ΤΩΡΑ |
Ο χρόνος είναι σπουδαίος δάσκαλος και αυτό ισχύει και στο φαγητό. Ρίξτε μια ματιά σε εκείνα που έτρωγαν οι πρόγονοί μας και ετοιμαστείτε για μερικές αρκετά δυσάρεστες εκπλήξεις.
Κοκκινολαίμηδες
Τα όμορφα και συμπαθητικά αυτά πουλάκια τα οποία θαυμάζουμε στα πάρκα και στους κήπους θεωρούνταν σπουδαία λιχουδιά τους περασμένους αιώνες. Το 1868 δημοσιεύθηκε στην Pittsburgh Weekly Gazette ότι “οι άνθρωποι στην Pensacola στη Φλόριντα τα σκότωναν και τα έτρωγαν” ενώ στο Βιβλίο Μαγειρικής του Wehman από τα τέλη του 19ου αιώνα υπήρχε συνταγή για πίτα με δέκα ή δώδεκα κοκκινολαίμηδες. Γιατί δεν τα τρώμε σήμερα; Τα συμπαθητικά αυτά πουλιά θεωρούνται προστατευόμενο είδος σε πολλές χώρες του κόσμου.
Κόκεντρις
Κατά το Μεσαίωνα στην Αγγλία ένα αρκετά δημοφιλές πιάτο ήταν το λεγόμενο κόκεντρις το οποίο ήταν στην ουσία το επάνω μέρος από μισό γουρούνι ραμμένο με το κάτω μέρος ενός κόκορα ή μιας γαλοπούλας ή το αντίθετο. Το συγκεκριμένο πιάτο το μαγείρευαν σε ειδικές περιστάσεις. Γιατί δεν το τρώμε σήμερα; Γιατί είναι τουλάχιστον ανατριχιαστικό!
Ραδιενεργά ποτά
Σύμφωνα με το βιβλίο “Ζώντας με τη Ραδιενέργεια” των Paul Frame & William Kolb, που δημοσιεύθηκε με έξοδα των συγγραφέων τη δεκαετία του 1900, όσοι έπασχαν από ασθένειες όπως ρευματισμούς και χρόνιους πόνους έπιναν νερό με ραδόνιο από θερμές πηγές επειδή πίστευαν ότι τους έκανε καλό. Για καλή τους τύχη το εμφιαλωμένο ραδόνιο δεν έχει μεγάλη διάρκεια ζωής κι έτσι τα συμπτώματα ήταν ελάχιστα. Ωστόσο, ο βιομήχανος Eben Byers πέθανε το 1932 αφού το έπινε επί δύο χρόνια. Γιατί δεν το πίνουμε σήμερα; Για προφανείς λόγους!
Χελωνόσουπα
Το κρέας της χελώνας θεωρείτο λιχουδιά κατά τον 18ο και 19ο αιώνα στην Αγγλία. Το πιάτο αυτό συνηθιζόταν στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα συνήθως σε δεξιώσεις και επίσημα δείπνα όπου το σέρβιραν μέσα στο κέλυφος της χελώνας. Γιατί δεν το τρώμε σήμερα; Τα περισσότερα είδη θαλάσσιας χελώνας προστατεύονται σήμερα παρόλο που στην Κίνα το κρέας τους καταναλώνεται ακόμη.
Σούπα από μοσχαροκεφαλή και μυαλά
Η συγκεκριμένη σούπα φτιαχνόταν από μοσχαροκεφαλή και κάποιες φορές και μυαλό και θεωρείτο το οικονομικό υποκατάστατο της χελωνόσουπας. Γιατί δεν το τρώμε πλέον; Στην Ελλάδα υπάρχουν συνταγές με εντόσθια όπως η μαγειρίτσα καθώς και συνταγές με αρνίσια κεφαλάκια και μυαλά αρνιού.
Βραστό από χελώνα του γλυκού νερού
Σε κάποιες αμερικανικές πολιτείες οι χελώνες αυτές συνηθίζονταν αρκετά κατά τον 18ο και τον 19ο αιώνα. Συνταγές βρίσκουμε σε βιβλία μαγειρικής της εποχής. Γιατί δεν τις τρώμε σήμερα; Επειδή η προετοιμασία τους είναι χρονοβόρα και δύσκολη και πλέον δεν τρώμε ερπετά καθώς τα θεωρούμε συχνά κατοικίδια.
Ταινία (σκουλήκια)
Υπάρχουν άνθρωποι που θα έκαναν τα πάντα για να χάσουν βάρος. Στις αρχές του 1900 υπήρχαν διαφημίσεις που προωθούσαν χάπια που περιείχαν κύστεις με ταινίες, τα οποία αυτά σκουλήκια θα μεγάλωναν μέσα στο πεπτικό σύστημα και θα απορροφούσαν το φαγητό. Τα συγκεκριμένα όμως σκουλήκια μπορεί να προκαλέσουν μια σειρά από σοβαρά προβλήματα υγείας και ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει απόδειξη ότι τα χάπια αυτά ήταν όντως αυτό που έλεγαν ότι ήταν. Παρόλα αυτά υπήρχαν πολλοί που ήθελαν απεγνωσμένα να αδυνατίσουν και τα κατανάλωναν. Αηδιαστικό και επικίνδυνο.
Ποντίκια
Παλαιότερα ακουγόταν συχνά ότι οι ναύτες έτρωγαν ποντίκια για δύο λόγους: πρώτον επειδή τα ταξίδια διαρκούσαν πολύ και το φαγητό κάποια στιγμή τελείωνε, και δεύτερον επειδή τα ποντίκια αποτελούσαν απειλή για το εμπόρευμα που υπήρχε στο καράβι. Γιατί δεν τα τρώμε σήμερα; Σε κάποιες χώρες τα ποντίκια τρώγονται αλλά τα ποντίκια των υπονόμων μπορεί να κουβαλούν επικίνδυνες ασθένειες και θα πρέπει να τα αποφεύγουμε ακόμη και ψημένα.
Μαστοί αγελάδων
Για τους προγόνους μας οι μαστοί αγελάδας ήταν ένα ακόμη μέρος του ζώου το οποίο φυσικά τρωγόταν μαζί με τα υπόλοιπα. Υπάρχουν αναφορές στη λογοτεχνία όπου το μέρος αυτό του ζώου τρωγόταν ψητό ή το έβαζαν σε πίτες. Γιατί δεν τα τρώμε σήμερα; Υπάρχουν συνταγές στο ίντερνετ και ο Jamie Oliver παρουσίασε ένα σχετικό πιάτο στο Μαρόκο, γενικώς όμως στο δυτικό κόσμο δεν καταναλώνεται.
Άμπαρο ή κεχριμπάρι
Ουσία που προέρχεται από τις εκκρίσεις του λεπτού εντέρου της φάλαινας. Συλλέγεται σε στέρεα μορφή και όταν αποξηραθεί, αναδίδει μια μοναδική θαλασσινή ευωδιά. Θεωρείται μια από τις ακριβότερες πρώτες ύλες. Οι Γάλλοι το έβαζαν στη ζεστή σοκολάτα και οι Πέρσες στο σορμπέ λεμόνι ενώ ο Καζανόβα το θεωρούσε αφροδισιακό. Στις παλιές συνταγές συστήνεται να το αφήνουμε να λιώνει πάνω στο ψητό κυνήγι. Σήμερα το άμπαρο χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία. Γιατί δεν το τρώμε σήμερα; Οι περισσότεροι άνθρωποι ανατριχιάζουν στην ιδέα.
https://www.msn.com/el-gr/foodanddrink/foodculture/
Σχόλια για αυτό το άρθρο