«Βροχή τα βέλη» και στην Αθήνα

ΣχετικάΆρθρα

Μια ιστορία αγάπης και συγχώρεσης. Ο Στράτος Τζώρτζογλου πρωταγωνιστεί στο νέο έργο του θεατρικού συγγραφέα Μηνά Βιντιάδη “Βροχή τα βέλη”, που μετά από την επιτυχημένη περιοδεία του σ’ όλη την Ελλάδα, αρχίζει τις παραστάσεις του στο θέατρο “Calderone Art Space”, το Σάββατο 31 Ιανουαρίου και θα παίζεται κάθε Σάββατο και Δευτέρα στις 9.15 μ.μ.

Πρόκειται για ένα κοινωνικό έργο που αναφέρεται στις σχέσεις των δύο φύλων, στους φόβους και τις αγωνίες του ανθρώπου και στη δύναμη της αισιοδοξίας, όπου το χιούμορ και το γέλιο, διαδέχονται τη συγκίνηση, σ’ ένα συνεχές παιχνίδι συναισθημάτων, όπως ακριβώς είναι η ζωή μας, με τα τραγούδια του Γιάννη Ζουγανέλη να “ντύνουν” μουσικά τον λόγο του “ήρωα” του έργου.

Η υπόθεση. Ένας άντρας γιορτάζει τα πεντηκοστά του γενέθλια και ενώ περιμένει τους καλεσμένους του, κάνει μια πρόβα για το τι θα τους πει. Για τα παιδικά του χρόνια, το επάγγελμά του, το γάμο του, τις γυναίκες της ζωής του, τους φόβους και τις αγωνίες του, τα λάθη, τις αλήθειες και τα ψέματά του. Ως που μπορούν να φτάσουν άραγε οι αποκαλύψεις του; Πόσα θα τολμήσει να πει; Ποιοι θα έρθουν στο τέλος για να του ευχηθούν; Όπως ο ίδιος λέει, είναι ένας άντρας που «σ’ όλες τις ηλικίες του, κλέβει τις εφηβείες του».

Λέει ο συγγραφέας: “Αυτό, κυρίως, που ήθελα να πετύχω στο νέο έργο μου ήταν οι ήρωες μου να βρεθούν σ’ εκείνο το “νεκρό” σημείο όπου η αλήθεια και το ψέμα, η υπερβολή και η ατολμία, το θάρρος και το θράσος, ο φόβος και το ρίσκο, γίνονται ένα.

Κι αυτό που θέλω να παρακαλέσω τους θεατές, ειδικά τις γυναίκες που γεμίζουν τα θέατρα, είναι πρώτα να γελάσουν και μετά να προβληματιστούν, πρώτα να κλάψουν και μετά να ψάξουν τα “κρυμμένα μυστικά”.

Μπορεί ένας άντρας να μιλάει, μα θα μπορούσε να ήταν γυναίκα…”

«΄Οταν σε πρωτοείδα ένιωσα την καρδιά μου να γίνεται ένα με το κορμί μου»

« Τα μαλλιά σου έμοιαζαν με καταρράκτες – το νερό που δεν έγινε δάκρυα – αν κολυμπούσα θα πήγαινα όπου ονειρευόμουν»

«Πόσο εδώ είσαι ενώ λείπεις – πόσο κοντά σε νιώθω ενώ είσαι τόσο μακριά- πόσο με πνίγει η αγκαλιά σου , εσύ που ήσουν πάντα τρυφερή στα αγγίγματα»

Ο ήρωας μιλάει με ενθουσιασμό

για την «αξία της «αγάπης χωρίς όρια»,

το πάθος του για μια νέα ζωή γεμάτη συμπόνια και τρυφερότητα για τους άλλους ανθρώπους, την αξία της φιλίας,

την ελπίδα του να «ξαναγεννηθεί»

ως καινούργιος άνθρωπος.

Λέει ο Τζώρτζογλου: “Ο ήρωας που υποδύομαι την ημέρα των γενεθλίων του, «εξομολογείται» στους καλεσμένους του, τη ματαίωση της ζωής του, όντας ο ίδιος πετυχημένος επαγγελματικά ως διαφημιστής, χάνει τον μεγάλο του έρωτα και με αυτή την αφορμή, εξομολογείται «την ματαιότητα του ναρκισσισμού», τη μανία του να αρέσεις με οποιοδήποτε κόστος, αλλά και την «απώλεια της αγάπης», την πίκρα του για το παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ, τον πνιγμό του πατέρα του στον Ατλαντικό, την απώλεια της γιαγιάς του που λάτρευε, την ξεχωριστή μητέρα του, το χωρισμό του από την γυναίκα του, που ήταν ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής του.

Λέει στους «καλεσμένους» του:

«Κανέναν δεν περιμένω, κανείς δεν με περιμένει

΄Εχω μόνο εσάς.

Ελάτε να μου ευχηθείτε

να διώξω μακριά τον κακό εαυτό μου

και εύχομαι … να ξαναγεννηθώ…από την αρχή

Αλήθεια, είναι αργά για ν’ αλλάξω;»