ΤΩΡΑ |
Wannabeτζήδες κάθε κατηγορίας, από κάθε χώρο, με τη μέτρια σκέψη τους σε πρώτο πλάνο, δικάζουν, κρίνουν και σχολιάζουν τα πάντα, χωρίς να τους έχει ζητηθεί τίποτα από κανέναν.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η γνώμη έχει γίνει πιο φθηνή κι από τον καφέ στο πλαστικό ποτήρι. Πρόσωπα χωρίς παιδεία, χωρίς καλλιέργεια, χωρίς ίχνος βάθους, παρελαύνουν καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα για ψωροχρήματα και μιλάνε σαν να κατέχουν την απόλυτη αλήθεια. Κρίνουν ζωές, πορείες, καριέρες, ακόμη και συνεντεύξεις που παραχωρούν άνθρωποι στις ίδιες τους τις εκπομπές – λες και κάποιος τους ανέθεσε ρόλο δικαστή του σύμπαντος.
Δεν τους ρώτησε κανείς. Κι όμως μιλάνε ασταμάτητα. Με ύφος αυθεντίας, με στόμφο, με μια αυτάρεσκη σιγουριά που δεν στηρίζεται ούτε σε γνώση, ούτε σε εμπειρία, ούτε σε πραγματικό ταλέντο. Η μετριότητα βαφτίστηκε «άποψη» και η άγνοια «σχόλιο».
Το πιο θλιβερό δεν είναι ότι υπάρχουν. Πάντα υπήρχαν. Είναι ότι τους ακούμε. Ότι τους δίνουμε βαρύτητα αναπαράγοντας τα λεγόμενα τους. Ότι συζητάμε τις κρίσεις τους, λες και προέρχονται από ανθρώπους με πνευματικό βάθος και αίσθηση μέτρου.
Σε έναν κόσμο πνιγμένο στον θόρυβο, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι τι λένε.
Είναι γιατί μας νοιάζει η γνώμη των πεινασμένων για σελεμπριτοσίνη τίποτα.
Who cares.
Σχόλια για αυτό το άρθρο