ΤΩΡΑ |
Να σας πω την αλήθεια, εγώ δεν περίμενα το «Κάτω παρτάλι» για να γνωρίσω την Βίβιαν την οποία υποδυόταν εξαιρετικά η Νάντια Κοντογεώργη, αλλά την γνώριζα από το θέατρο χρόνια τώρα. Και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση πόσο πολυτάλαντο ήταν εκείνο το κορίτσι με το γλυκό, όμορφο πρόσωπο και την καθαρότητα στο βλέμμα της που μέσα του αντικατοπτρίζονταν όλη η φλόγα και η δίψα για δημιουργία αλλά και μια παιδική αθωότητα και αγνότητα που δύσκολα βρίσκεις στους ανθρώπους τη σημερινή εποχή. Όταν τη συνάντησα από κοντά, διαπίστωσα ότι δεν έπεσα έξω. Γιατί η Νάντια, εκτός από μία χαρισματική ηθοποιός δεν διστάζει να παίζει – και καλά κάνει γιατί έχει πληθωρικό ταλέντο – όλα τα είδη του θεάτρου, είναι ένας άνθρωπος ευγενικός, με ήθος, καλλιέργεια, παιδεία, γνώσεις και σπουδές στο εξωτερικό επάνω στο αντικείμενο της δουλειάς της, ένα ρομαντικό, αέρινο πλάσμα με φιλοσοφημένες σκέψεις, όμως, και «πιστεύω» μιας ώριμης γυναίκας. Χρησιμοποιεί το λόγο άψογα και θα μπορούσε να γράψει κάλλιστα βιβλίο ή δοκίμιο και ο τρόπος της συμπεριφοράς της είναι καθώς πρέπει, με μια σεμνότητα που σε «αιχμαλωτίζει» και σε κάνει να θέλεις να την ακούς να μιλά επί ώρες. Η Νάντια Κοντογεώργη, λοιπόν, δεν «τυφλώθηκε» από την επιτυχία της σειράς, άλλωστε το «Κάτω παρτάλι» τελείωσε, όπως και τόσα άλλα σίριαλ. Ούτε προτάσσει την Βίβιαν ως λάβαρο, αλλά δουλεύει, εξελίσσεται, σπουδάζει και αποκτά μόρφωση ολοένα και πιο πολύ επάνω στην τέχνη της, γι’ αυτό και είναι ικανή – παρά το νεαρό της ηλικίας της – να παίζει τόσα πολλά πράγματα διαφορετικά μεταξύ τους, ακόμη και μιούζικαλ, και να φτάσει στο σημείο να αναμετρηθεί με το δυσκολότερο όλων, την τραγωδία, αφού πρόκειται να υποδυθεί την Αντιγόνη στους «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία του ικανού Τσέζαρις Γκραουζίνις, τη δεύτερη μεγάλη καλοκαιρινή παραγωγή του Κ.Θ.Β.Ε. Και είμαι βέβαιος ότι θα «λάμψει», γιατί έχει άστρο και ως ηθοποιός και ως άνθρωπος, που είναι τόσο λαμπερό και δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ. Και θα φέγγει στο διηνεκές αποτελώντας παράδειγμα προς μίμηση, ιδιαίτερα στους συναδέλφους της γενιάς της…
– Η συχνή εναλλαγή ρόλων και η επιλογή διαφορετικών θεατρικών ειδών μεταξύ τους, δείχνουν ότι θέλεις να αποφύγεις την τυποποίηση;
Στη ζωή μου, γενικώς, δεν είμαι υπέρ των αρνητικών δηλώσεων. Δεν θέλω να αποφύγω κάτι, αλλά να είμαι πιστή στον αρχικό λόγο που έγινα ηθοποιός. Το να ζεις «διαφορετικά». Είναι η αναγνώριση διαφορετικών κομματιών της ανθρώπινης ψυχής και ύπαρξης. Να συναντάς διαφορετικούς ανθρώπους και να βρίσκεις την αλήθεια μέσα από διαφορετικούς δρόμους. Θέλω να ζωγραφίζω τον καμβά με πολλά χρώματα και να αγκαλιάσω όσο περισσότερους ανθρώπους μπορώ. Κι αυτό επιτυγχάνεται μέσω των ρόλων και των συνεργασιών. Ο καθένας έχει διαφορετικό κόσμο και όταν βρίσκεις το κομβικό σημείο που θα συσχετιστείς μαζί του είναι κάτι το καινούριο…
