ΤΩΡΑ |
Υπάρχουν παρουσίες που από την πρώτη στιγμή που πατούν στη σκηνή, επιβάλλουν μια σιωπή σχεδόν ιερή- μια προσμονή ότι κάτι ουσιαστικό πρόκειται να συμβεί. Η Βάλια Παπακωνσταντίνου είναι ακριβώς αυτή η περίπτωση! Δεν εισέρχεται απλώς στον σκηνικό χώρο- τον διαπερνά με μια ενέργεια καθαρή, αδιαπραγμάτευτη, βαθιά ανθρώπινη. Η έντονη προσωπικότητά της δεν λειτουργεί ως εξωτερικό περίβλημα, αλλά ως εσωτερική φλόγα που φωτίζει κάθε ρόλο. Άμεση, λιτή, με υποκριτική ακρίβεια που θυμίζει χειρουργική τομή, καταφέρνει να μετατρέπει το λόγο σε βίωμα και τη σιωπή σε κραυγή. Η πειθώ της δεν βασίζεται σε τεχνάσματα, αλλά σε αλήθεια. Κάθε της βλέμμα, κάθε παύση, κάθε ελάχιστη μετατόπιση του σώματος είναι αποτέλεσμα βαθιάς εσωτερικής επεξεργασίας. Διαθέτει εκείνο το σπάνιο χάρισμα να καθιστά τον θεατή συμμέτοχο σχεδόν συνένοχο, σε ό,τι εκτυλίσσεται. Είναι υπερταλαντούχο πλάσμα- και η φυσική της ομορφιά, αντί να λειτουργεί ως επιφανειακό στοιχείο, μετατρέπεται σε φορέα εκφραστικότητας και σκηνικής ακτινοβολίας. Η δημιουργική της σύμπραξη με τον Γιωργή Τσουρή, δεν αποτελεί απλώς μια καλλιτεχνική συνεργασία, αλλά μια γόνιμη, σχεδόν οργανική ένωση δύο δημιουργικών ιδιοσυγκρασιών. Μαζί συγγράφουν έργα με δραματουργική πυκνότητα και αφηγηματική αρτιότητα! Η γραφή τους είναι στιβαρή, μελετημένη, βαθιά ρεαλιστική. Χτίζουν πλοκές που εξελίσσονται με ακρίβεια μηχανισμού υψηλής τεχνικής, χωρίς να χάνουν ποτέ τη συγκινησιακή τους ένταση. Τα κείμενά τους ”χτυπούν το μαχαίρι στο κόκκαλο”, τολμούν να εκθέσουν κοινωνικές πληγές, οικογενειακές ρωγμές, υπαρξιακά αδιέξοδα- και το κάνουν με τόλμη και σπάνια δραματουργική ωριμότητα. Και όμως, μέσα στη σκληρότητά της θεματικής τους, παρεισφρύει ένα χιούμορ κοφτερό, απρόβλεπτο, συχνά ανατρεπτικό. Αυτό το ευρηματικό παιχνίδι ανάμεσα στο δραματικό και το κωμικό αιφνιδιάζει τον θεατή και καθιστά τις παραστάσεις τους πολυεπίπεδες. Δεν προσφέρουν εύκολες συγκινήσεις- προσφέρουν εμπειρίες… Παραστάσεις που συγκλονίζουν, που αφήνουν τον θεατή να φεύγεις σιωπηλός, σκεπτικός, εσωτερικά μετακινημένος. Το ”Τζόνι Μπλε” που παίζεται στο θέατρο Άνεσις αποτελεί κορυφαίο παράδειγμα αυτής της δημιουργικής τους ωριμότητας! Μία από τις σημαντικότερες παραστάσεις της φετινής χρονιάς, κατέκτησε το κοινό όχι μόνο λόγω της άρτιας κατασκευής της, αλλά επειδή άγγιξε βαθιά συλλογικά βιώματα. Η θεματολογία του έργου αφορά πολλούς- σχεδόν όλους. Η φετινή εξαιρετική χημεία της ομάδας των ηθοποιών και των συντελεστών λειτούργησε ως καταλύτης, απογειώνοντας το αποτέλεσμα και μετατρέποντας την παράσταση σε θεατρικό γεγονός! Μέσα από τον θεατρικό οργανισμό Ma Non Troppo που ίδρυσαν, κατάφεραν να οικοδομήσουν έναν πυρήνα δημιουργίας με ταυτότητα και συνέπεια. Σε σύντομο χρονικό διάστημα απέκτησαν φανατικό κοινό- ένα κοινό που δεν παρακολουθεί