι δύο στέκονται μπροστά στο ίδιο μυστήριο… την ύπαρξη που τους δόθηκε χωρίς να τη ζητήσουν και που κάποτε θα επιστραφεί.

 

Η σχέση με τον Θεό γίνεται έτσι λιγότερο βεβαιότητα και περισσότερο αγώνας. Όχι για να δοθούν απαντήσεις, αλλά για να μπορέσει ο άνθρωπος να συνεχίσει να προχωρά, να δημιουργεί, να αγαπά, παρά την επίγνωση του τέλους. Και ίσως εκεί να βρίσκεται η συμφιλίωση. Όχι στην απουσία φόβου, αλλά στη μετατροπή του σε κίνηση προς τη ζωή. Στο γέλιο και στον χορό του Ζορμπά, όπου η θνητότητα δεν εξαφανίζεται, αλλά γίνεται αφορμή για μια βαθύτερη αποδοχή του κόσμου. Μια αποδοχή που δεν γεννιέται από βεβαιότητες, αλλά από τη θαρραλέα απόφαση να ζήσεις.

Λευτέρης Γιοβανίδης

 

 

*Το βιβλίο Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Θεατρική διασκευή- Σκηνοθεσία: Λευτέρης Γιοβανίδης, Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης, Κοστούμια: Ευαγγελία Κιρκινέ, Μουσική σύνθεση: Χρήστος Παπαδόπουλος, Κίνηση: Ιωάννα Μήτσικα, Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου, VideoArt: Άντα Λιάκου, Βοηθός σκηνοθέτη: Ελευθερία Τέτουλα, Boηθός ενδυματολόγου: Ζωή Καραβασίλη, Βοηθός κινησιολόγου: Στέλιος Ράμμος, Οργάνωση παραγωγής: Μαρίνα Χατζηϊωάννου, Φωτογραφίες: MikeRafail | Thatlongblackcloud

 

Διανομή: Αντώνης Αντωνάκος (Κωνσταντής, Παπάς, Σερβιτόρος Πειραιά), Θανάσης Δισλής (Νικόλας, Πελάτης Πειραιά 2), Σοφία Καλεμκερίδου (Αργύραινα, Πελάτισσα Πειραιά 3), Γιάννης Καραμφίλης(Μαυραντώνης), Αναστασία Κελέση (Λόλα, Πελάτισσα Πειραιά 7, Μοιρολογήτρα 2), Εύη Κουταλιανού(Μαρίκα, Πελάτισσα Πειραιά 6), ΜπέττυΝικολέση(Μαντάμ Ορτάνς), Δανάη Κλειώ Οθωναίου (Χήρα, Μοιρολογήτρα 1), Ιωάννα Παγιατάκη(Μαριώ),Μίλτος Σαμαράς (Αργύρης, Εργάτης, Πελάτης Πειραιά 4), Γιώργος Σφυρίδης (Μπάρμπα Αναγνώστης), Πασχάλης Τσαρούχας (Αλέξης Ζορμπάς), Δημήτρης Τσιλινίκος (Μανόλακας), Νίκος Τσολερίδης (Νίκος),MούτσοΦαμπρίτσιο(Βασίλακας, Χωροφύλακας), Θάνος Φερετζέλης (Μιμηθός, Πελάτης Πειραιά 1), Μαρία Χατζηιωαννίδου (Κατίνα, Πελάτισσα Πειραιά 5), Στέλιος Χρυσαφίδης (Παυλής, Χωρικός)

 

Χορευτές: Γιάννης Μάρτος (Χωρικός, Πελάτης Πειραιά 8)

 

O Βυσσινόκηπος» του ΑντόνΤσέχωφ– ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Μετάφραση (από τα ρωσικά): Δαυίδ Μαλτέζε

Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία-Μουσική επιμέλεια:Αθανασία Καραγιαννοπούλου

Βασιλικό Θέατρο

Πρεμιέρα: 16|10|2026

Διάρκεια παραστάσεων: έως 29|11|2026

 

«Ο Βυσσινόκηπος», ένα από τα πιο κλασικά και βαθιά ανθρώπινα έργα του ΑντόνΤσέχωφ, επανέρχεται στο Βασιλικό Θέατρο, σε μετάφραση Δαυίδ Μαλτέζε και σε  σκηνοθεσία & δραματουργική επεξεργασία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου.