– Συμφωνείς και εσύ με την άποψη ότι ο ηθοποιός πρέπει να παίζει όλα τα είδη του θεάτρου;
Δεν υπάρχει πρέπει. Η κάθε προσωπικότητα ακολουθεί το δικό της δρόμο. Εγώ ήμουν πολυσχιδής από το σχολείο ακόμη, πάντα έβρισκα την ισορροπία στο συνδυασμό. Για παράδειγμα διάβαζα πανελλήνιες, ακούγοντας μουσική και κάτω από τα βιβλία μου είχα τους θεατρικούς μου μονολόγους. Αυτό δεν με αποσυντόνιζε αλλά αντίθετα με συγκέντρωνε. Ο κάθε άνθρωπος βρίσκει το φως του μέσα από τον προσωπικό του δρόμο. Άλλοι λειτουργούν με διακλαδώσεις, όπως λέει ο Λόρκα: «Με ρώτησες τι είναι ευτυχία και σαν το έλατο σου έδειξα χίλιους δρόμους…». Δεν έχω γνώμη για το τι οφείλει να είναι ο καθένας αλλά μόνο για τη δική μου σχέση με τον εαυτό μου. Όσον αφορά το θέατρο και το επάγγελμά μου, οι προοπτικές του πως φαντάζομαι τον εαυτό μου σε συνάρτηση με τον κόσμο, εκεί ορίζεις ένα συνολικό πλαίσιο των κινήσεων σου. Θέλω δηλαδή, να τον διασκεδάζω, να είμαι διασκεδαστής, θέλω να τα κάνω όλα τα είδη, να κάνω μόνο ένα που με ευχαριστεί; Εκεί, είσαι εσύ που ορίζεις το πλαίσιό σου. Εγώ θέλω να είμαι περισσότερο στο παρόν και ας αλλάζει το σχέδιο κάθε φορά. Ακόμη κι αν έχουμε διάθεση ελέγχου είναι προτιμότερο να εμπιστευόμαστε τη ζωή και να αφηνόμαστε σε αυτή…
– Τραγωδία παίζεις πρώτη φορά; Ήθελες να «βουτήξεις στα βαθιά» ή είναι ένα θεατρικό είδος που σε έλκει ιδιαίτερα;
Δε γίνεται να μην σε έλκει, εκτός αν έχεις κάποια άρνηση με την ύπαρξή σου. Η ποιητικότητα των κειμένων και οι φιλοσοφικές δηλώσεις των τραγικών είναι «ηδονικά», σε συγκινούν και αισθητικά και συναισθηματικά και πνευματικά. Και όλο αυτό, σε ένα τέτοιο μέγεθος που εγώ δεν έχω ξαναντιμετωπίσει , γιατί πια συσχετίζεσαι με το ανώτερο. Αρχικά, αγχώθηκα πολύ, αλλά νομίζω ότι το άγχος μου ήταν ψευδές, γιατί ήταν ματαιόδοξο και εγωιστικό για το αν θα είμαι καλή ή όχι. Το απέβαλλα γρήγορα, επειδή είναι ο μόνος λάθος τρόπος να υπάρχεις στο θέατρο και ο σίγουρος να αναστείλεις τη δημιουργικότητά σου. Αφέθηκα λοιπόν, στα χέρια του Γκραουζίνις, στον οποίο έχω απόλυτη εμπιστοσύνη, πράγμα παρήγορο γι’ αυτό το ταξίδι. Έχει γίνει κάτι πολύ προσωπικό με εμένα και το ρόλο, γιατί η Αντιγόνη έρχεται να μιλήσει για την αγάπη μέσα στο σπαραγμό ως το μόνο πραγματικά υπαρκτό. Αυτό με συγκινεί πολύ και θέλω να είμαι αγωγός αυτού του μηνύματος.
