ΤΩΡΑ |
Ήθελα πάρα πολύ να τον γνωρίσω από κοντά για πολλούς λόγους. Το όνομά του είναι συνώνυμο με την επιτυχία: τα τραγούδια του σκαρφαλώνουν στα charts σε χρόνο dt, ο ίδιος γεμίζει ασφυκτικά τα νυχτερινά κέντρα, όπου εμφανίζεται, – στο Stage live, αυτή τη στιγμή στη Θεσσαλονίκη επικρατεί το αδιαχώρητο – έχει φανατικό κοινό που τον ακολουθεί πιστά σε κάθε του βήμα, ενώ το ήμισυ του γυναικείου πληθυσμού είναι ερωτευμένο μαζί του και το άλλο μισό θα ήθελε σίγουρα να ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας μαζί του. Εκείνο, όμως, που μου έκανε εντύπωση, όταν τον συνάντησα από κοντά, ήταν η σεμνότητά του και το χαμηλό προφίλ που κρατά. Και εκείνο που διαπίστωσα, πάνω από όλα, είναι ότι ο χαρισματικός Γιώργος Σαμπάνης δεν είναι απλώς ένα τρυφερό, γλυκό, εγκάρδιο, ζεστό αγόρι – με ένα πανέμορφο πρόσωπο που θυμίζει αρχαιοελληνική προτομή – αλλά ένας φιλοσοφημένος και ώριμος άντρας, με βαθυστόχαστες σκέψεις και αναζητήσεις, «πιστεύω» και ιδανικά, αξίες και συναισθήματα, στόχους και όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον τόσο για τον εαυτό του όσο και για την ανθρωπότητα. Και ας είναι μόνον 32 χρόνων! Τέτοιοι πολυτάλαντοι καλλιτέχνες, όπως ο Γιώργος Σαμπάνης, που διαθέτουν τόσα πολλά προσόντα: είναι εξαιρετικός τραγουδιστής, γράφει υπέροχα τραγούδια, έχει μουσική παιδεία, διαθέτει σκηνική παρουσία, έχει λάμψη, γοητεία και εκπέμπει θετική αύρα, σπανίζουν στο μουσικό στερέωμα και ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή. Είναι, επίσης, από τους ελάχιστους τραγουδιστές που υπάρχουν στο χώρο, που αποδεικνύουν περίτρανα ότι η ομορφιά συνάδει με το ταλέντο, καταρρίπτοντας το μύθο που θέλει να υποστηρίζει το αντίθετo
– Την περίμενες αυτήν την επαγγελματική σου εξέλιξη;
Θεωρώ ότι κάθε χρονιά είναι πιο επιτυχημένη από την προηγούμενη γιατί κάνω ένα βήμα παραπάνω. Αλλά έχει και περισσότερη δουλειά. Δουλεύω πολύ σε όλα! Από τα προγράμματα που παρουσιάζω μέχρι τη μουσική μου παιδεία και την άσκηση της φωνής μου. Από πέντε χρόνων άρχισα Ωδείο. Θυμάμαι τον εαυτό μου με μία κιθάρα και ένα δάσκαλο πάντα. Τώρα, αν όλο αυτό είναι αυταποδοτικό, είναι εύνοια της τύχης ή έκανα πράξη το ρητό: «Ο επιμένων νικά».
