Ένκε Φεζολλάρι: «Ζούμε σε ένα βίαιο κόσμο»

Έχω κάνει πολλές συνεντεύξεις μαζί του, γιατί τον ξεχωρίζω και τον αγαπώ ιδιαίτερα αλλά η τελευταία με άφησε άφωνο! Μπορεί να γίνει και θεατρικό έργο! Ο ακάματος και δημιουργικός καλλιτέχνης Ένκε Φεζολλάρι που υπηρετεί την Τέχνη του με αυταπάρνηση χρόνια τώρα με ποιότητα και ρηξικέλευθες παραστάσεις που παράγουν πολιτισμό, υπερέβη τα εσκαμμένα! Οι απόψεις του συγκλονιστικές, σε καθηλώνουν, σε συναρπάζουν, περιεκτικές και γεμάτες αλήθεια σαν γροθιά στο στομάχι… Μιλά για όλους και για όλα, για το θέατρο, για τις συνεργασίες του, για την προσπάθειά του να γίνει αυτό που έγινε με θάρρος και παρρησία, για τις δυσκολίες που πέρασε μέχρι να φτάσει εδώ που είναι σήμερα, για το ρατσισμό που υπέστη, την ομοφοβία, τα στερεότυπα και τις στείρες ψευτοηθικές αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας -που πολλοί κρύβονται πίσω από αυτές- τον αγώνα του, τις πίκρες και τις χαρές του, την αναγνώριση και την καταξίωση του, τις επιτυχίες του, την προσφορά του στο θέατρο και το avant garde document θεατρικό είδος που λατρεύει να κάνει. Είναι άξιος συγχαρητηρίων και θαυμασμού για ό, τι κατάφερε και έκανε πραγματικότητα αλλά και για την καλλιέπεια του! Αφορμή αυτής της καταιγιστικής συνομιλίας μας, το καινούργιο του καλλιτεχνικό παιδί που ανέβηκε στο μικρό θέατρο της Μονής Λαζαριστών με τίτλο ”Αίθουσα αναμονής: Humanity”. Δείτε το! Ο ζηλευτός καλλιτέχνης Ένκε Φεζολλάρι από το Α ως το Ω.

ΣχετικάΆρθρα

Αίθουσα αναμονής: Humanity:

Άραγε ποιόν λύκο μέσα μας ταΐζουμε, τον πράο , τον καλοσυνάτο ή εκείνον τον θυμωμένο, τον φθονερό. Η ανθρωπότητα γέννησε τέρατα και αγγέλους, ζωγράφους και ποιητές, ανακαλύψαμε νέες εφευρέσεις, μάθαμε σχεδόν τα πάντα, εξουσιάσαμε τα ζώα, καταστρέψαμε τη φύση, δημιουργήσαμε το Άουσβιτς, χαράξαμε ιδεολογίες, κρεμάσαμε ανθρώπους, πλέουμε σε μια παραμόρφωση του κόσμου, αγαπηθήκαμε και αγαπήσαμε, μισήσαμε, πολεμήσαμε, χτίσαμε ναούς , αρχιτεκτονικά θαύματα , γεννάμε , καταπατούμε και ενίοτε καλλιεργούμε τη γη. Σε αυτόν τον κόσμο περπάτησε η Κάλλας, ο Τσέχοφ, ο Σαίξπηρ, ο Μότσαρτ και στο τέλος άραγε βυθιζόμαστε στο σκοτάδι;

Βία: Βία μέσα κι έξω από το σπίτι. Βία από τους άντρες προς τις γυναίκες. Βία μεταξύ των γυναικών, βία από τους άντρες και τις γυναίκες στα παιδιά. Βία στα ζώα. Η βία είναι δεδομένη. Δεν μας εκπλήσσει. Δεν μας διαλύει. Μας κάνει απλώς να ψάχνουμε καμιά τρύπα για να σωθούμε ή να ξεφύγουμε. Ζούμε σε ένα βίαιο κόσμο. Η συνήθεια έγινε η κάνη μας, παραφράζοντας τον Μπέκετ.