 

Μια παραγωγή που γνώρισε θερμή ανταπόκριση από το κοινό, με υψηλή προσέλευση καθ’όλη τη διάρκεια των παραστάσεων της προηγούμενης σεζόν επιστρέφει καθώς αποτελεί ένα ποιητικό και ταυτόχρονα διεισδυτικό σχόλιο για το τέλος μιας εποχήςκαι τη βαθιά προσκόλληση των ανθρώπων σε ό,τι χάνεται. Στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι Αντίνοος Αλμπάνης, Βασίλης Ευταξόπουλοςκαι ΓιολάνταΜπαλαούραενώ συμμετέχειέναεξαιρετικό επιτελείο ηθοποιών.

 

Ο Βυσσινόκηποςαποτελεί ένα έργο-σταθμό της παγκόσμιας δραματουργίας, που με λεπτότητα και διαύγεια φωτίζει τις ρωγμές μιας κοινωνίας σε μετάβαση. Είναι ένα ποιητικό και ταυτόχρονα διεισδυτικό σχόλιο για το τέλος μιας εποχήςκαι τη βαθιά προσκόλληση των ανθρώπων σε ό,τι χάνεται.Μέσα από την ιστορία της οικογένειας και τον ισχυρό συμβολισμό του βυσσινόκηπου, αναδύεται η σύγκρουση ανάμεσα στη μνήμη και την αναγκαιότητα της αλλαγής, στην παρακμή της αριστοκρατίας και στην άνοδο μιας νέας κοινωνικής πραγματικότητας. Ο κορυφαίος δραματουργός των υπόγειων συγκρούσεων και των ανείπωτων ρηγμάτων της ανθρώπινης ψυχής σχοινοβατεί ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό στοιχείο αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη αδυναμία μπροστά στον χρόνο και στις αποφάσεις που διαρκώς αναβάλλονται. Εδώ, η απώλεια δεν εκδηλώνεται με κραυγές, αλλά με σιωπές, αμηχανία και ευκαιρίες που χάνονται.

 

Λίγα λόγια για το έργο

Η ΛιουμπόφΑντρέγιεβνα επιστρέφει με την κόρη της Άνια, στο πατρικό της σπίτι στη Ρωσία, ύστερα από πέντε χρόνια. Οι σπατάλες, η κακοδιαχείριση και η αμέλεια τη βρίσκουν βουτηγμένη στα χρέη και αντιμέτωπη με τον πλειστηριασμό του σπιτιού της και του μεγάλου βυσσινόκηπου που το περιβάλλει. Μαζί με τον αδελφό της Γκάγιεφ, δείχνουν ανήμποροι να κάνουν την οποιαδήποτε κίνηση για να αποτρέψουν την πώληση. Καθηλωμένοι από την αναβλητικότητα και την αναποφασιστικότητά τους, στέκονται παρατηρητές μιας αναπόφευκτης εξέλιξης. Την ίδια ώρα ο Λοπάχιν, έμπορος και γιος ενός σκλάβου του πατέρα της Λιουμπόφ, είναι έτοιμος να αδράξει την ευκαιρία και να αγοράσει την ιδιοκτησία τους.

 

Ο Αντόν Τσέχωφ ολοκληρώνει τον Βυσσινόκηπο το 1903, με πολύ μεγάλη δυσκολία λόγω της επιβαρυμένης πλέον υγείας του. Πρόκειται για το τελευταίο του έργο, που το βλέπει με απογοήτευση να ανεβαίνει ως δράμα, ενώ ο ίδιος επιμένει πως είναι κωμωδία.

 

Λίγο πριν από την επανάσταση του 1905, που θα ταράξει τα θεμέλια της τσαρικής εξουσίας, και δεκατέσσερα χρόνια πριν από τη μεγάλη επανάσταση του 1917, που θα μεταμορφώσει ριζικά το πρόσωπο της χώρας, το έργο αποτυπώνει τη στιγμή ακριβώς πριν καταρρεύσει το παλιό και αναδυθεί το καινούριο. Η παλιά τάξη αποσύρεται σιγά σιγά στην ανυπαρξία, ανίκανη να προσαρμοστεί. Την αντικαθιστά μια νέα τάξη πραγμάτων, πιο σκληρή. Οι έμποροι, οι πρώην δουλοπάροικοι παίρνουν στα χέρια τους τη γη και την περιουσία εκείνων που δεν έμαθαν ποτέ να δουλεύουν.