– Τι σημαίνει το τραγούδι για εσένα;
Είναι η έκφραση της καλύτερης πλευράς του εαυτού μου, είναι η εκτόνωση των πιο αφόρητων συναισθημάτων μου, είναι η ανάγκη μου να επικοινωνήσω με όλους, λέγοντας μόνον τα «απαραίτητα», χωρίς φανφάρες και παραπάνω λέξεις
– Γράφεις σαν να εύχεσαι ή σαν να προσεύχεσαι;
Γράφω σαν να προσεύχομαι, αφού πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στα δύο, και για αυτά που απεύχομαι ή για αυτά που συνέβησαν και δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω από τις πληγές και τις ευχές. Συνήθως και τα δύο καταλήγουν στις πληγές. Είναι λίγο παράξενο το σύμπαν… Είναι, ίσως, τελικά αυτό που μας κινεί, εμάς που γράφουμε, να είναι η ανάγκη μας να ξορκίσουμε το θάνατο και τις πληγές που έχουμε μέσα μας. Είναι ένας πολύς καλός τρόπος επικοινωνίας με το σύμπαν
– Ποια είναι η κινητήριος δύναμή σου για να γράφεις τραγούδια; Η μοναξιά ή ο έρωτας;
Η μοναξιά, αλλά η μοναξιά που υπάρχει παντού ακόμη και στον έρωτα… Όταν είσαι πολύ ευτυχισμένος θέλεις να το ζεις όχι να το γράφεις, αλλά η ανάγκη να έρθεις σε επαφή με τη μουσική, ακόμη κι αν είσαι καλά, σε αναγκάζει να επαναφέρεις δυσάρεστες μνήμες ή να βρεθείς σε εκείνο το δωμάτιο μοναξιάς που υπάρχει στους μεγάλους έρωτες. Σπάνια θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφει χαρούμενα τραγούδια.
– Προτιμάς να σε αγαπούν ή να σε θαυμάζουν;
Είμαι 32 ετών και αυτήν την στιγμή την απάντηση δεν μπορώ να σου τη δώσω, γιατί η αγάπη για εμένα είναι το ύψιστο ιδανικό και ο ύψιστος στόχος. Είναι η αποχώρησή σου από το εγώ, από τον εγωισμό. Όταν αγαπάς δεν γίνεται να προτάσεις το εγώ. Πόσο εύκολο, λοιπόν, είναι αυτό να συμβεί από έναν άνθρωπο που δεν σε γνωρίζει αλλά αγαπά μόνον τη μουσική σου, το δημιούργημά σου; Από τους ανθρώπους του χώρου (δισκογραφικές εταιρίες, συναδέλφους κ.λ.π.) θέλω να με σέβονται. Από τους δικούς μου ανθρώπους θέλω να με αγαπούν! Αυτό προσπαθώ να επιτύχω κιόλας. Θεωρώ πιο ακριβό το σεβασμό από τους ανθρώπους του χώρου, από ό,τι την αγάπη…
– Σε προβληματίζει η ανταπόκριση του κόσμου;
Ως ένα σημείο με δικαιώνει, από εκεί και πέρα μου χαρίζεται. Αλλά το τραγούδι δεν είναι ένας αγώνας δρόμου μικρών αποστάσεων, αλλά μαραθώνιος, οπότε ό,τι σου χαρίζεται θα στο πάρει πίσω η ίδια η διαδρομή. Αυτό που μένει είναι τα ίδια τα τραγούδια και η δουλειά που κάνεις χρόνο με το χρόνο
– Πόσο γερά πατάς στα πόδια σου;
Θα σου απαντήσω με την αρχή της προπόνησης: «όσο πιο ψηλά είναι η βάση της πυραμίδας τόσο πιο ψηλά φτάνει η κορυφή της. Δεν με παίρνει, λοιπόν, να μην πατάω στα πόδια μου.