Γάμος ομόφυλων ζευγαριών: Είναι αυτονόητο δικαίωμα, είναι βασικό δικαίωμα του κάθε ανθρώπου και έχει αναγνωριστεί και δεν υπόκειται σε απόψεις και γνώμες…

Διαφορετικότητα: Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από το να είσαι διαφορετικός. Στην εφηβεία ήθελα να γίνω νορμάλ, να γίνω κανονικός. Ευτυχώς γρήγορα αυτό εγκαταλείφθηκε. Είναι σπουδαίο πράγμα να είσαι διαφορετικός, αυτό μας προσδιορίζει και μας κάνει μοναδικούς. Η γλώσσα, τα θέλω, τα όνειρα, η θέση μας στην πολιτική και την κοινωνία. Να αγαπάς τις δικές σου πτυχές, να αποδέχεσαι εσένα είναι το πρώτο σκαλί για να προσχωρήσεις στο σύνολο. Το κοινωνικό σύνολο έχει χρέος να σε αγκαλιάσει και να σε αποδεχτεί.

Εντάσεις: Μου αρέσουν μόνο οι εντάσεις που κυριαρχούν στη μουσική, στην ερμηνεία, στην απαγγελία ποιημάτων, στα φιλιά και το χορό.

Ζωή: Η ζωή είναι αγρίως απίθανη που λέει και η Μαργαρίτα Καραπάνου .

Ηθοποιός ή σκηνοθέτης: Καλλιτέχνης, Universalis. Τώρα διανύω τη φάση που το ένα συναρμολογεί ή αν θέλεις το ένα δεν μπορεί χωρίς το άλλο κομμάτι.

Θέατρο της Μνήμης:

Οι «ήρωες» μου, η μητέρα μου, οι παππούδες μου, τα παιδικά μου χρόνια, οι δυσκολίες, οι έρωτες, οι πατρίδες μου, η αδερφή μου, η ιστορία μου, η ιστορία του λαού μου, η ιστορία της νέας πατρίδας που με γαλούχησε με αξίες και ήθη, η Ελλάδα και η Αλβανία, οι συγγραφείς που συνάντησα μέσα από τις σελίδες των βιβλίων, ο κινηματογράφος, η Τέχνη, οι δάσκαλοι μου, οι συμμαθητές μου, οι απώλειες αυτά είναι η φαρέτρα μου.

Από την πρώτη απόπειρα σκηνοθεσίας μου το 2009 με την Σωτηρία Λεονάρδου, στα κοινωνικά θέματα που καταπιάνομαι, με την αλβανική, ελληνική και Βαλκάνια κουλτούρα, την παγκόσμια δραματουργία, το document είδος, υπηρετώ πιστά αυτό το είδος θεάτρου που φθάνει μέχρι σήμερα. Σεβαστίκογλου, Αναγνωστάκη, Τσέχοφ, Λόρκα, Ευριπίδης, Ξενόπουλος, Λιλή Ζωγράφου, Vorpsi, Ρίτσος, Λαγκάρς, Γκόρκι, Λεσκόφ, Woolf, Μπέργκμαν και άλλοι συγγραφείς που είχα την τύχη να αναμετρηθώ με τα έργα τους. Βαλκάνια, Αλβανία, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Σέρρες, Βερολίνο, Σκόδρα, πόλεις και οι άνθρωποι και οι συνεργάτες μας, οι ηθοποιοί μου όλοι αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι που συνάντησα και συναντώ και εύχομαι να συναντήσω.

Ιστορική έρευνα: Απαραίτητη. Είναι χρέος και ευθύνη να την μελετάμε.

Καλό vs κακού: Η ανθρωπότητα σπανίως ταΐζει το καλό της λύκο.

Λογική ή παράνοια: Θα πάρω το όνειρο και την παιδική μας ηλικία. Να αντισταθούμε σε όλα τα σκουπίδια του πλήθους που στροβιλίζονται γύρω μας.

Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών: Συγκίνηση, μιας και ήταν το θέατρο που παρουσιάζαμε τις πτυχιακές μας όταν σπούδαζα στη Δραματική σχολή του ΚΘΒΕ. Έχω την τύχη να συμπρωταγωνιστώ με τον συμφοιτητή μου Δημήτρη Καρτόκη και να τον σκηνοθετώ μετά από 20 χρόνια για πρώτη φορά.

Νεωτερισμοί: Απαραίτητοι και ας είναι λάθος κάποιες φορές!

Ξενισμός: Άγνωστη Έννοια. Ο μιμητισμός είναι κάτι που δεν υφίσταται στη ζωή και στην Τέχνη που κάνω. Μπορώ, όμως, να αντλώ έμπνευση από τα πάντα.

Ομοφοβία: Υπάρχει σε μικρότερη κλίμακα από ότι παλιά, δεν παύει όμως αλλά επιτέλους κάτι αλλάζει. Αγώνες και νόμοι που θα προστατεύουν τους ανθρώπους, μόνο έτσι. Η παιδεία και η Τέχνη συνεισφέρουν ως σε ένα μικρό βαθμό αλλά ακόμη σαν κοινωνία έχουμε βήματα να κάνουμε.

Πόλεμοι: Σπάταλοι που λέει ο Άμλετ. Δυστυχώς έγιναν, έχουμε δίπλα μας, Ουκρανία, Συρία, Αφρική, Παλαιστίνη. Δεν αντέχεται η φρίκη. Συμβαίνουν ακόμη. Τα παιδιά και οι αδύναμοι, οι άμαχοι πληθυσμοί πληρώνουν το τίμημα. Στο βωμό του κέρδους, τα γεωπολιτικά παιχνίδια και οι ηγέτες- μακελάρηδες είναι πάντοτε σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας που εξολοθρεύουν. Η εξουσία και η επιβολή είναι τα άρρωστα ένστικτα της ανθρωπότητας.

Ρατσισμός: Για πολλά χρόνια όταν ήρθαμε στην Ελλάδα , το 1993 υπήρχε φραγμός- ταμπού, φοβόμασταν να μιλάμε τη γλώσσα μας στους δημόσιους χώρους, στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Στο άκουσμα ενός ξένου ονόματος σε βάφτιζαν με το ζόρι. Εδώ θα σε λέμε Μαρία, Στέφανο, Γιάννη. Αυτό είναι ένα ουσιαστικό και ρηξικέλευθο παράδειγμα ρατσισμού. Η κοινωνία δεν επέτρεπε ξένη γλώσσα, τα ΜΜΕ καλλιεργούσαν από το πρωί έως το βράδυ ένα οχετό ρατσισμού στο λόγο τους. Ευτυχώς, έχουν γίνει μεγάλες αλλαγές από τότε. Ακόμη όμως, υπάρχει ένα δύσκολο μονοπάτι για να εξαλειφθεί όσον αφορά ένα μεγάλο μέρος στη κοινωνία. Η Τέχνη είναι το όπλο απέναντι στο φανατισμό και το ρατσισμό. Διαβάζουμε και ταξιδεύουμε. Με τους φασίστες δεν κάνουμε διάλογο…

Σκηνοθεσία: Μαέστρος πλασμάτων, ήχου, απαράμιλλης ανθρώπινης ομορφιάς, δημιουργείς ένα σύμπαν.

Τρομοκρατία: Τα τυφλά χτυπήματα μου παγώνουν το αίμα. Οδυνηρό πράγμα.

Υπαρξισμός: Ο Άμλετ πίνει καφέ στην πλατεία Ομονοίας… Να ζει κανείς η να μη ζει;

Φθόνος: Με το κιλό στην κοινωνία μας.

Χάος παγκοσμίως: Προτιμώ να μελετώ το σύμπαν…

Ψυχή: Την έχω συναντήσει, την έχω δει στα μάτια της μητέρας μου, στην αδερφή μου, των σκύλων, των πουλιών, στους φίλους μου, στη σκηνή του θεάτρου, στις ταινίες του Φελίνι, στο τραγούδι της Πιαφ, στην Κάλλας, στον Παζολίνι, στον αγρότη που καλλιεργεί τη γη, στα ποιήματα του Ρίτσου, στον Μπετόβεν, στα αρχαιοελληνικά αγάλματα, στην Λαμπέτη, στην Μανιάνι, στον Γκόγια, στον Μιχαήλ Άγγελο, στους γλάρους, στους κύκνους στη λίμνη Οχρίδα, στις γιαγιάδες μου, στην ανθρωπότητα…

Ωραίες εμπνεύσεις: Οι άνθρωποι μας, τα ταξίδια, οι έρωτες και η μοναξιά…