απλώς, αλλά εμπιστεύεται. Τα τέσσερα έργα που παρουσίασαν αγαπήθηκαν θερμά, γιατί ο κόσμος αναγνώρισε σε αυτά τον εαυτό του. Οι ιστορίες τους μιλούν στο σήμερα με καθαρότητα και θάρρος. Δουλεύονται με σχολαστικότητα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, είναι δημιουργοί- εργάτες με πειθαρχία, επαγγελματισμό και βαθιά αγάπη για το θέατρο… Γι’ αυτό και κάθε τους παράσταση μοιάζει με καλλιτεχνικό διαμάντι: λαξευμένο με κόπο, που λάμπει ,όμως, από αλήθεια. Η Βάλια Παπακωνσταντίνου πρωταγωνιστεί επίσης, στην κινηματογραφική ταινία ”Ο Οβολός” του Κώστα Χαραλάμπους, επιβεβαιώνοντας ότι η υποκριτική της εμβέλεια δεν περιορίζεται στη θεατρική σκηνή. Η εκφραστική της διαφάνεια και η εσωτερική της ένταση αναμένεται να μεταφερθούν με την ίδια δύναμη και στον κινηματογράφο! Παράλληλα, η ίδια κατορθώνει να ισορροπεί τη μητρότητα και την επαγγελματική δημιουργία με αξιοθαύμαστη συνέπεια. Ο κεραυνοβόλος έρωτάς της με τον Γιωργή Τσουρή μετεξελίχθηκε σε μια βαθιά συντροφική και δημιουργική σχέση, με αμοιβαία στήριξη στην ανατροφή των δύο παιδιών τους και στην καθημερινότητα. Η περίοδος αποχής λόγω εγκυμοσύνης δεν ανέστειλε τη δημιουργική της πορεία- αντίθετα, επέστρεψε με ακόμη μεγαλύτερη ωριμότητα και εσωτερική συγκρότηση. Η Βάλια Παπακωνσταντίνου δεν είναι απλώς μία εξαιρετική ηθοποιός. Είναι μια δημιουργός με όραμα, πειθαρχία και σπάνια καλλιτεχνική εντιμότητα. Μαζί με τον συνοδοιπόρο της διαμορφώνουν ένα θεατρικό σύμπαν που συγκλονίζει, αφυπνίζει και συγκινεί βαθιά. Και κάθε φορά που ανεβάζουν μια νέα παράσταση δεν παρουσιάζουν απλώς ένα έργο- καταθέτουν μια πράξη πίστης στην ίδια τη δύναμη της τέχνης!
– Περίμενες ότι η επαγγελματική σου ζωή αλλά και η προσωπική θα εξελιχθεί τόσο καλά;
Η αλήθεια είναι ότι και η επαγγελματική μου ζωή και η προσωπική πέρασαν πολλά στάδια, πολλές φουρτούνες, δύσκολες και όμορφες περιόδους… Αυτή τη στιγμή ευχαριστιέμαι πολύ τη δουλειά μου και προσπαθώ να την ισορροπήσω με τη μητρότητα και με όλες τις οικογενειακές υποχρεώσεις. Η δουλειά μας είναι κάθε χρόνο και ένα καινούριο ταξίδι. Κοιτάω να το απολαμβάνω όσο και όπως μπορώ!
– Πώς γνώρισες τον Γιωργή Τσουρή; Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας;
Με τον Γιωργή γνωριστήκαμε το 2008 σε μια μουσική παράσταση, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα. Κάναμε παρέα αρχικά στα πλαίσια της δουλειάς. Πολύ σύντομα γεννήθηκε κάτι πολύ δυνατό. Μείναμε μαζί σχεδόν αμέσως. Από τότε σκοτωνόμαστε, αγαπιόμαστε και αντέχουμε ακόμα.
– Ποιος έκανε το πρώτο βήμα;
Αυτός! Το πρώτο μας ραντεβού έγινε σχεδόν με απαγωγή! Προσφέρθηκε να με εξυπηρετήσει κάποια στιγμή, να με πετάξει μέχρι το φαρμακείο. Καθόμουνα στο αμάξι, περνάγαμε τα φαρμακεία το ένα μετά το άλλο χωρίς να σταματάμε… τελικά με πήγε με το ζόρι για καφέ. Κι εγώ… πήγα.
