ΤΩΡΑ |
Παρακολουθούσα χρόνια τώρα τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση, τη συνεχή προσπάθειά της να εξελιχθεί και να κάνει ένα βήμα παραπάνω, υποδυόμενη πολλούς και διαφορετικούς ρόλους μεταξύ τους. Και να που ήρθε το σωστό timing να το πω, η κατάλληλη συγκυρία, η συνεργασία που περίμενε και η συνάντησή της με την άξια σκηνοθέτιδα Λίλλυ Μελεμέ, με αποτέλεσμα να «κουμπώσει» όλο αυτό και να της δοθεί η ευκαιρία να παίξει ένα σπουδαίο ρόλο, από εκείνους που ονειρεύεται κάθε ηθοποιός. Γιατί, η Ευτυχία Γιακουμή, δεν ερμηνεύει απλώς εξαιρετικά την Λούλου στο ομότιτλο έργο του Φρανκ Βέντεκιντ αλλά έχει μπει στο πετσί του ρόλου και έχει γίνει ένα με αυτόν. Αφέθηκε στα χέρια της Λίλλυς Μελεμέ και εκείνη την μεταμόρφωσε από ένα αγνό και άδολο κοριτσάκι σε μία πανούργα και εκδικητική γυναίκα, σωστή ύαινα, και από ένα αθώο θύμα σε στυγερό θύτη.Η Ευτυχία Γιακουμή βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή της καριέρας της, ενώ η Λίλλυ Μελεμέ με την ανατρεπτική σκηνοθεσία της, θα σας εντυπωσιάσει για μία ακόμη φορά, αποδεικνύοντας πόσο ευφάνταστη, δημιουργική, ευρηματική και «πρωτοπόρος» σκηνοθέτις είναι. Και πάντα έτοιμη για «καινούργιες αναγνώσεις» σε έργα, όμως, που επιδέχονται τέτοιου είδους εγχειρήματα.
Πότε ήρθε το θέατρο στη ζωή σου;
Η πρώτη μου επαγγελματική παράσταση ήταν το 2001 στο Θέατρο Πολιτεία. «Η νύχτα του τράγου» λεγόταν η παράσταση. Πριν από αυτό είχα ασχοληθεί μόνο ερασιτεχνικά σε σχολικές πρωτοβουλίες, αλλά ενεργά. Δεν έβλεπα θέατρο μικρή. Ούτε, όταν σπούδαζα υποκριτική. Αγαπούσα τον κινηματογράφο. Αυτό με τραβούσε κι εκεί θα ήθελα να έχω δουλειά. Άρχισα να βλέπω θέατρο από το 2004 κι έπειτα. Τώρα πια δε νομίζω πως υπάρχει άλλος ηθοποιός που να βλέπει περισσότερες παραστάσεις από μένα!
Στη μέχρι τώρα πορεία σου, ο ρόλος της Λούλου στο ομότιτλο έργο του Φρανκ Βέντεκιντ, είναι ένας σημαντικός «σταθμός» για εσένα;
Είναι εμπειρία-σταθμός. Δεν είμαι σίγουρη αν είναι ρόλος-σταθμός. Υπάρχουν ρόλοι που πάνε γάντι σε κάποιον και ρόλοι που είναι «κόντρα». Εν προκειμένω για την Λούλου, στην ίδια παράσταση-ίδια μέρα εννοώ-έχει τύχει να έρθουν άνθρωποι που έχουν αποκομίσει ο ένας το ένα κι ο άλλος το άλλο. Για να γινόταν για εμένα αυτός ο ρόλος σταθμός, θα έπρεπε να ταυτιστεί αυτός με εμένα κι εγώ με αυτόν.. Στη συνείδηση του καθένα που θα με έβλεπε εννοώ. Όχι ανάλογα το επάγγελμα και τη μόρφωσή του να είναι το ίδιο ανάλογη και η αξιολόγηση. Δε νομίζω πως συμβαίνει αυτό στη δική μου περίπτωση. Υπάρχει μια σχετικότητα. Κι όχι κάτι απόλυτο. Στη συνάντησή μου με το υλικό αυτό εννοώ. Της Λούλου.
Βρίσκεις κοινά στοιχεία του εαυτού σου με την ηρωίδα του έργου; Η σήψη της εποχής εκείνης ηθικά και υλικά αντανακλάται στη σημερινή;
Ναι έχουμε πολλά κοινά. Και πολλά διαφορετικά, που είναι όμως σαν οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ναι, πιστεύω πως η σήψη είναι.. ανακυκλώσιμη «επινόηση»! Περνάει από γενιά σε γενιά και από εποχή σε εποχή μεταλλασσόμενη και μεταμφιεζόμενη και δίνοντας το παρόν της εκεί που την καλούν. Υπάρχει η καθαρή σήψη-που αρχίζει από έξω προς τα μέσα και που μπορείς από το να την προλάβεις μέχρι απλώς να την αποφύγεις και να την αντιπαρέλθεις, κι η ύπουλη σήψη. Που ξεκινά από μέσα προς τα έξω και δεν την παίρνεις ποτέ είδηση. Παρά, όταν είναι αργά να (αντι)δράσεις.
Πώς ήταν η συνεργασία σου με την Λίλλυ Μελεμέ;
Θέλω να μας βλέπω σαν δύο ζωντανά βασικά χρώματα που στο ανακάτεμά τους έδωσαν ένα τρίτο. Δεν υπάρχει τέτοια διαδικασία χωρίς το παίδεμά της. Και φυσικά χωρίς την αποζημίωσή της. Η Λίλλυ είναι καλή σκηνοθέτις, έχει έγνοια και φροντίδα για ό,τι καταπιάνεται και παρότι έχει ήδη κάνει μεγάλη αίσθηση με κάποιες δουλειές της, θα δείξει στο μέλλον κι άλλο τα δόντια της. Έτσι, πιστεύω. Είναι νομίζω στη «συνομοταξία» εκείνη των σκηνοθετών που δε θα μείνουν στάσιμοι και επαναπαυμένοι σε τυχόν δάφνες.
Μετά την Λούλου, όπου ανέβασες τον πήχυ πάρα πολύ, τι πρέπει να περιμένουμε από εσένα;
Δεν ξέρω αν θα έχω την ευκαιρία να κρατηθώ σε αυτήν την κατηγορία, που υπονοείται από την εικόνα που μου δίνετε, με τον πήχυ που είναι τώρα πιο ψηλά. Σας ευχαριστώ που το λέτε, είναι πολύ κολακευτικό για εμένα πως κάποιοι άνθρωποι το είδαν έτσι. Δεν εξαρτάται όμως μόνο από εμένα, να διατηρήσω τη θέση μου σε αυτήν την κατηγορία. Η Λίλλυ η Μελεμέ κι η Μαργαρίτα Δαλαμάγκα του Αγγέλων Βήμα, μου έδωσαν μία ευκαιρία. Κάνω ό,τι μπορώ για να σταθώ αντάξια αυτής. Δεν ξέρω τι άλλο περνάει πραγματικά από το χέρι μου πέρα από δουλειά. Κι άλλη δουλειά. Και πάλι δουλειά. Και δώσ’ του ξανά δουλειά. Σκληρή δουλειά.
Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια;
Ξεκινήσαμε στο Cartel το «Καζιμίρ και Καρολίνα» του Έντεν Φον Χόρβατ, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Δημοσθένη Παπαδόπουλου. Δεν έχω υπάρξει ποτέ πιο τυχερή μέσα σε μια δουλειά από ό,τι είμαι μέσα σε αυτήν την ομάδα ανθρώπων. Είμαι ευγνώμων γι’ αυτήν τη συνεργασία, είναι πραγματική ευλογία. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν έχω ζοριστεί σε βαθμό κακουργήματος. Όλα έχουν βγει μαλακά και φυσικά, χωρίς καμία απολύτως πίεση. Δε φανταζόμουν ποτέ πως ένας ..«τοκετός» (κάπως έτσι βλέπω τη διαδικασία και την ετοιμασία για να βγει ο ρόλος στο φως) μπορεί να είναι τόσο ανώδυνος και ψύχραιμος. Πάντα ζοριζόμουν στην προπονητική προετοιμασία-αν μπορούμε να δούμε και έτσι την πρόβα-και θεωρούσα τον εαυτό μου αθλήτρια αγώνων. Τώρα ανακάλυψα πως μπορώ να περνάω καλά και στην προπόνηση!
Σχόλια για αυτό το άρθρο