Παράταση για «Το όνειρο ενός γελοίου»

ΣχετικάΆρθρα

O Γάμος Που Δεν Εγινε – και θα έκανε Μπαμ!

~ Όταν το όνειρο γίνεται αλήθεια ~ Η θερμή υποδοχή του κοινού στις πρώτες sold out παραστάσεις του «Ονείρου ενός Γελοίου» ανέδειξε εκ νέου τη δυναμική του έργου και τη μυσταγωγική σκηνική του δύναμη.
Έτσι, ανακοινώνεται παράταση παραστάσεων, με την αυξημένη ζήτηση να αναδεικνύει την ανάγκη για μια εμπειρία που λειτουργεί περισσότερο ως υπόσχεση εσωτερικής διαδρομής παρά ως συμβατική θεατρική συνάντηση.

Το «Όνειρο ενός Γελοίου» της Έφης Μπίρμπα και του Άρη Σερβετάλη συνεχίζεται στη σκηνή του Θεάτρου ΚΙΒΩΤΟΣ, διατηρώντας την ιδιοσυγκρασιακή του ένταση, την ποιητική του σαφήνεια και την ιδιαίτερη σχέση που έχει ήδη αναπτύξει με το κοινό, δίνοντας την ευκαιρία σε όσους δεν πρόλαβαν να κλείσουν εισιτήριο να ζήσουν αυτή τη μοναδική παράσταση.

Μετά τις sold out παραστάσεις του 2022 και την έντονη ανταπόκριση του κοινού, η Έφη Μπίρμπα και ο Άρης Σερβετάλης επιστρέφουν στο αριστούργημα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι«Το Όνειρο ενός Γελοίου». Το κορυφαίο θεατρικό δίδυμο καταδύεται για δεύτερη φορά σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά κείμενα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, σε ένα έργο που, μέσα από την προφητική του δύναμη, αγγίζει τα πιο μύχια ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και αποκαλύπτει τον αγώνα του ανθρώπου να βρει νόημα ανάμεσα στην απελπισία και στη λύτρωση. Το Όνειρο ενός Γελοίου αναβιώνει ξανά στη σκηνή – όχι ως απλή επανάληψη, αλλά ως μια νέα, μυσταγωγική θεατρική εμπειρία. Μια εμπειρία που συνδυάζει τη δύναμη της ποίησης με την ατμόσφαιρα της σκηνικής τέχνης, αναδεικνύοντας το κείμενο του Ντοστογιέφσκι σε ζωντανό, παλλόμενο γεγονός.

Η σκηνοθετική ιδιοφυΐα της Έφης Μπίρμπα και η αφοπλιστική ερμηνεία του Άρη Σερβετάλη– ενός από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του – συναντιούνται σε μια παράσταση που βιώνεται ως τελετουργία. Η σκηνική πράξη ερευνά τα όρια της ανθρώπινης φύσης, από την πτώση στην αποκάλυψη, από το σκοτάδι της απελπισίας στο φως της αλήθειας.

Η θεατρική τους συμπόρευση, άλλωστε, έχει ήδη γεννήσει παραστάσεις-σταθμούς για το ελληνικό θέατρο, με πρόσφατες δουλειές τους Τα Βατράχια, που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, αλλά και Η Καρδιά του Σκύλου, που κατέκτησε το κοινό στο Θέατρο Κιβωτός με αλλεπάλληλα sold out.

Το έργο

«Το Όνειρο ενός Γελοίου», μια ιδιότυπη ιλαροτραγωδία, ένα φανταστικό αφήγημα – αριστούργημα του Ρώσου δασκάλου της ανθρώπινης ψυχολογίας, Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, ανασύρει από τα βάθη της ύπαρξης μια ολόκληρη κοσμοθεωρία. Μας οδηγεί από την αρχέγονη αγνότητα της προπτωτικής κατάστασης στον ακραίο εξευτελισμό της ανθρώπινης φύσης, ξετυλίγοντας μπροστά μας την πτώση και τη λύτρωση, την αμαρτία και την πιθανότητα της σωτηρίας.

“Ο ήρωάς μας δεν βρίσκει ενδιαφέρον σε τίποτα, δεν πιστεύει σε τίποτα, δεν προσδοκά τίποτα. Το βλέμμα του καρφώνεται σ’ ένα αστεράκι. Ήξερε πως εκείνη τη νύχτα η πράξη θα εκτελεστεί. Και σίγουρα θα είχε σκοτωθεί αν δεν υπήρχε εκείνο το κοριτσάκι… Τη νύχτα εκείνη είδε το όνειρο που του αποκάλυψε την αλήθεια, το όνειρο που έγινε ο προάγγελος για μια νέα ζωή, ανακαινισμένη…»

Ο Γελοίος αναβιώνει τα γεγονότα και μας καθιστά μετόχους της ιστορίας του. Μας μετατρέπει σε πρόσωπα του ίδιου του διηγήματος, σε συνοδοιπόρους του ονείρου του. Βρισκόμαστε ταυτόχρονα στη θέση του θεατή και του χαρακτήρα, αιωρούμενοι ανάμεσα στο πραγματικό και στο φανταστικό, στο γήινο και στο οραματικό. Έτσι, το κείμενο του Ντοστογιέφσκι αποκτά τη δύναμη να μας κοιτάζει κατάματα, να μας “εκθέτει” και να μας καθρεφτίζει.

Η παράσταση

Η Έφη Μπίρμπα αναλαμβάνει να προσωποποίησει τη φωνή της συνείδησης, τον Άγγελο που καθοδηγεί τον Γελοίο στην εμπειρία του οράματος που θα τον ανακαινίσει. Αναδεικνύει το νερό σε κεντρικό εικαστικό στοιχείο της σκηνοθετικής της προσέγγισης: ένας καθρέφτης που αποκαλύπτει την αέναη ταλάντευση της ανθρώπινης ύπαρξης, ένας χώρος όπου το πραγματικό αγγίζει το φαντασιακό, όπου η ύλη μεταμορφώνεται σε όραμα.

Ο Άρης Σερβετάλης παραδίδει μια από τις πιο καθηλωτικές ερμηνείες του. Βυθίζεται ολοκληρωτικά στην ψυχή του ήρωα του Ντοστογιέφσκι, τον σωματοποιεί και τον καθιστά σχεδόν απτό, σαν να ζει και να ανασαίνει μπροστά μας. Σαν να ενσαρκώνει ολόκληρος το ίδιο το όνειρο, μας οδηγεί στα μύχια της συνείδησης του ήρωα, εκεί όπου η απελπισία συναντά την αποκάλυψη.

Το «Όνειρο ενός Γελοίου» δεν προσφέρει βεβαιότητες. Ανοίγει ρωγμές. Δεν προτείνει απαντήσεις, αλλά ερωτήματα που επιστρέφουν στον θεατή. Ο Γελοίος γίνεται όχημα και αφορμή. Ένα κάλεσμα σε προσωπική αναμέτρηση με το μυστήριο της ύπαρξης, με την αλήθεια που αναδύεται όταν το όνειρο αγγίζει την ψυχή.