“Θέλω Να Κάνω Δουλειές Που Να Με Γεμίζουν”

Από τον Παναγιώτη Μουλόπουλο

ΣχετικάΆρθρα

Αν και μετράει χρόνια στον χώρο, είναι ένας άνθρωπος προσγειωμένος που ξέρει ποιος είναι, τι θέλει και τι αποζητά από το επάγγελμα που επέλεξε να κάνει. Μέχρι στιγμής τα έχει καταφέρει πολύ καλά, αλλά δεν επαναπαύεται. Ο λόγος για τον Κωνσταντίνο Γιαννακόπουλο, ο οποίος μιλά στο cosmopoliti για Τα Μούτρα, αν κάνει αυτοκριτική, τον πάτο και την τηλεόραση.

«Τα μούτρα». Μίλησε μου για την παράσταση.

Είναι ένα έργο που παίζεται πολλά χρόνια με μεγάλη επιτυχία στην Αγγλία, από θεατρικές ομάδες, νέα παιδιά. Είναι σαν σπουδή για παιδιά που ασχολούνται με την υποκριτική στην Αγγλία. Όπως είδες κι εσύ, έχει να κάνει με τη ζωή, τη διασκέδαση των ανθρώπων. Τη νύχτα. Οι κεντρικοί ήρωες είναι τέσσερις μπράβοι όπου κατά τη διάρκεια της νύχτας «μεταμορφώνονται» σε κάποιες κυρίες, σε τέσσερις έφηβους και σε κάποιους άλλους ρόλους οι οποίοι είναι βοηθητικοί για κάθε σκηνή. Σατιρίζει, χωρίς πολλά σχόλια, τις ανθρώπινες σχέσεις και πως εκτυλίσσονται στη διάρκεια της νύχτας, αλλά και πόσο εφήμερα είναι όλα αυτά.

Μέσα σε μιάμιση ώρα υποδύεστε πολλές και διαφορετικές προσωπικότητες. Πόσο δύσκολο ήταν;

Τεχνικά και πρακτικά είναι πολύ δύσκολο από άποψη συγκέντρωσης και πνευματικής κατάθεσης. Αν τα καταφέρνουμε και αν το αποτέλεσμα πείθει, περιμένουμε τον κόσμο να έρθει και να διασκεδάσει.

Ποια είναι η πιο ιντριγκαδόρικη προσωπικότητα που υποδύεσαι και την απολαμβάνεις περισσότερο;

Για εμάς είναι απίστευτα διασκεδαστικό όλο αυτό που γίνεται. Είναι ευχής έργον για έναν ηθοποιό να κάνει τόσα πολλά πράγματα, τόσο γρήγορα και σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Ειλικρινά, θα ήθελα να σου απαντήσω ποιον ξεχωρίζω, αλλά θα αδικήσω κάποιον από τους υπόλοιπους. Ιντριγκαδόρικος εκ των πραγμάτων και για τους τέσσερις μας είναι οι γυναίκες. Είναι ιδιαίτερο για έναν άντρα με κοστούμι να υποδύεται μία γυναίκα, αλλά είναι και απολαυστικό να προσεγγίσουμε τον τρόπο σκέψης μίας γυναίκας.

Οπότε τους δίνετε άλλοθι με όλα αυτά που κάνουν;

Η σύγχρονη κοινωνία επιβάλλει και επιτάσσει κάποια πράγματα, τα οποία διαμορφώνονται και από τον αντρικό, αλλά και από τον γυναικείο πληθυσμό. Για παράδειγμα, όταν ένας άντρας ζητάει μία γυναίκα να ‘ναι κοκέτα από την κορυφή μέχρι τα νύχια, υπάρχουν υπερβολές, αλλά με μέτρο… Υπάρχει δίκιο, γιατί το επιτάσσει ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Βέβαια είναι και το «εγώ» των γυναικών -όπως όλοι μας θέλουμε να αισθανόμαστε ποθητοί ή γοητευτικοί, είναι απόλυτα κατανοητό.

