Γιώργος Ευσταθίου: τρυφερή ποίηση σε άγριες εποχές

ΣχετικάΆρθρα

Ο ποιητής είναι σαν τον αλχημιστή. Παίρνει το κάρβουνο και προσπαθεί να το μετατρέψει σε χρυσάφι. Για να το κάνει αυτό, χρειάζεται πρώτα να έχει φάει πολύ χώμα, να έχει ζήσει την απελπισία του καιρού του, να διαλύσει τον ίδιο του τον εαυτό. Πρέπει επίσης να έχει τόλμη. Να μπορεί να πει για πράγματα απόκρυφα και επώδυνα, με αλήθεια και θάρρος. Τέλος πρέπει να υπακούσει στους νόμους της ποίησης, να έχει ο λόγος του ρυθμό, να έχει αναπνοές, εικόνες.

Ο Γιώργος Ευσταθίου, μεγάλωσε και πόνεσε και μάτωσε για χρόνια, μαζί με μια παρέα φίλων, που ο καθένας μας, ( βάζω και τον εαυτό μου μέσα ), έχει περάσει τη δική του Οδύσσεια. Συνάντησε “τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, το θυμωμένο Ποσειδώνα” και όταν βγήκε ζωντανός από το ταξίδι της ζωής, κατάλαβε, όπως και όλοι μας, ότι δεν διασώθηκε τυχαία, ότι έχει υποχρέωση να εκτελέσει κάποιο σχέδιο, κάποιο σκοπό. Ο Γιώργος βρήκε την ποίηση σαν σανίδα σωτηρίας, γαντζώθηκε πάνω της και όταν έφτασε σώος στην ακτή, θυμήθηκε παλιές αγάπες και καινούργιες μοναξιές και έφτιαξε ένα βιβλίο με ποιήματα, την “Τρυφερότητα των άκρων“, που κυκλοφόρησε το περασμένο καλοκαίρι.

Δεν ήταν εύκολο να μαζέψει τα κομάτια μιας ζωής και να τα βάλει σε τάξη. Δεν ήταν εύκολο να πετάξει, να διορθώσει, να γράψει καινούργια ποιήματα. Το έκανε όμως, με τέτοια επιμέλεια και σοβαρότητα, σαν να ήταν η διαθήκη του. Ο αγαπημένος φίλος και παλιός συγκάτοικος, ο Γιώργος Χρονάς, που ανέλαβε να τα εκδόσει, τύπωσε πρόσφατα την 4η έκδοση.

Tην Τετάρτη 15 Μαρτίου, πήγαμε στο φιλόξενο χώρο του Salon de bricolage, για να γιορτάσουμε τη νίκη της ποίησης πάνω στην πεζή πραγματικότητα. Κάτω οι αγαπημένοι φίλοι Βαγγέλης Προβιάς, Γιώργος Πανόπουλος, Νίκος Σούλης, Μαρίνα Λαχανά, εγώ, η Hλιοστάλαχτη Βαβούλη και η Χριστίνα Πολίτη.

Ας διαβάσουμε τις απαντήσεις που έδωσε στις ερωτήσεις μας

Γέννηση: Γεννήθηκα στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο κτίριο επί της οδού Ακαδημίας, το μετέπειτα Πνευματικό Κέντρο. Ήταν 25 Γενάρη και το ίδιο βράδυ χιόνισε πολύ, η πόλη ντύθηκε στα λευκά. Το χιόνι, τουλάχιστον στα όνειρα σημαίνει ευτυχία.

Ιδιαιτερότητα: Από πολύ μικρός καταλάβαινα πως είμαι διαφορετικός από τα άλλα συνομίλικα παιδιά. Μπερδευόμουν, δεν ήξερα τι ακριβώς μου συμβαίνει. Πριν από μερικά χρόνια ένας παιδικός φίλος που συνάντησα μου είπε χαρακτηριστικά: “Ήταν μικρή η γειτονιά για σένα, δεν σε χωρούσε και ασφυκτιούσες. Ήσουν διαφορετικός, ήσουν για άλλα πράγματα εσύ, ήθελες να φύγεις, να πετάξεις.”

Ωθηση: Ώθηση για να γράψω μου έδωσε η αγάπη μου για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη αρχικά και για τον Γιώργο Ιωάννου στη συνέχεια, ο οποίος με τίμησε με τη φιλία του. Δυστυχώς έφυγε πολύ νωρίς. Ήταν δάσκαλος και πνευματικός μου πατέρας.

Ραδιόφωνο: A, είναι μια πονεμένη ιστορία. Βρέθηκα στο ραδιόφωνο ως παραγωγός του Τρίτου Προγράμματος της ΕΡΤ, το 1979, μόλις 24 χρονών, με διευθυντή τον Μάνο Χατζιδάκι. Όταν επί Πασόκ, έφυγε ο Χατζιδάκις, έφυγα κι εγώ. Δεν είχε ενδιαφέρον το παιχνίδι, η λογοκρισία μεσουρανούσε. Το 2003, όταν ανέλαβε το Τρίτο ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, με κάλεσε να κάνω εκπομπές. Μετά έπεσε “μαύρο” στην ΕΡΤ και όταν επαναλειτούργησε, μια σειρά άξιων συναδέλφων μείναμε εκτός νυμφώνος! Δεν είμαστε βλέπεις από τους μόνιμους που επανέκαμψαν στο ευαγές ίδρυμα χωρίς καμιά αξιολόγηση. Εμείς είμαστε απλά εξωτερικοί συνεργάτες και δεν είχαμε κεκτημένα δικαιώματα.