 

Στον Βυσσινόκηπο παρουσιάζεται η σύγκρουση της παρηκμασμένης αριστοκρατίας και της αστικής τάξης, στη μεταβατική εποχή των δύο αιώνων. Η Λιουμπόφ και ο Γκάγιεφ, με την αδράνειά τους, αφήνουν την περιουσία τους να αργοπεθαίνει, επιλέγοντας για τον εαυτό τους την υπερήφανη στάση μιας μαρτυρικής θυσίας, που διαφυλάσσει το προνόμιο της ηθικής και πολιτιστικής τους υπεροχής. Μιας υπεροχής που πηγάζει από το ένδοξο παρελθόν και τα προνόμια της γνώσης και της καλλιέργειας της κοινωνικής τους θέσης. Από την άλλη, η δυναμική ορμή της νέας τάξης των εμπόρων, με όπλα την εργασία, το πείσμα, το θράσος αλλά και τα απωθημένα ολόκληρων γενεών, καβαλάει το κύμα της αλλαγής και της ανάπτυξης, ισοπεδώνοντας τις αξίες του παλιού κόσμου. Δίπλα στον βυσσινόκηπο τα τρένα πηγαινοέρχονται, καθυστερούν αλλά ταξιδεύουν διαρκώς. Θα προλάβουν τα πρόσωπα του έργου να επιβιβαστούν στο τελευταίο τρένο της ζωής τους;

 

Πιο επίκαιρος από ποτέ, ο Βυσσινόκηπος καθρεφτίζει εμάς που είμαστε οι χρεωμένοι και ανίκανοι αριστοκράτες, ή εμάς που δουλεύουμε για να σωθούμε, ή εμάς πουξεσηκωνόμαστε μόνο στα λόγια, πνιγμένοι από το άδικο.

 

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Ένας άντρας αγαπάει μια γυναίκα. Βάζει δύο στόχους: Να αποκτήσει απόλυτη δύναμη και να κατακτήσει τη γυναίκα. Τον ένα στόχο τον πετυχαίνει.

Αυτή είναι η ιστορία του «Βυσσινόκηπου» όπως την πρωτοδιάβασα. Μέσα στον -άλλοτε ακραία αστείο και άλλοτε λυπητερό- μύθο αυτό, μπλέκονται σχέσεις και δυναμικές που ισχυροποιούν ως σύμβολα τους ήρωες. Σύμβολα ενός κόσμου που πεθαίνει και ενός κόσμου που εισβάλλει και επιβάλλεται. Στον δικό μας «Βυσσινόκηπο» θα ακούσετε και θα δείτε ίσως πράγματα που δεν έχετε παρατηρήσει ποτέ, ακόμα κι εσείς που γνωρίζετε καλά το έργο: Γυναίκες ισχυρές και κυρίαρχες, αυτόνομες και περήφανες. Άντρες ευγενείς και τρυφερούς, ευγνώμονες και γενναιόδωρους.

Όλοι οι άνθρωποι του «Βυσσινόκηπου» συνυπάρχουν ισότιμα και με αγάπη. Αφέντες και υπάλληλοι, νέοι και υπέργηροι αγκαλιάζονται ή συζητούν σαν ένα. Ο Τσέχωφ διδάσκει αγάπη. «Αγαπώ αυτόν τον κήπο» λέει η ιδιοκτήτρια του κτήματος που βγαίνει σε πλειστηριασμό. Όμως, το να αγαπάς δεν σημαίνει πως αφήνεις αυτό που αγαπάς στο έλεος του χρόνου, να στέκει απλώς εκεί, με μία αξία μουσειακή. «Αγαπώ» σημαίνει προσέχω, φροντίζω, συντηρώ και βοηθώ να ανθίζει το αντικείμενο της αγάπης μου. «Να’ την  η ευτυχία, έρχεται!», λέει ο θεωρητικός της επανάστασης. «Ευτυχία» όμως, για τον προφήτη συγγραφέα σημαίνει ισότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία ενός λαού.