-Πώς είναι ως σύζυγος, πατέρας και συνεργάτης ο Γιωργής;
Ο Γιωργής είναι πολύ τρυφερός με τα παιδιά. Δεν είναι τέρας υπομονής, αλλά το παλεύει. Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα γιατί χρειάστηκε να απέχω απ’ τη δουλειά για μια διετία, αφού οι εγκυμοσύνες ήρθαν η μία μετά την άλλη, σε μια περίοδο όπου αυτός χρειάστηκε αντίστοιχα να δουλέψει πολύ σκληρά. Αυτή τη στιγμή βρίσκουμε καλύτερα τα «πατήματά» μας. Εργαζόμαστε μαζί και προστατεύουμε όσο μπορούμε καλύτερα τον χρόνο μας με τα παιδιά. Ως συνεργάτες, έχουμε μια σχέση αγάπης και σύγκρουσης. Όλη μας η δημιουργική διαδικασία, όταν γράφουμε, και μετά στις πρόβες και στις παραστάσεις έχει μια πολεμική, μαζί με μία βαθιά αλληλοεκτίμηση. Αμφισβητούμε συνεχώς ο ένας τις βεβαιότητες του άλλου. Εκεί πιστεύω ότι στηρίζεται και η αγάπη μας στη λεπτομέρεια στις δουλειές μας.
– Σε βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού και στην ανατροφή των παιδιών;
Τώρα τελευταία μαγειρεύει δεν μπορώ να πω. Τα πιάτα, βάζει πλυντήριο ρούχων… Στα βασικά συμμετέχει. Όχι πάντα με τον τρόπο που θα ήθελα. Κάποιες φορές κάνει λίγο «μισές δουλειές» αλλά είναι τόσο περήφανος με τον εαυτό του που δεν έχω πάντα το κουράγιο να τον διορθώσω.
– Παράλληλα, φτιάξατε και τη δική σας θεατρική ομάδα και από την πρώτη στιγμή, γνωρίζετε μόνο επιτυχίες. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Τα τέσσερα έργα που παρουσιάσαμε την τελευταία δεκαετία με τον θεατρικό μας οργανισμό αγαπήθηκαν πολύ απ’ το κοινό από τις πρώτες κιόλας παραστάσεις. Αυτό νιώθω ότι συνέβη για δύο λόγους: Επειδή τα έργα αυτά μιλούν στο σήμερα, με ιστορίες για ανθρώπους με τους οποίους το κοινό ταυτίζεται άμεσα, και διότι επενδύουμε πολύ σκληρή δουλειά στις παραστάσεις μας. Αυτό πιστεύω ότι το βλέπει το κοινό και το επιβραβεύει.
-Επίσης, αποκτήσατε φανατικό κοινό που σας ακολουθεί σε κάθε σας δουλειά…
Αυτό μας γεμίζει χαρά αλλά και αγωνία για το κάθε καινούριο βήμα. Έχουμε πράγματι κάποιους ανθρώπους που παρακολουθούν όλες τις δουλειές μας. Έχουμε την ευθύνη να παραμείνουμε ειλικρινείς απέναντι σε αυτό το κοινό και να φτιάχνουμε παραστάσεις για τα πράγματα που μας αφορούν πυρηνικά σε κάθε φάση της ζωής μας.
– Όλα τα έργα σας είναι ρεαλιστικά, σκληρά, δυνατά και χτυπούν το μαχαίρι στο κόκκαλο. Ισχύει;
Τα έργα μας είναι όλα αυτά, έχουν όμως -από πρόθεση- και πολύ χιούμορ. Επίσης στηρίζονται πολύ στην πλοκή και στις αποκαλύψεις που αιφνιδιάζουν τον θεατή.
– Το ”Τζόνι Μπλε” που συνέγραψες με τον Γιώργη πώς το εμπνευστήκατε;
Ήμασταν σε μια φάση που θέλαμε πολύ να μιλήσουμε για τη γονεϊκότητα και για την ευθύνη μας και την ευθύνη κάθε γονιού απέναντι στο παιδί του. Είχαμε επίσης ανάγκη να δούμε στη δραματουργία τη γυναίκα μέσα στον κλοιό της πατριαρχίας και του μισογυνισμού. Η ιστορία μας άντλησε την αρχική της έμπνευση από ένα έργο εξ Αμερικής. Μια ιστορία εκδίκησης. Αυτό μας έδωσε το πρώτο σπέρμα για να γράψουμε το Τζόνι Μπλε.
