ΤΩΡΑ |
Γιώργο Μαζωνάκη, σαν κι εσένα κανείς. Ποτέ. Ούτε πριν, ούτε τώρα, ούτε μετά. Εγωιστικά, έχασα ένα κομμάτι της ζωής μου. Προσπαθώ ώρες να βρω φωτογραφίες, να γράψω κάτι έξυπνο. Όλα περνάνε από ένα σκάνερ: τι θα σου άρεσε, τι θα έκραζες, τι θα σχολίαζες.
Τον τελευταίο καιρό αγαπηθήκαμε πιο πολύ και πιο ουσιαστικά από ποτέ. Και το μεγάλο μας κοινό, όπως κι εσύ μου έγραψες τελευταία, ήταν η αλήθεια σαν στάση ζωής. Γι’ αυτό αγαπούσες και εκτιμούσες τους αληθινούς.
Είχες εκλεπτυσμένο γούστο και ένα επίπεδο γραμμένο στο ολοδικό σου DNA. Δεν ξέρω τι νόημα έχει η ζωή. Εσύ πάντως, στο πέρασμά σου, αγαπήθηκες και υποστηρίχτηκες από τον κόσμο όσο κανείς. Κανείς δεν μπόρεσε να σε εκθρονίσει.
Έμελλε να γίνεις ο μεγαλύτερος θρύλος. Και είμαι σίγουρη πως έχεις ήδη καταλάβει, τώρα έβλεπες από ψηλά , πόσο θα γιγαντώνεται το όνομά σου και πόσο δυνατά θα γραφτείς στην ιστορία.
Κρατάω το τελευταίο σου μήνυμα: «Ο Θεός να σε έχει καλά».
Σ’ αγαπώ όσο ούτε κι εγώ δεν φανταζόμουν.
Συλλυπητήρια στην οικογένειά σου.
Σχόλια για αυτό το άρθρο