ΤΩΡΑ |
Όσοι έχουν φάει φασολάδα από τα χεράκια μου, ορκίζονται ότι είναι η ωραιότερη φασολάδα του κόσμου. Μια εποχή που δεν είχα λεφτά (ενώ τώρα έχω…) μαγείρευα Τετάρτη και Παρασκευή μια μεγάλη κατσαρόλα και καλούσα τους φίλους. Το σπίτι ήταν δίπλα στο Πρώτο Νεκροταφείο. Την εποχή εκείνη συγκατοικούσα με τον Δημήτρη. Έφερνε κούτσουρα, ανάβαμε το τζάκι, ο Βαγγέλης ερχόταν πάντα με 3-4 κρασιά, ψήναμε και μια ρέγγα, παραδοσιακά, με εφημερίδα αναμμένη, είχα πάρει μαύρο ψωμί από την “Πνύκα” και όταν η σούπα ήταν έτοιμη, σερβίριζα. Μετά από λίγο, άκουγες μόνο βογγητά ευχαρίστησης και καμιά φορά πεταγόταν κάποιος και έλεγε: “Και νεκρούς ανασταίνει!” εννοώντας το διπλανό νεκροταφείο…
Το τι ωραίες συζητήσεις έχουμε κάνει σε αυτές τις φασολαδοσυνάξεις δεν λέγεται! Τι γέλια, τι αστεία, τι κόλπα για μια μεγαλύτερη μερίδα! Ακόμα και κλάματα είχαμε, όταν το κρασί άρχιζε να μας χτυπάει στο κεφάλι και η παστή ρέγγα να μας ανεβάζει την πίεση. Ήταν σαν group therapy, μετά το πρώτο πιάτο, (όλοι έτρωγαν δεύτερο και τρίτο!), σαν να άνοιγαν τα τσάκρας μέσα μας και αρχίζαμε να λέμε ο καθένας τον πόνο του. Αυτή η φασολάδα, η λευκή, η ορθόδοξη, (γιατί υπάρχει και η κόκκινη, με ντομάτα, αλλά δεν έχει την απόλυτη λιτότητα της λευκής) έχει φαίνεται την ικανότητα να ξυπνάει αρχαίες αναμνήσεις, ποιος ξέρει, κάτι κάνει φαίνεται το άμυλο και συντονίζει το εγκέφαλο τον άμυαλο.
Οι εποχές είναι δύσκολες, πρέπει να μοιραζόμαστε ότι έχουμε, σκέφτηκα λοιπόν να μοιραστώ μαζί σας τη μυστική συνταγή, να την φτιάξετε, να καλέσετε τους φίλους σας και εκεί, πάνω από τη φασολάδα και τη ρέγγα, να μιλήσετε για τα μονοκοτυλήδονα και τα δικοτυλήδονα.
Αρχίζω με το πρώτο και σπουδαιότερο: Tα φασόλια. Tα φασόλια πρέπει να είναι λευκά, χωρίς λεκέδες και κηλίδες στην επιφάνειά τους. Επίσης δεν πρέπει να είναι κιτρινισμένα. Ξύστε ένα με το νύχι για να καταλάβετε πόσο σκληρή είναι η φλούδα από έξω. Στόχος να βρούμε λεπτόφλουδα και βραστερά. Τα Φλωρίνης θεωρούνται τα καλύτερα. Υπάρχουν σε διάφορα σχήματα και μεγέθη, εγώ προτιμώ αυτά που μοιάζουν με τις κάψουλες της αντιβίωσης! Τα πλένω στο τρυπητό και τα βάζω από βραδύς σε μπόλικο νερό για να μουλιάσουν.
Tην επόμενη μέρα σουρώνω τα φασόλια, τα πλένω και, σε όσα έχει σκάσει η φλούδα τους, τα καθαρίζω, τα ανοίγω στα δύο και τα ρίχνω μαζί με τα άλλα στην κατσαρόλα. Αυτά τα καθαρισμένα, στην πορεία θα λιώσουν και θα κάνουν το ζουμί της σούπας πιο παχύ, πιο βελουτέ. Ρίχνω μπόλικο νερό και στη συνέχεια τα βάζω να βράσουν σε χαμηλή φωτιά γιατί αν τα βάλω σε δυνατή φωτιά, θα σκάσουν από το χόχλασμα και το αποτέλεσμα θα είναι μια μάζα από λιωμένα φασόλια.