– Τι σε θυμώνει;
Ο θυμός μου είναι αποτέλεσμα των εκάστοτε εποχών. Κάθε εποχή θυμώνω με διαφορετικά πράγματα. Αισθάνομαι, κάποιες φορές, σαν τον ασθενή, που επειδή γνωρίζουμε ότι θα πεθάνει, του χορηγήσαμε το χειρότερο φάρμακο. Είναι οι ψεύτικες ελπίδες και για αυτόν και για τους δικούς του. Αισθάνομαι ότι ένα ανυπόφορο γεγονός, όπως είναι ο θάνατος, και που ενώ εμείς τον περιμέναμε, τώρα που συνέβη, τον θεωρούμε αναπάντεχο. Αυτό είναι το φαινόμενο που ζούμε στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό… Θυμώνω με την ανάγκη για ήρωες και καρμανιόλες και περισσότερο από όλα, θυμώνω με όλη αυτή την ανάγκη των ηττημένων από τη ζωή να μην επιτρέπουν σε αυτούς που θα μπουν στη μάχη να μην μπορούν να την κερδίσουν, επειδή εκείνοι την έχασαν
– Τι φοβάσαι περισσότερο;
Να μην χάσω την οικογένειά μου…
– Τι αντιπαθείς και τι εκτιμάς στη συμπεριφορά των γυναικών;
Τις γυναίκες δεν χρειάζεται να τις καταλαβαίνεις, απλώς να τις αγαπάς. Αν προσπαθήσεις να τις καταλάβεις θα είναι δύσκολο να τις κρατήσεις. Εγώ μπορώ να τις αγαπώ χωρίς να τις καταλαβαίνω… Νομίζω, ότι αγαπώ τις γυναίκες με τη συναισθηματική μου νοημοσύνη και για όλα αυτά που μου χαρίζουν σε αυτήν, παρ’ όλο το ότι έρχονται σε αντίθεση με την λογική μου τις περισσότερες φορές…
– Ερωτεύεσαι εύκολα;
Όχι, δύσκολα, αλλά ερωτεύομαι έντονα. Ενθουσιάζομαι, όμως, εύκολα. Είμαι, αν θέλεις, αυτό που λένε καλοπροαίρετος στον έρωτα. Αλλά μέχρι τώρα δεν έχω υπάρξει περισσότερο από τρεις φορές ερωτευμένος πραγματικά…
– Είσαι ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού σου;
Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Είναι αναγκαίο να είμαι γιατί πρέπει να λειτουργώ σαν κόσκινο απέναντι στην πρώτη ύλη που πρέπει να μένει και σε αυτή που πρέπει να πεταχτεί. Και, επειδή παίζουν ρόλο και τα συναισθήματα στις επιλογές των τραγουδιών, στις συνεργασίες ή ακόμη και σε μία μουσική κίνηση, ο πιο αυστηρός κριτής θα πρέπει να είμαι εγώ.
– Τι παρουσιάζετε στο Stage live με την Ευρυδίκη και την Τάμτα;
Είναι μία μουσική διαδρομή επάνω στο ελληνικό τραγούδι επικεντρωμένη στη δισκογραφία του καθένα μας ξεχωριστά και στη συνέχεια σε ό,τι μάς έκανε να νιώσουμε και να περάσουμε όμορφα μέσα στα χρόνια.
– Σήμερα, στη showbiz πρέπει να υπερτερεί το ταλέντο ή η ομορφιά;
Δυστυχώς, όπως έχει γίνει η showbiz, όλοι ψάχνουν ένα συνολικό «πακέτο προσφοράς» το οποίο θα πρέπει να εμπεριέχει εξίσου ισχυρές δόσεις ταλέντου και ομορφιάς καθώς και σκηνικής παρουσίας. Εάν έχεις δει το έργο του Θανάση Βέγγου «Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης» θα καταλάβεις τι σου λέω. Χρειάζεται, δηλαδή, ένα παιδί για όλες τις δουλειές! Οι εταιρείες δεν έχουν την τεράστια οικονομική δύναμη να επενδύσουν αυτήν την εποχή της κρίσης σε κάποιον που να του λείπει κάποιο από τα παραπάνω στοιχεία, οπότε αναγκαστικά βγαίνουν ελάχιστοι νέοι καλλιτέχνες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό ακόμη.
– Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια;
Πριν από 6 μήνες πήρα στα χέρια μου το βιβλίο της Ελεάνας Βραχάλη με τίτλο «Φυλακή ύψιστης ασφαλείας». Μαζί με το βιβλίο η Ελεάνα μού εμπιστεύτηκε και 10 στίχους που βγήκαν από το κείμενο του βιβλίου. Αυτούς του 10 στίχους τους μελοποίησα και τους τραγουδούν ο Γιώργος Νταλάρας και ο Μπάμπης Στόκας. Επίσης, βρίσκομαι στη διαδικασία παραγωγής του δικού μου άλμπουμ, πάντα σε στίχους της Ελεάνας Βραχάλη. Θα συμμετάσχω, επίσης, στα άλμπουμ του Αντώνη Ρέμου και της Νατάσας Θεοδωρίδου. Όλα αυτά τα κάνω παρέα με τον παραγωγό μου, τον Χρήστο Σούμκα.
Σχόλια για αυτό το άρθρο