Δεν έχετε ούτε σκηνικά, αλλά ούτε και κοστούμια πέραν του αντρικού. Μία νέα μόδα οι low budget παραγωγές;

Το κάθε είδος θεάτρου έχει την γοητεία του και τις οικονομικές απαιτήσεις. Κατά τη γνώμη μου είναι γοητευτικό κάτι εντελώς λιτό να στηρίζεται μόνο στο κείμενο και στους ηθοποιούς. Όπως και για τον κόσμο θέλω να πιστεύω. Οι παραγωγοί δεν τολμούν να κάνουν κάτι τόσο λιτό, αλλά σ’ αυτό τον τομέα πιστεύω ότι κερδίσαμε το στοίχημα, από τα πρώτα σχόλια που ακούμε –και έχει να κάνει με το concept και την καθοδήγηση του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη με εξαιρετική ποιότητα στις οδηγίες του. Ό,τι και να πω θα είναι λίγο!

Ποιο είναι το «πακέτο» για να δεχτείς μία πρόταση;

Καταρχήν ο μαέστρος. Στην Ελλάδα ένας σκηνοθέτης και οι βασικοί συντελεστές έχουν το 95% της διαχείρισης του πράγματος. Στο εξωτερικό μοιράζονται τα πράγματα. Από τα πράγματα που έχω κάνει μέχρι τώρα, πρώτα κρίνω αν μου κάνει ο Α’ σκηνοθέτης γιατί είναι τιμή μου, γουστάρω, γιατί θα έχω και κέρδος. Εγώ βλέπω τη κάθε δουλειά σαν μαθητεία, γιατί θέλω να παίρνω πράγματα! Από εκεί και πέρα κοιτάζω τους υπόλοιπους συναδέλφους και αν μ’ ενδιαφέρει το έργο.

Κάνεις αυτοκριτική;

Αρκετά συχνά, αν και πρέπει να ‘σαι πολύ μεγαλοπρεπής για να κάνεις αυτό το πράγμα. Να απαντήσεις γιατί το κάνω επί της ουσίας. Το «εγώ» μας υπερισχύει πολλές φορές στους ανθρώπους και ασυναίσθητα.

Τι σε θυμώνει περισσότερο;

Σίγουρα μ’ ενοχλούν όλα αυτά που βλέπω γύρω μου: Αστέγους, οικογένειες που δεν έχουν να φάνε, μεσήλικες που δεν μπορούν να ξανά δουλέψουν, αλλά όλοι πρέπει να ανοίξουμε τον εγκέφαλο και να κοιτάξουμε λίγο πιο έξω και πιο μακριά από τον εαυτό μας. Να αρχίσουμε να επικοινωνούμε με τους ανθρώπους επί της ουσίας, να βοηθάμε, να αλληλοστηριζόμαστε. Βλέπω όμως ότι η κοινωνία μας δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά, ακόμα και μετά από όλη αυτή την κρίση. Αν δεχτούμε ότι πιάσαμε πάτο και είμαστε να ανεβαίνουμε μετά από 10 χρόνια, η κοινωνία δεν έχει αλλάξει!

Ο Κωνσταντίνος σε πολύ μικρή ηλικία

Έχεις πιάσει ποτέ πάτο;

Γεννήθηκα στη Λάρισα και ήρθα στην Αθήνα το ’98. Όπως κι εσύ και όλοι μας, έχω κάνει διάφορες δουλειές, χωρίς να γνωρίζω ανθρώπους και χωρίς να έχω ανθρώπους να με βοηθήσουν. Με υπομονή και επιμονή… Συναισθηματικά, ποιος δεν έχει φάει χαστούκια; Επαγγελματικά, ποιος δεν έχει φάει χαστούκια; Στη ζωή έχω γευτεί τα περισσότερα. Μέχρι τώρα έχω φάει πολλά χαστούκια και περιμένω τα υπόλοιπα (γέλια).