– Η επιτυχία του που έγκειται;
Πιστεύω ότι τα θέματα που αγγίζει αφορούν αυτή τη στιγμή πολύ κόσμο. Επίσης η ομάδα των συντελεστών και των ηθοποιών βρήκε φέτος πολύ καλή χημεία και αυτό ανέβασε κατά πολύ το τελικό αποτέλεσμα.
– Είναι ένα έργο πολύ επίκαιρο και θίγει πολλά ζητήματα, ιδιαίτερα την εξάρτηση των παιδιών με τα σόσιαλ, που πολλές φορές οι επιρροές τους μπορεί να αποβούν μοιραίες για αυτά, αλλά και για τον σύγχρονο ανδρισμό…
Το έργο θίγει πολλά ζητήματα… Πάνω απ’ όλα εκθέτει αντιλήψεις και συμπεριφορές που θα έπρεπε να έχουμε αφήσει πίσω μας. Πράγματα που μοιάζουν ανώδυνα ή ίσως ακόμα και αστεία, αλλά που θα μπορούσαν να αποβούν ακόμη και μοιραία υπό περιστάσεις.
– Γιατί την ονομάσατε κωμωδία μυστηρίου;
Το Τζόνι μπλε είναι ένα έργο που προκαλεί το γέλιο αλλά και την αγωνία. Η ιστορία ξεδιπλώνεται με πολύ χιούμορ αλλά σε κάθε στροφή το πράγμα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνο. Από ένα σημείο και μετά, ακόμα και το γέλιο είναι επώδυνο και μέχρι το φινάλε φλερτάρει επικίνδυνα με το κλάμα.
– Μέσα σε μιάμιση ώρα οι θεατές παρακολουθούν επί σκηνής όλη τη σύγχρονη Ελλάδα και τις παθογένειες της να παίρνουν σάρκα και οστά. Έτσι δεν είναι;
Ένα μεγάλο κομμάτι σίγουρα. Αν και δεν θα τοποθετούσα τις συγκεκριμένες παθογένειες αυστηρά στην Ελλάδα. Θεωρώ ότι η γενιά μας σε παγκόσμια κλίμακα βιώνει με έναν τρόπο τα ίδια πράγματα. Σίγουρα η τεχνολογία και κυρίως το διαδίκτυο παγκοσμιοποίησε κατά κάποιο τρόπο στερεότυπα και επιζήμιες τάσεις των ανθρώπων. Η ταχύτητα στη διάδοση της πληροφορίας είναι ένα δίκοπο μαχαίρι που εισέρχεται στα σπλάχνα κάθε κοινωνίας, όχι μόνο της δικής μας.
– Τι ονειρεύεσαι να κάνεις ως ηθοποιός;
Ονειρεύομαι να παίζω ρόλους που να με αφορούν προσωπικά και να συνεργάζομαι με ανθρώπους που με βοηθούν να εξερευνώ τα καλλιτεχνικά μου όρια επί σκηνής.
– Στην τηλεόραση, πότε θα σε δούμε;
Σύντομα ελπίζω. Τον Οκτώβριο θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία «Οβολός» του Κώστα Χαραλάμπους. Εκεί είχα την τύχη να συνεργαστώ σε πολύ απαιτητικές σκηνές με πολύ ωραίους συνάδελφους, τον Πάνο Βλάχο, τον Κωσταντίνο Μπιμπή, την Βιργινία Ταμπαροπούλου που υποδύεται τη δίδυμη αδερφή μου, και άλλους εξαιρετικούς ηθοποιούς.
– Ετοιμάζεις με τον Γιωργή κάτι καινούργιο;
Συζητάμε για ένα καινούριο έργο που είναι ακόμα σε εμβριακό στάδιο. Παράλληλα, ετοιμάζουμε και μια ολική επαναφορά του Χαρτοπόλεμου, της πρώτης μεγάλης επιτυχίας της ομάδας.
Φωτογραφίες: Στέλιος Τσίκας, Πάτροκλος Σκαφίδας
Σχόλια για αυτό το άρθρο