Γράψιμο: Aνέκαθεν με το γράψιμο είχα μια σχετική ευκολία. Περισσότερα από 20 χρόνια ασχολήθηκα με τη δημοσιογραφία. Παράλληλα έγραφα και δικά μου, ιδιωτικά. Ποιήματα κυρίως αλλά και κάποια πεζά. Ούτε σκέψη όμως ότι θα μπορούσαν να εκδοθούν. Δεν έβλεπα τι νόημα θα είχε, ποιον μπορεί να ενδιέφερε. Κάποιοι στενοί φίλοι, με έπεισαν μόλις πέρσι, περί του αντιθέτου. Ευτυχώς, εκείνη τη χρονική στιγμή δέχτηκε πρόθυμα να τυπώσει τα ποιήματα ο φίλος Γιώργος Χρονάς και έτσι κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2016 από τις εκδόσεις “Οδός Πανός”, η συλλογή “Η τρυφερότητα των άκρων”.

Ονειρο: Βρισκόμουν στο σπίτι της Ζυράννας και όλα γύρω ήταν εύθραυστα. Άθελά μου έκανα συνεχώς ζημιές, τις οποίες προσπαθούσα να διορθώσω με πολύ άγχος. Υπήρχε ένας υποβόσκων εκνευρισμός. Την προκάλεσα να μου μιλήσει ανοιχτά, τι συμβαίνει, να πούμε σαν παλιοί φίλοι τα πράγματα με το όνομά τους. Και τα είπαμε… Μέχρι εδώ!

Σχόλιο: Δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς γίνεται τα τελευταία 7 χρόνια στην Ελλάδα των μνημονίων. Κανένας από τους πολιτικούς μας δεν έχει το ανάστημα να μας πει όλη την αλήθεια. Παντού μόνο μισόλογα και εύκολες υποσχέσεις. Έχω τη βάσιμη υποψία ότι η πατρίδα μας είναι πλέον το προτεκτοράτο των δυτικοευρωπαίων και δεν μας το λένε.

Έρωτας: Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς έρωτα, χωρίς την οδύνη της απουσίας του. Αν κάποτε πάψει να με ενδιαφέρει, θα σημαίνει ότι ήρθε η ώρα για οριστική αποχώρηση. Και σας πληροφορώ ότι δεν υπήρξα από τους τυχερούς ή τους ευνοημένους της Αφροδίτης. Τα πιο ακατάλληλα πρόσωπα ερωτεύτηκα.

Υπερβολές: Από υπερβολές άλλο τίποτα! Δεν είμαι άνθρωπος του μέτρου τα πάντα, τα βιώνω στον υπερθετικό, στο κόκκινο. Έρωτες, πάθη, καταχρήσεις διαφόρων ειδών… Έφτασα μέχρι τον αλκοολισμό. Ευτυχώς κατάφερα να απαλλαγώ, μετά από επίπονη προσπάθεια, ελπίζω οριστικά. Απέχω από το αλκοόλ σχεδόν 12 χρόνια.

Σώμα: Η σχέση με το σώμα μου είναι μάλλον καλή. Αν και δεν είμαι τύπος που αγαπάει την άσκηση και την υγιεινή διατροφή. Προσέχω τι τρώω, καθότι καλός μάγειρας, έχοντας κατά νου να μην αποκτήσω περιττά κιλά. Και από άθληση, άντε κανά δίωρο περπάτημα, μια στο τόσο.

Τρυφερότητα των άκρων: τι να πω για το πρώτο μου βιβλίο; Το μόνο που μπορώ να ισχυριστώ είναι ότι έχει έντονα βιωματικά στοιχεία, αν αυτό έχει κάποια σημασία.Τα ποιήματά μου μιλάνε για τη ματαίωση του έρωτα, τη διάψευση των προσδοκιών, την αδυσώπητη κατασπατάληση από μοιραία αλλά τόσο υπέροχα λάθη.

Απόφθεγμα: “Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο.” Φιοντόρ Ντοστογιέφσκυ

Θεός: Αλλοτε πιστεύω στο Θεό, άλλοτε όχι. Τα τελευταία χρόνια είμαστε κάπως ψυχραμένοι, τελούμε εν διαστάσει…

Ικανοποίηση: Δεν ξέρω αν είμαι ικανοποιημένος από την μέχρι τώρα πορεία μου. Ξέρω όμως, πως από πράγματα που τα θέλησα πολύ, ελάχιστα ήταν εκείνα που δεν τα τόλμησα. Υπό αυτήν την έννοια, ναι, ειμαι ικανοποιημένος

Οικονομικά: Είμαι της άποψης ότι το χρήμα είναι το απαραίτητο μέσον για να περνάμε καλά. Μακάρι να ήταν διαφορετικά, μα δυστυχώς καθορίζει τη ζωή μας. Προσωπικά δεν το υπολογίζω, γι΄αυτό και δεν με πλησίασε ποτέ.

Υστερόγραφο: Aν κάτι πρέπει να πω σαν υστερόγραφο, ας είναι η τελευταία φράση από την προς Κορινθίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου: “Nυνί δε μένει Πίστις, Ελπίς, Αγάπη, τα τρία ταύτα, μείζων δε τούτων η Αγάπη.”