Τίποτα δεν έχει αλλάξει από το 1904. Και σήμερα είμαστε και απελπισμένοι δανειζόμενοι αλλά και παραγωγικοί δανειστές. Και ανήμποροι ρομαντικοί αλλά και ευφυείς καιροσκόποι. Είμαστεόλοι,όλα. Και όλα στην παράστασή μας είναι ακριβώς όπως μας τα κληροδότησε ο Τσέχωφ. Γι’ αυτό και η μετάφραση του αγαπημένου Δαυίδ Μαλτέζε έγινε ευλαβικά από τη Ρωσική γλώσσα, γι’ αυτό και η όψη της υπέροχης Ελένης Μανωλοπούλου ακολούθησε πιστά τις οδηγίες του συγγραφέα. Γι’ αυτό κι η υπογράφουσα, μέσω των συγκλονιστικών ηθοποιών (τα δέντρα ενός θαλερού θεατρικού κήπου), προσπάθησα να τιμήσω – πέρα από τον ΑντόνΤσέχωφ, το γράμμα και το πνεύμα του- τους δασκάλους των δασκάλων μου: Τον ΚονσταντίνΣτανισλάφσκι και το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας που πρώτη φορά έδειξαν στον κόσμο μια προφητική ιστορία Επανάστασης κι Έρωτα.

 

«Τώρα, όμως αφήστε με ήσυχη. Τώρα εγώ ονειρεύομαι.»

Ευχαριστώ από την καρδιά μου όλους τους εκπληκτικούς συνεργάτες του ΚΘΒΕ κι ιδιαίτερα τους ηθοποιούς, τους ήρωες μου. Ευχαριστώ τον Διευθυντή, Αστέρη Πελτέκη για την εμπιστοσύνη.

 

Αθανασία Καραγιαννοπούλου

 

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Δαυίδ Μαλτέζε, Σκηνοθεσία — Δραματουργική επεξεργασία-Μουσικήεπιμέλεια:Αθανασία Καραγιαννοπούλου, Σκηνικά- Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου, Χορογραφίες: Αναστασία Κελέση, Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Μπάρλας, Ηχητικό περιβάλλον: Διονύσης Κωνσταντινίδης, Βοηθός σκηνοθέτη: Μαίρη Ανδρέου, Συνεργάτις σκηνογράφος – ενδυματολόγος: Δανάη Πανά,Οργάνωση Παραγωγής: Χριστόφορος Μαριάδης- Άννα Μαρία Γάτου, Φωτογραφίες: MikeRafail | Thatlongblackcloud

 

*Βοηθός Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Χριστίνα Γεωργιάδου

 

Διανομή: ΛίληΑδρασκέλα(Ντουνιάσα), Αντίνοος Αλμπάνης (ΛοπάχινΓερμολάη Αλεξέγιεβιτς), Βασίλης Ευταξόπουλος (Γκάγιεφ Λεονίντ Αντρέγιεβιτς), Χρύσα Ζαφειριάδου (Βάρια), Νίκος Καπέλιος (Συμεόνωφ-ΠίσικΜπορίςΜπορίσοβιτς), Γιώργος Κολοβός (Τροφίμωφ Πιοτρ Σεργκέγιεβιτς), Χρήστος Μαστρογιαννίδης (ΕπιχόντωφΣεμιόνΠαντελέγιεβιτς), Τατιάνα Μελίδου (Ντουνιάσα), ΓιολάνταΜπαλαούρα (ΡανέβσκαγιαΛιουμπόφΑντρέγιεβνα), Κώστας Σαντάς (Φιρς), Άννη Τσολακίδου (ΣαρλόταΙβάνοβνα),Αγάπη Ουζούνη ((Άνια/ Μικρή Λιουμπόφ), Μανώλης Φουντούλης(Ένας περαστικός/ Σταθμάρχης), Γρηγόρης Φρέσκος (Γιάσα)

 

Φιγκυράν

Σωκράτης Ζδράγκας (Μικρός Λοπάχιν/ σε διπλή διανομή), Μάρκος Κούτοφ- Γεροντίδης (Μικρός Λοπάχιν/ σε διπλή διανομή), Νίκος Χάψαλης (Υπηρέτης/ Ταχυδρόμος)

 

«Ήλιος με ξιφολόγχες»του Γιώργου Σκαμπαρδώνη– ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Θεατρική διασκευή: Γιώργος Σκαμπαρδώνης- Ελένη Ευθυμίου- Δημήτρης Ζάχος

Σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου

Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών

Πρεμιέρα: 06|11|2026

Διάρκεια παραστάσεων: έως 06|12|2026

 

Το τελευταίο μυθιστόρημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Ήλιος με ξιφολόγχες», σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο ΚΘΒΕ.

 

Η παράσταση που κέρδισε κοινό και κριτικούς, τη θεατρική διασκευή τηςοποίας υπογράφει η Ελένη Ευθυμίου μαζί με τον Γιώργο Σκαμπαρδώνη και τον Δημήτρη Ζάχο, θα παρουσιάζεται από τις 6 Νοεμβρίου στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

 

Ένα πολιτικό δράμα με έντονα αστυνομικά στοιχεία, το οποίο ξεδιπλώνει το πολιτιστικό μωσαϊκό που αποτελούσε η Θεσσαλονίκη όπου, την εποχή που μας μεταφέρει η παράσταση, συμβαίνουν σημαντικά ιστορικά γεγονότα.

 

Το μυθιστόρημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Ήλιος με ξιφολόγχες» κυκλοφόρησε το 2023. Ο συγγραφέας ακολουθώντας την πορεία του κεντρικού του ήρωα Γόρδιου Κλήμεντου, ζωντανεύει την περίοδο της μεσοπολεμικής Θεσσαλονίκης, με αναφορές σε πραγματικά πρόσωπα και πραγματικά γεγονότα που σημάδεψαν την πόλη το 1931. Μια δυνατή περιήγηση σε μια εποχή που πέρασε, αφήνοντας αμυδρά τα σημάδια της μέσα από μνήμες και αφηγήσεις στις επόμενες γενιές. Μια μυθοπλαστική προσωπική ιστορία που διασταυρώνεται με την πραγματική Ιστορία της Θεσσαλονίκης στα σκοτεινά χρόνια του μεσοπολέμου.

 

Θεσσαλονίκη, 1931.

Ένας πυρακτωμένος ποντικός γίνεται η αφορμή για μια πυρκαγιά σε μια συνοικία προσφύγων. Ο ταγματάρχης Γόρδιος Κλήμεντος, στην προσπάθειά του να εξιχνιάσει τα αίτια της φωτιάς, ανακαλύπτει μια γιάφκα – και ένα θαμμένο πτώμα. Καθώς ερευνά, βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στη σκοτεινή πλευρά μιας πόλης που βράζει. Παράλληλα, σε ανύποπτο χρόνο, το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται ήσυχα, σταθερά –η αρχή των φασιστικών μορφωμάτων είναι πλέον γεγονός. Ο ταγματάρχης προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο καθήκον και την επιθυμία, καθώς φλέγεται από το πάθος του για την Ντανιέλ∙ μια γυναίκα διαφορετική, «μιαν Ουτοπία επιθυμητή κι αβάσταχτη, εκτός χρόνου, εντελώς ασύμβατη με τη γύρω του πραγματικότητα». Ώσπου μια μέρα, ο συνοικισμός του Κάμπελ γίνεται στάχτη –και χαράσσεται ανεξίτηλα μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της πόλης.

 

*Κατάλληλο για θεατές άνω των 12 ετών

 

Σκηνοθετικό σημείωμα

Το μυθιστόρημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Ήλιος με Ξιφολόγχες» μάς μεταφέρει στη μαγική Θεσσαλονίκη του 1931, σε μια πόλη όμορφη, πολυπολιτισμική και ταυτόχρονα σκοτεινή, διχασμένη και εύθραυστη.

 

Χιλιάδες πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής έχουν μόλις εγκατασταθεί στην πόλη, εισχωρώντας σε έναν ήδη σύνθετο κοινωνικό ιστό: ανάμεσα σε Έλληνες, Εβραίους, Βαλκάνιους εμπόρους και εργάτες, Αρμένιους, Λεβαντίνους και άλλες κοινότητες που για δεκαετίες συνυπήρχαν στη Θεσσαλονίκη. Μέσα σε αυτή τη ραγδαία αναδιάταξη πληθυσμών, οι ισορροπίες μεταβάλλονται. Οι άνθρωποι που για χρόνια ζούσαν δίπλα δίπλα αρχίζουν να αναπτύσσουν ανταγωνισμούς και έχθρες, συχνά τροφοδοτούμενες από την οικονομική ανέχεια, την ανασφάλεια και την πολιτική εκμετάλλευση.