Μετά από το πρώτο βράσιμο, είναι πολλοί που χύνουν το νερό και βάζουν καινούργιο. Εγώ δεν το κάνω. Τα ξαφρίζω μόνο και ενώ συνεχίζουν να βράζουν, κόβω σε κυβάκια μπόλικο σέλινο, ένα μεγάλο κρεμμύδι και 3 μεγάλα καρότα. Είναι απαραίτητο τα λαχανικά να τα έχουμε βγάλει αρκετή ώρα πριν από το ψυγείο, ώστε να είναι σε θερμοκρασία δωματίου και να μην διαταράξουν το βρασμό όταν θα τα ρίξουμε στην κατσαρόλα. Επίσης πρέπει να είναι σε κυβάκια έτσι ώστε με κάθε κουταλιά να μπορούμε να τρώμε όλα τα υλικά μαζί. Ρίχνω και τα λαχανικά στην κατσαρόλα, ανακατεύω καλά και αφήνω να βράσουν όλα μαζί για 1 ώρα, ανακατεύοντας πότε-πότε με ξύλινη κουτάλα για να μην τα λιώσω.
Μόλις σιγουρευτώ ότι τα φασόλια είναι σχεδόν έτοιμα, ρίχνω μέσα ένα κρασοπότηρο λάδι, (για μισό κιλό φασόλια), αλατάκι (το βάζουμε πάντα στο τέλος για να μην είναι σκληρό το νερό και να βράσουν τα φασόλια εύκολα), πολλοί προτιμούν και πιπέρι και μερικοί βάζουν και μικρές κόκκινες πιπερίτσες αυτές τις καυτερές, που όταν φας μία, σου φεύγουν συνάχι, γρίπη και κρύωμα στο λεπτό! Συνεχίζω το βράσιμο για κανά 15λεπτο ακόμη και η φασολάδα μου είναι έτοιμη! Σβήνω τη φωτιά και την αφήνω σκεπασμένη για 1 ώρα, να χυλώσει. Σερβίρουμε με μαύρο ψωμί, παστές σαρδέλες, ρέγγα ή ελιές. Οι παλιοί είχαν ένα ξύλινο σφυράκι, “στούμπιζαν” ένα μικρό, ξερό κρεμμύδι και μετά το έτρωγαν με αλατάκι. Είναι φουλ σε βιταμίνη C και θεραπεύει πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Επίσης μερικοί βάζουν στη φασολάδα λεμόνι για πιο spicy γεύση, εμένα πάντως δεν μου αρέσει, όπως και το κόκκινο πιπέρι…
Πολλοί δεν τρώνε φασολάδα γιατί δημιουργεί αέρια. Έχουμε και για αυτό το θέμα τη λύση. Πάνω από το πιάτο ρίχνετε μια κουταλιά της σούπας λάδι ωμό. Φάτε όσο θέλετε. Το λάδι λειτουργεί σαν μονωτικό και δεν αφήνει τα αέρια να εξέλθουν.
Άλλοι πάλι την αποφεύγουν, γιατί έχει θερμίδες. Λάθος. Μια φασολάδα σαν τη δική μου, με τα λάδια της και με όλα της έχει 500 θερμίδες το πολύ. Αυτό βέβαια που επιβαρύνει την κατάσταση είναι το ψωμί και το κρασί. Όμως τι αξία έχουν μερικές θερμίδες παραπάνω όταν μία παρέα μπορεί να μαζευτεί και να περάσει τη βραδιά της με ένα ζεστό πιάτο που τόσες αναμνήσεις μας ξυπνά; Eίναι νομίζετε τυχαίο που το “Ελλάδα” και το “φασολάδα” κάνουν ομοιοκαταληξία;
Σχόλια για αυτό το άρθρο