Λόγω της κρίσης και στο επάγγελμα του ηθοποιού, έχεις σκεφτεί να αλλάξεις δουλειά;

Το έχω σκεφτεί πολύ! Και σε προηγούμενο επάγγελμα που έχω κάνει και σε κάτι άλλο άσχετο. Έχουν πέσει τα πάντα στο τραπέζι. Πέρσι ήμουν σε μία δουλειά που δεν πληρώθηκα ποτέ, έχω υπάρξει άνεργος… Στους ηθοποιούς είναι κάτι συνηθισμένο γιατί ανά 6 μήνες είμαστε άνεργοι. Απλά τώρα το «γεύονται» όλες οι κοινωνικές ομάδες. Πλέον όλοι δέχονται μία εργατική βία.

Οι ηθοποιοί είστε συνηθισμένοι στην ανεργία. Όταν όμως είσαι ζευγάρι με μία συνάδελφο, όπως για παράδειγμα εσύ με τη σύζυγο σου Φαίη Ξυλά, η κρίση, δεν επηρεάζει την ψυχολογία σας;

Νομίζω είναι ανάλογα με τον άνθρωπο. Αν δεν ήμουν μ’ έναν άνθρωπο που είναι ηθοποιός, η ψυχολογία μου το ίδιο θα επηρεαζόταν. Σ’ εμάς λειτουργεί κάπως αυτόνομα, παρόλο που το συζητάμε. Εγώ προσπαθώ να μην κουβαλάω τα προβλήματα όχι μόνο στη σύντροφο μου, αλλά ούτε στους φίλους μου. Προσπαθώ να ‘μαι αισιόδοξος και να μην με καταβάλλουν τα πράγματα. Ο άλλος, εκτός από άνθρωπος σου είναι και συνάδελφος σου.

Η τηλεόραση σου λείπει;

Μετά «Τα μυστικά της Εδέμ» δεν έχω κάνει. Δεν μου έχει λείψει και δεν είμαι από τους ανθρώπους που μου λείπει να είμαι στην τηλεόραση. Όπως σου είπα, θέλω να κάνω δουλειές που να με «γεμίζουν». Από το ’99 που μπήκα στην σχολή, αυτό το βρίσκω περισσότερο στο θέατρο.

Έχεις διεκδικήσει τα χρωστούμενα σου από δουλειές;

Δεν είχα ποτέ τη δυνατότητα να δω τη δουλειά ως χόμπι, οπότε ό,τι κάνω το κάνω επαγγελματικά. Δεν θέλω και δεν μπορώ να δουλεύω δωρεάν. Αν μου προταθεί μία δουλειά που δεν θα πληρωνόμουν ή να κάτσω σπίτι, θα προτιμήσω το σπίτι μου και θα βρω μία άλλη δουλειά στην οποία να πληρώνομαι. Όποτε δουλεύω και κλείνω μία συμφωνία, διεκδικώ τα χρήματα μου.

Πως θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου με τρεις λέξεις;

Εγωιστή, αρκετά ισχυρογνώμων και λίγο φανατικό στο να διατηρώ τις ανθρώπινες σχέσεις και κάποιους σωστούς κανόνες απέναντι στους φίλους μου, σε άτομα που αγαπώ και στους συναδέλφους μου. Είμαι λίγο απόλυτος σ’ αυτά τα πράγματα. Δεν μπορώ το ψέμα και να μην αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου.

Πως θα χαρακτήριζες τον Φάνη Μουρατίδη, τον Δημήτρη Μακαλιά και τον Σωκράτη Πατσίκα;

Καταρχήν όλοι είναι απίστευτα ταλαντούχοι. Περιττό να σου πω ότι έχουμε δέσει σαν ομάδα και γελάμε πολύ.

Φάνης: Δοτικός, χαρούμενος και πληθωρικός.

Δημήτρης: Πολύ γλυκό παιδί, άψογος και αυστηρός επαγγελματίας.

Σωκράτης: Έχει πολύ χιούμορ και αυτοσαρκάζεται.

* Τα Μούτρα παρουσιάζονται στο Θέατρο Χώρα κάθε Τετάρτη (20:00), Πέμπτη έως Κυριακή (21:15) με τους: Φάνη Μουρατίδη, Σωκράτη Πατσίκα, Δημήτρη Μακαλιά, Κωνσταντίνο Γιαννακόπουλο, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη.