ΤΩΡΑ |
Είναι ένας από τους πιο λαοφιλείς και αγαπημένους κωμικούς με πολλά χαρίσματα και θεία τάλαντα! Και ένα από τα πιο καλά παιδιά του χώρου, χαμογελαστό, με καλή καρδιά και παρ’ όλη τη δημοφιλία του αψώνιστο… Γιατί με τα πολλά σίριαλ που βγήκαν στον αέρα έχουμε πάλι συμπεριφορές ‘’Θεών’’ από την πλειοψηφία των συναδέλφων του…Το κοινό τον λατρεύει και τον έχει βάλει μέσα στην καρδιά του , ακολουθώντας τον φανατικά σε όλες τις δουλειές του, οι οποίες γνωρίζουν την απόλυτη επιτυχία! Τα θεατρικά του έργα παίζονται τουλάχιστον επί δύο συνεχείς σεζόν, οι τηλεοπτικές του σειρές χτυπούν κόκκινο στην τηλεθέαση και οι σκοτεινές αίθουσες γεμίζουν ασφυκτικά με τις ταινίες του. Ποιος είναι; Μα φυσικά ο πολυαγαπημένος όλων μας Χάρης Ρώμας! Αλήθεια, υπάρχει κάποιος που να μην είδε το hit σήριαλ όλων των εποχών ‘’Το καφέ της χαράς’’- το έγραψε με την Άννα Χατζησοφιά- που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2003 και έκτοτε επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και είναι τόσο φρέσκο, όταν το παρακολουθούμε, όπως την πρώτη φορά που προβλήθηκε. Φέτος, θα γυριστεί το σίκουέλ του για τα 30 χρόνια του ΑΝΤ-1 και ο Χάρης, είναι πολύ συγκινημένος αλλά και υπερήφανος γι’αυτό. Θεατρικά θα επαναλάβει την περυσινή του επιτυχία ‘’Ο βαφτιστικός της κυρίας’’ σε δική του διασκευή στο θέατρο ‘’Αθηναίς’’ στη Αθήνα, ενώ από τις 11 Οκτωβρίου θα έχουν την ευκαιρία να το απολαύσουν και οι Θεσσαλονικείς στο θέατρο ‘’Αριστοτέλειον’’. Χαρείτε τον χαρισματικό Χάρη Ρώμα από το Α έως το Ω σε μία de profundis συνέντευξη που θα σας εντυπωσιάσει!
Ανθρωπιά: Πολλοί υποδύονται τους ανθρωπιστές αλλά λίγοι είναι πραγματικά. Επειδή θέλω να είμαι πρακτικός άνθρωπος παροτρύνω γνωστούς και αγνώστους να εκδηλώνουν όση αλληλεγγύη μπορούν να διαθέσουν. Αν μπορούν να προσφέρουν μόνο μισό ευρώ κι αυτό καλό είναι γιατί κάποιον θα βοηθήσει. Ο αληθινός ανθρωπιστής είναι αυτός που φτάνει ακόμη και σε πράξεις αυτοθυσίας. Αλλά αυτό είναι σπάνιο. Σχεδόν ιδεατό.
Βαφτιστικός της κυρίας: Μ’ αυτό το έργο και την παράσταση που προέκυψε μέσα απ’ αυτό επανεκκίνησα το θέατρο ‘’Ζωή Λάσκαρη’’ που μετονομάστηκε ‘’ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΑΘΗΝΑΙΣ’’. Η παράσταση που φτιάξαμε έμελλε να γίνει μεγάλη καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία, πράγμα που με έκανε να αισθανθώ μεγάλη αυτοπεποίθηση και να πατήσω γερά στα πόδια μου. Θα μου πείτε… μετά από τόσα χρόνια αυτό περίμενες για να πατήσεις γερά; Θα σας απαντήσω ότι οι καλλιτέχνες, όσο επιτυχημένοι κι αν είναι, εύκολα χάνουν το βήμα τους! Έχει να κάνει με τον εύθραυστο ψυχισμό τους και τις πολύ μεγάλες ανασφάλειες τους.
Γραμμένο: Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν θεοποιήσει το ‘’γραμμένο’’. Οι μοίρες κατά τους αρχαίους ήταν θεές. Νομίζω ότι γενικά έχουμε την ανάγκη να πιστεύουμε σε θεϊκές παρεμβάσεις που μας προστατεύουν από κακοτοπιές, προδιαγράφοντας ένα καλό μέλλον. Κανείς δεν επικαλείται την μοίρα του περιμένοντας κάτι κακό να του συμβεί. Απλά, όταν του συμβαίνει καταριέται τη μαύρη του τη μοίρα! Τι πιστεύω απ’ όλα αυτά τα μεταφυσικά;… Ότι υπάρχει κάτι που με προστατεύει. Αυτό, ναι. Το ‘χω ‘’δει’’, το έχω αισθανθεί και το πιστεύω.