– Ως χαρακτήρας, έχεις κοινά στοιχεία με την Αντιγόνη στους «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου;
Δεν μπορώ να πω ότι υπάρχουν χαρακτηριστικά που έχω αποδώσει στο ρόλο. Είναι ένας ρόλος σύμβολο. Ο άνθρωπος που μετά το πένθος και μετά το σπάραγμα, γνωρίζοντας η ίδια ότι θα οδηγηθεί στο θάνατό της, ενώ είναι ζωντανή, θέλει να μιλήσει και να κάνει κάτι πριν φύγει. Αυτό το κάτι πριν φύγει είναι συγκινητικό που είναι αυτή η επιλογή της. Αυτό δεν μπορείς να το προβλέψεις για κανέναν άνθρωπο.
– Πες μου το πιο τρελό καλλιτεχνικό σου όνειρο που θέλεις να εκπληρωθεί αλλά και ποια έργα και ποιοι ρόλοι σε ιντριγκάρουν περισσότερο.
Αυτό που συνήθως εύχομαι, όταν μιλώ με τον Θεό, είναι να μου έρθουν πράγματα πιο όμορφα από αυτά που μπορώ να φανταστώ. Και μέχρι τώρα η ζωή έδειξε πιο μεγάλη φαντασία από εμένα και είμαι βαθιά ευγνώμων. Αυτό που εγώ κάνω, σε σχέση με τα όνειρά μου είναι να προσπαθώ να με ασκώ καθημερινά: την κίνησή μου, τη φωνή μου, την πνευματικότητά μου, την ικανότητά μου να συσχετίζομαι με τους ανθρώπους και τις καταστάσεις, το θάρρος μου να ανοίγομαι στο άγνωστο ούτως ώστε να μπορώ να γίνομαι ένα «καλό εργαλείο» για ένα ευρύ ρεπερτόριο. Θέλω να παίζω έργα και ρόλους που δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα με γοητεύουν…
– Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια;
Το μόνο ανακοινώσιμο είναι ότι τη δεύτερη σεζόν θα βρίσκομαι στο Εθνικό Θέατρο.
Οι «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου, μια εξαιρετικά δυνατή πολιτική τραγωδία, που το κοινό δεν έχει την ευκαιρία να δει συχνά, είναι η καλοκαιρινή παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Η παράσταση ανεβαίνει σε μια νέα, σύγχρονη μετάφραση του ποιητή Γιώργου Μπλάνα και σε σκηνοθεσία του διεθνούς φήμης Λιθουανού σκηνοθέτη Τσέζαρις Γκραουζίνις.
Ο Γιάννης Στάνκογλου θα ερμηνεύσει –σε διπλή διανομή με τον πρωταγωνιστή του ΚΘΒΕ Χρίστο Στυλιανού– τον ρόλο του Ετεοκλή. Μαζί τους η Νάντια Κοντογεώργη (Αντιγόνη), η Ιώβη Φραγκάτου (Ισμήνη), ο Γιώργος Καύκας (Άγγελος), ο Αλέξανδρος Τσακίρης (Κήρυκας) και ένας 14μελής χορός νέων ηθοποιών.
Η παράσταση θα ξεκινήσει από το Θέατρο Δάσους στις 6 και 7 Ιουλίου, θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων στις 15 και 16 Ιουλίου και στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στις 22 και 23 Ιουλίου, ενώ θα ακολουθήσει μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.
Σχόλια για αυτό το άρθρο