 

Μια πόλη σε αναβρασμό, ενώ οι πολιτικές δυνάμεις επιχειρούν να ελέγξουν τις κοινωνικές εντάσεις μέσα από μηχανισμούς χειραγώγησης, επιτήρησης και στρατηγικών συμμαχιών. Όμως, όπως η Ιστορία μάς έχει δείξει επανειλημμένα πως όταν ανάβεις μια φωτιά για να τη χρησιμοποιήσεις, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να καείς από αυτήν, έτσι και οι ήρωες της ιστορίας μας χάνουν σταδιακά τον έλεγχο, ολισθαίνουν, πυροδοτώντας με τις πράξεις ή την αδράνειά τους γεγονότα που κανείς πια δεν μπορεί να ανακόψει.

 

Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται ο Γόρδιος Κλήμεντος: ένας στρατιωτικός κατάσκοπος, άνθρωπος του καθήκοντος, οραματιστής μιας ευρωπαϊκής Ελλάδας αλλά και εκπρόσωπος μιας κυβέρνησης που επιδιώκει την «τάξη» και την κοινωνική συνοχή με κάθε κόστος. Ζει μέσα σε έναν κόσμο σκιών, πληροφοριοδοτών, βασανιστηρίων και πολιτικών ισορροπιών. Ταυτόχρονα είναι ένας άντρας βαθιά διχασμένος, παγιδευμένος ανάμεσα στην ψυχρή λογική της εξουσίας και στην ακατάσχετη ερωτική του επιθυμία.

 

Διαβάζοντας για πρώτη φορά το τόσο γοητευτικό μυθιστόρημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη μεταφέρθηκα νοερά σε μια ατμόσφαιρα σκοτεινή και κινηματογραφική, σαν ταινία νουάρ: με ήρωες σκιώδεις, υποφωτισμένους, χαμένους μέσα στον καπνό και το σασπένς. Η ιστορία ξετυλίχθηκε στη φαντασία μου σαν μικρές σκηνές από ταινία εποχής που συνθέτουν ένα ενιαίο σύνολο. Το νουάρ στοιχείο συμπληρώνει το ηθικό τοπίο της εποχής που περιγράφεται: ένας κόσμος όπου το φως και το σκοτάδι δεν διαχωρίζονται καθαρά και όπου κανείς δεν είναι απολύτως καθαρός ή απολύτως αθώος.

 

Η διασκευή μας επιχειρεί να διατηρήσει αυτή την αίσθηση κινηματογραφικού μοντάζ, αλλά και να φωτίσει ένα κεντρικό θέμα του βιβλίου: τον μηχανισμό με τον οποίο μια δημοκρατία, στο όνομα της σταθερότητας, μπορεί να υιοθετήσει πρακτικές που υπονομεύουν τον ίδιο της τον πυρήνα. Η «Ανατακτική χειραγωγία», που αναφέρεται από τον υπουργό Αλέξανδρο Θάννα ως στρατηγική χειραγώγησης του λαού, δεν αφορά μόνο την εποχή του μεσοπολέμου. Αφορά κάθε εποχή όπου ο φόβος –αλλά και ο κοινωνικός αυτοματισμός– μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικής, όπου οι μειονότητες γίνονται αποδιοπομπαίοι τράγοι και όπου η βία κανονικοποιείται ως αναγκαίο κακό. Κι έτσι κάθε φορά το φίδι του φασισμού εκκολάπτεται μέσα από το ίδιο το σύστημα, την ώρα που το βλέμμα στρέφεται αλλού.

 

Τα γεγονότα που οδηγούν στο πογκρόμ του Κάμπελ λειτουργούν μέσα στην παράσταση ως ένα ανησυχητικό κάτοπτρο που αντανακλά και οικείες σύγχρονες καταστάσεις. Η στοχοποίηση των μειονοτήτων, η ρητορική μίσους απέναντι σε ό,τι διαφέρει, η ανοχή στη βία, η ανέχεια που γεννά ταξικούς εχθρούς δεν μένουν ποτέ «περιορισμένες», ούτε αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά. Η Ιστορία του 20ού αιώνα –και όχι μόνο– απέδειξε με τραγικό τρόπο πού μπορούν να οδηγήσουν. Η γενοκτονία των Εβραίων που ακολούθησε λίγα χρόνια αργότερα στην Ευρώπη δεν γεννήθηκε από το πουθενά. Προηγήθηκαν μικρότερες φωτιές και μικρότερες σιωπές.