Δημοφιλία: Όταν δεν την έχεις την προσδοκάς. Όταν την έχεις πρέπει να ζεις με τις επιπτώσεις της. Κάποτε σε ένα εστιατόριο είχα μια έντονη συζήτηση που κατέληξε στη διάλυση μίας σχέσης χρόνων. Την ίδια στιγμή διάφοροι θαυμαστές, χωρίς να δίνουν σημασία στην έκφραση του προσώπου μου που ήταν σε υπερένταση, με αγκάλιαζαν και τράβαγαν φωτογραφίες selfie. Τελικά όλα έχουν ένα τίμημα!
Ειλικρίνεια: Το πιο δύσκολο είναι να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου. Πιστεύω ότι αυτό το έχω σχεδόν κατακτήσει. Ξέρω ποιος είμαι. Προς τα έξω επιλέγω τι θα πω και σε ποιον. Δεν θεωρώ ότι πρέπει να αποκαλύπτω τις αλήθειες μου σε όλο τον κόσμο.
Ζωή: Είναι συχνά δύσκολη. Έχει πολλά και μεγάλα σκαμπανεβάσματα. Κάποιες φορές αισθάνομαι απηυδισμένος απ’ όλα αυτά τα τραντάγματα. Αλλά από την άλλη, θα ήθελα να πάω καθυστερημένος στο θάνατό μου! Πραγματικά δεν βιάζομαι.
Ηθικολόγος: Δεν υπήρξα ποτέ, με την στενή έννοια του όρου, παρ’ ότι αγαπήθηκε και συνδέθηκε με εμένα το σλόγκαν ενός ρόλου μου, το περίφημο ‘’τάξις και ηθική’’ του Περίανδρου Πώποτα. Το ότι δεν είμαι ηθικολόγος, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν έχω τις βασικές, θεμελιώδεις ηθικές αξίες που προσδοκώ να διέπουν όλη την κοινωνία για να είναι ευνομούμενη και να μην κάνουμε κακό ο ένας στον άλλον.
Θάνατος: Κατά τον Ίρβιν Γιάλομ είναι ο μεγαλύτερος φόβος των ανθρώπων από την στιγμή που συνειδητοποιούν τον εαυτό τους και δεν τους εγκαταλείπει ποτέ. Ο καθένας, βέβαια, διαχειρίζεται αυτό το φόβο με το δικό του τρόπο. Διαχείριση είναι και το να πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν φοβάται το θάνατο.
Ιδιωτικότητα: Σέβομαι των άλλων και απαιτώ να σέβονται και τη δική μου. Δεν συμβαίνει πάντα αλλά δεν είμαι και Μενεγάκη για να με καταδιώκουν παντού. ΥΓ: Της στέλνω την αμέριστη συμπαράστασή μου.
Καλλιτεχνικά σχέδια: Έχω πολλά. Είναι προγραμματισμένα τα έργα που θα παίξω στο θέατρο για τα επόμενα δύο χρόνια αλλά και τα επεισόδια που θα γυρίσω για την τηλεόραση του ANT1 (τουλάχιστον ο πρώτος κύκλος της σειράς που έχει ήδη υπογραφεί). Γενικώς είμαι προγραμματισμένος σαν άνθρωπος αλλά τώρα, πλέον, οφείλω να είμαι ακόμη περισσότερο από την στιγμή που έχω εκλεγεί με τον αγαπημένο μου φίλο Γιώργο Πατούλη στην Περιφέρεια Αττικής και ασχολούμαι ενεργά ως υπεύθυνος του πολιτιστικού τομέα.
Λαοπλάνος: Είμαι καλλιτέχνης αλλά στην παρούσα φάση, όπως προανέφερα, ασχολούμαι ενεργά και με την πολιτική. Και οι δύο αυτές ιδιότητες (για να μην πω επαγγέλματα ή το πολυχρησιμοποιημένο ‘’λειτουργήματα’’) προσφέρονται για καριέρες ‘’λαοπλάνες’’. Θέλω να πιστεύω (παρ’ ότι είναι προσόν να γοητεύεις και να παρασύρεις τον κόσμο) ότι και με τις δύο ιδιότητες μου θα λειτουργήσω πιο πολύ ‘’επί της ουσίας’’! Επιθυμώ διακαώς να προσφέρω κάτι σε όλους τους συνανθρώπους μου.
Μανιέρα: Υπάρχουν μανιέρες καλλιτεχνών που με ενοχλούν γιατί είναι περιορισμένης έκτασης και τεχνικής και μανιέρες άλλων που με εντυπωσιάζουν γιατί υποκρύπτουν συνεχώς νέες εκπλήξεις και ανθίζουν με τα χρόνια. Δεν πιστεύω να τολμήσει κανείς ηθοποιός να ειρωνευτεί ή να κριτικάρει την μανιέρα της Ρένας Βλαχοπούλου; Ή του Βασίλη Αυλωνίτη; Ή του Σωτήρη Μουστάκα; Ισχύει το ‘’Αν μπορείς κάν’ το και ‘συ’’! Οι μεγάλοι κωμικοί ηθοποιοί οφείλουν να έχουν μανιέρα που να τους καθιστά μοναδικούς. Αλλά βεβαίως να την καλλιεργούν και να την εξελίσσουν.
Νέα γενιά ηθοποιών: Είμαι ο κατ’ εξοχήν δημιουργός που κάνει ακροάσεις και έχει δώσει ώθηση σε νέους καλλιτέχνες, κάποιοι εκ των οποίων κάνουν σημαντική καριέρα. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα, στο καινούργιο Καφέ της χαράς όπου κάποια νέα ταλέντα είμαι σίγουρος ότι θα λάμψουν. Δεν είμαι από εκείνους που μουρμουρίζουν ότι οι παλιοί είναι καλύτεροι. Καμία γενιά δεν έχει αποκλειστικότητα στο ταλέντο.
Ξένοι σύγχρονοι συγγραφείς: Τους παρακολουθώ στενά. Κάποιοι μου αρέσουν πάρα πολύ, όπως η Ρουμάνα Ελίζε Βιλκ. Όμως ο διακαής μου πόθος είναι η περιφέρεια Αττικής να δημιουργήσει φεστιβάλ νεοελληνικού έργου. Είμαι και ο ίδιος συγγραφέας και το θεωρώ υποχρέωσή μου να ενισχύσω το ελληνικό έργο. Σίγουρα υπάρχουν νέοι εμπνευσμένοι συγγραφείς. Πρέπει να τους εμπιστευτούμε.
Οπερέττα: Στο έργο των Ενεκέν, Βεμπέρ και ντε Γκορς Ο βαφτιστικός της κυρίας (που διασκεύασα πλήρως, βέβαια) βασίστηκε και ο Θεόφραστος Σακελλαρίδης για να φτιάξει την πλέον αγαπητή ελληνική οπερέττα όλων των εποχών. Τον ‘’Βαφτιστικό’’ του. Η δική μου διασκευή περιέχει μόνο δύο από τα υπέροχα , θρυλικά τραγούδια γιατί δεν είναι οπερέττα. Είναι όμως πολύ πιο ‘’κωμωδία’’. Ο κόσμος γελάει ασταμάτητα κι αυτό με κάνει πανευτυχή.
Παράσταση: Θα δώσουμε παραστάσεις μόνο τρία Παρασκευοσαββατοκύριακα στη λατρεμένη Θεσσαλονίκη γιατί 30 Οκτωβρίου κάνουμε ξανά πρεμιέρα στην Αθήνα για να διανύσουμε δεύτερη χρονιά παραστάσεων στη Θεατρική Σκηνή ΑΘΗΝΑΙΔΑ. Ελπίζω αυτές τις παραστάσεις στο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ (δώδεκα στο σύνολο, δεδομένου ότι κάθε Σάββατο θα κάνουμε διπλές) να τις χαρούμε και εμείς και οι Θεσσαλονικιοί φίλοι μας. Το περιμένω πως και τι.
Ρόλοι: Τους ρόλους μου τους έχω αγαπήσει όλους αλλά πάντα αγαπώ περισσότερο αυτόν που επεξεργάζομαι και αποδίδω στην παρούσα στιγμή γιατί ζω μ’ αυτόν και έχω υποχρέωση να τον τοποθετώ στο κέντρο της ύπαρξής μου. Έτσι ο Συνταγματάρχης θείος στον ‘’Βαφτιστικό της κυρίας’’ που λειτουργεί σαν καταλύτης και η ξαφνική άφιξή του στο αρχοντικό της ανιψιάς του πέφτει σαν βόμβα, είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε να μου συμβεί θεατρικά. Τον αποδίδω με έντονο φλέγμα ταπεραμέντο και εντελώς ιδιαίτερο στιλ. Ακόμη και η φωνή που χρησιμοποιώ επί δύο ώρες είναι ψεύτικη. Αλλά εγώ όταν βγαίνω στη σκηνή τα αισθάνομαι όλα τόσο αληθινά…
Σανίδι: Ο Γιάννης Βογιατζής (που τον θαύμασα πρόσφατα, στα 93 του, να παίζει ένα ρόλο στην εξαιρετική παράσταση του Δημήτρη Μαυρικίου ‘’Απόψε αυτοσχεδιάζουμε’’ βασισμένη στο σπουδαίο έργο του Λουίτζι Πιραντέλο) μου είπε ότι εύχεται να πεθάνει όρθιος στο σανίδι. Τρόμαξα. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου τόσο υπομονετικό και δυνατό ώστε να δαμάζει το γήρας για χατίρι της τέχνης. Ίσως αργότερα το δω αλλιώς. Ίσως…
Το καφέ της Χαράς: Είναι μεγάλη τιμή που ο ΑΝΤ1 ζήτησε να γιορτάσει τα τριάντα χρόνια του με ένα σίκουελ κάποιας δικής μου σειράς. Επέλεξα αμέσως το Καφέ της χαράς γιατί επί τούτου είχαμε αφήσει (με την Άννα Χατζησοφιά) ανοικτό το φινάλε του. Ήταν σαν να ξέραμε… Το καινούργιο Καφέ πατάει στο παλιό, που τόσο αγαπούν οι θεατές, με πολλά ανανεωτικά στοιχεία για να μην είναι… μία απ’ τα ίδια στο πιο ‘’γερασμένο’’! Νομίζω ότι αντιθέτως θα είναι πολύ ‘’φρέσκο’’. Το γράφουμε με μεγάλη χαρά και φοβερή λεπτομέρεια και δεν έχω μεγάλη αγωνία για το αποτέλεσμα. Αισθάνομαι ότι θα ‘ναι καλό.
Υπευθυνότητα: Επιμένω να λέω στους συνεργάτες μου και κυρίως σε όλους τους μαθητές μου να βάλουν καλά στο μυαλό ότι η υπευθυνότητα είναι σχεδόν το ίδιο σημαντική με το ταλέντο. Έχω γνωρίσει συναδέρφους μετρίων δυνατοτήτων που όμως επειδή ήταν υπεύθυνοι άνθρωποι (άρα και εργατικοί) έγιναν πολύ-πολύ καλύτεροι. Αντίθετα θα σου αποκαλύψω κατ’ ιδίαν κάποιους άλλους ταλαντούχους που δεν θα ξαναδούλευα μαζί τους γιατί είναι εντελώς ανεύθυνοι.
Φθορά: Την αισθάνομαι μόνο σε κάποιες αρθρώσεις μου που και που! Κατά τα άλλα… πάμε δυνατά, το μέλλον είναι μπροστά, τα καλύτερα θα έρθουν… και άλλα τέτοια εμψυχωτικά!!!
Χαμόγελο: Ο αείμνηστος σπουδαίος φωτογράφος, Ντίνος Διαμαντόπουλος, μου έλεγε πάντα όταν με φωτογράφιζε: Χάρη Ρώμα πρέπει να χαμογελάς, είναι το δυνατό σου σημείο. Και με γέμιζε χαρά γιατί τίποτα δεν βρίσκω πιο ωραίο από ένα αληθινό και εγκάρδιο χαμόγελο.
Ψόγος: Τέτοιες αρνητικές λέξεις σχεδόν έχουν διαγραφεί από το λεξιλόγιό μου. Πολύ σπάνια ψέγω κάποιον για κάτι, εφόσον προσπαθώ να εξαντλήσω πρώτα όλα τα δικαιολογητικά που μπορούν να υφίστανται για την όποια πράξη του. Το θετικό πρόσημο επικρατεί συντριπτικά στη ζωή μου πλέον. Ευτυχώς!
Ωραίο τέλος: Το ωραίο τέλος ή και ‘’happy end’’ το απολαμβάνω σε θεατρικά, κινηματογραφικά ή τηλεοπτικά έργα. Στην αληθινή ζωή η έννοια του τέλους πάντα με φοβίζει. Υπάρχει, βέβαια, η λογική ότι εκεί που τελειώνει κάτι ξεκινά κάτι άλλο, αλλά αυτό το ‘’άλλο’’ θα είναι σίγουρα ωραίο; Αναρωτιέμαι… έτσι κι αλλιώς το τέλος δεν το βάζουμε πάντα εμείς. Μερικές φορές επιβάλλεται άνωθεν. Ωραίο- ξεωραίο, θα το υποστείς!
Σχόλια για αυτό το άρθρο