 

Η παράσταση επιχειρεί να αναδείξει τον άνθρωπο ως έρμαιο της ιστορίας αλλά και ως υπεύθυνο για τις πράξεις του μέσα σε αυτήν. Ο Γόρδιος πιστεύει ότι μπορεί να ελέγξει το σκοτάδι. Το ερώτημα είναι αν τελικά το σκοτάδι τον διαβρώνει. Αν καταφέρνει να πάρει μια απόφαση, να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο.

 

Ταυτόχρονα, στο κέντρο της σκηνικής δράσης βρίσκεται ένας θίασος – ένα σύνολο σημερινών ανθρώπων που συμπάσχει, απορεί και αφηγείται αυτή την ιστορία με βλέμμα σύγχρονο.

 

Γιατί αυτό το έργο δεν μιλά μόνο για το 1931. Μιλά για τη διαρκή πιθανότητα της εκτροπής. Και ίσως γι’ αυτό επιστρέφουμε ξανά και ξανά σε τέτοιες ιστορίες: για να θυμόμαστε πόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία των κοινωνιών μας. Πόσο εύκολα συνηθίζουμε τη σκληρότητα και πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στην ισορροπία και την απόλυτη καταστροφή. Σε μία Θεσσαλονίκη που, μέρα με τη μέρα, συντηρητικοποιείται και εκφασίσεται όλο και πιο πολύ, σε μία στιγμή που οι ακραίες πολιτικές πεποιθήσεις δεν αποτελούν ιστορία προς αποφυγήν αλλά εκκολάπτονται μέσα στους κόλπους του καπιταλισμού, της κρίσης και της ανέχειας, σε μία στιγμή που μία γενοκτονία έχει μόλις συντελεστεί στη Γάζα, δίπλα μας, και ένας πόλεμος μόλις άρχισε, του οποίου τις διαστάσεις αγνοούμε, ο «Ήλιος με ξιφολόγχες» δεν έρχεται απλώς σαν μία ιστορική καταγραφή αλλά σαν μία σκοτεινή υπενθύμιση από το παρελθόν για ένα τρομακτικά γνώριμο μέλλον.

 

Με την ελπίδα να μην το επαναλάβουμε…

 

Ελένη Ευθυμίου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Θεατρική διασκευή: Ελένη Ευθυμίου-Γιώργος Σκαμπαρδώνης- Δημήτρης Ζάχος, Σκηνοθεσία-Μουσική: Ελένη Ευθυμίου, Σκηνικά – Κοστούμια: Ευαγγελία Κιρκινέ, Βίντεο: Δημήτρης Ζάχος, Κίνηση: Τάσος Παπαδόπουλος, Φωτισμοί: Ζωή ΜολυβδάΦαμέλη, Συνεργάτις μουσικός: Σοφία Καμαγιάννη, Βοηθοί Σκηνοθέτη: Μαριάννα Αβραμάκη, Σοφία Μπλέτσου, Β΄ Βοηθός Σκηνοθέτη: Παναγιώτης Ματζίρης, Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Λήδα Σιμιώτα Ελ Τζαγιούσι, Οργάνωση παραγωγής: Μαριλύ Βεντούρη, Φωτογραφίες: MikeRafail | Thatlongblackcloud

 

Διανομή: Μαριάννα Αβραμάκη, Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Ελένη Δημοπούλου, Ελένη Θυμιοπούλου,Στέλιος Καλαϊτζής, Νάσος Κρέτσης, ΔημήτρηςΜορφακίδης, Χρυσή Μπαχτσεβάνη, Σοφία Μπλέτσου, Δημήτρης Ναζίρης, Χρίστος Νταρακτσής, Ορέστης Παλιαδέλης, Γρηγόρης Παπαδόπουλος, Σοφιανός Πεσιρίδης, Βασίλης Σπυρόπουλος, Φωτεινή Τιμοθέου, Γιάννης Τσεμπερλίδης, Κωνσταντίνος Χατζησάββας