ΤΩΡΑ |
Από τις σπάνιες δημιουργούς της σύγχρονης ελληνικής θεατρικής σκηνής, η Ερμίνα Κυριαζή δεν αντιμετωπίζει το θέατρο ως επάγγελμα ή ως χώρο καλλιτεχνικής έκφρασης- το βιώνει ως ‘’πατρίδα’’ της ψυχής της ,ως το σπίτι όπου επιστρέφει διαρκώς, για να αναμετρηθεί με τα πιο βαθιά ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης! Είναι μία σκηνοθέτις και ηθοποιός με έντονα φιλοσοφημένη σκέψη, εμβρίθεια, πνευματική διαύγεια και σπάνια ψυχαναλυτική μάτια, που τολμά να εισχωρεί στα πιο σκοτεινά και ανεξερεύνητα τοπία της ανθρώπινης συνείδησης! Η δημιουργική της πορεία χαρακτηρίζεται από ουσία, τόλμη και αδιάκοπη αναζήτηση… Κάθε σκηνοθεσία της γίνεται μία βαθιά κατάδυση στην ανθρώπινη πολυπλοκότητα, στις αντιφάσεις, στις πληγές και στα όρια της ύπαρξης, μετατρέποντας τη θεατρική πράξη σε μια εμπειρία εσωτερικής αποκάλυψης. Η Ερμίνα Κυριαζή ανήκει στις δημιουργούς που δεν ακολουθούν εύκολους δρόμους -αναζητούν την αλήθεια ακόμη και όταν αυτή πονά. Ωςσκηνοθέτιδα, διαθέτει το σπάνιο χάρισμα να φωτίζει όχι μόνο τους χαρακτήρες αλλά και τα αθέατα στρώματα της ανθρώπινης ψυχής… Η σκηνοθετική της γλώσσα είναι ποιητική, βαθιά στοχαστική και ταυτόχρονα αυστηρά δομημένη, με απόλυτο σεβασμό στον συγγραφέα, στον ηθοποιό και στον θεατή. Δημιουργεί παραστάσεις που δεν εξαντλούνται στην αισθητική τους, αλλά αφήνουν ένα βαθύ ψυχικό και πνευματικό αποτύπωμα, προκαλώντας τον θεατή να σκεφτεί, να συγκινηθεί και να αναμετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό. Στις 17 Οκτωβρίου στο Μικρό Γκλόρια σκηνοθετεί το συγκλονιστικό ‘’Νούμερο 21’’ της Χριστίνας Λαμπούση, ένα έργο βασισμένο σε αληθινά γεγονότα που ανοίγει έναν βαθύ διάλογο για τη βία, τη δικαιοσύνη και την ανθρώπινη φύση, παραμένοντας δραματικά επίκαιρο. Μέσα από τη δική της σκηνοθετική ματιά, η ιστορία μετατρέπεται σε μία συγκλονιστική μελέτη της ανθρώπινης συνείδησης, των ορίωντης ενοχής, της αθωότητας και της ηθικής ευθύνης. Παράλληλα, συμμετέχει ως ηθοποιός στη ‘’ Μακρόνησο’’, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, που θα ανέβει στο θέατρο Εν Αθήναις, ενώ τηλεοπτικά εμφανίζεται στη σειρά ‘’Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής’’. Ανήσυχο, δημιουργικό και αέναα εμπνευσμένο πνεύμα, η Ερμίνα Κυριαζή ετοιμάζει ήδη δύο ακόμη σκηνοθεσίες για τη νέα θεατρική σεζόν, επιβεβαιώνοντας πως η τέχνη της δεν γνωρίζει στάση, αλλά μόνο συνεχή δημιουργική υπέρβαση. Είναι μια παρουσία με ήθος, βάθος, σπάνια πνευματική καλλιέργεια και ξεχωριστό καλλιτεχνικό εκτόπισμα, που υπηρετεί το θέατρο με απόλυτη αφοσίωση, ευγένεια και ακατάπαυστη δημιουργική έμπνευση!
Άνθρωπος: Πλάσμα αντιφατικό…Τρυφερό και επικίνδυνο. Φως και σκοτάδι.
Βία: Συσσώρευση τραυμάτων. Η πιο σκοτεινή πλευρά της ανάγκης για εκτόνωση. Η ασύνδετη χορδή με τον ψυχισμό. Μια πληγή που μαθαίνει να πληγώνει αντί να επουλώνει…
Γυναικοκτονίες: Η ακραία μορφή της πατριαρχικής εξουσίας να ορίζει και να καθορίζει τα πάντα και που δεν αντέχει να χάνει τον έλεγχο. Η γυναίκα από άνθρωπος γίνεται αντικείμενο κατοχής στα χέρια της βίας που έχει πολλαπλά πρόσωπα: Χειραγώγηση, απομόνωση, εκμετάλλευση, κατάχρηση εξουσίας, λεκτική βία, απειλή, οικονομικό έλεγχο, ψυχολογική κακοποίηση. Γιατί η βία πριν γίνει ορατή έχει εγκατασταθεί ήδη μέσα στη ζωή και το πιο επικίνδυνο πρόσωπό της είναι αυτό που δεν αναγνωρίζουμε. Και το χειρότερο ότι την αγνοούμε ακόμα και όταν συμβαίνει δίπλα μας…
Δραματουργική επεξεργασία: Να ξύνεις την επιφάνεια μέχρι να βρεις τι κρύβεται από κάτω. Να ανακαλύπτεις τα κρυμμένα κίνητρα, τις ρωγμές των ανθρώπων-ηρώων σου. Να φωτίζεις τις εκκωφαντικές σιωπές του ψυχισμού τους. Και κάπως έτσι γεννιέται το θέατρο!
Εμπειρία: Τα αποτυπώματα των όσων ζήσαμε στον καμβά του σώματος και της ψυχής μας. Χρώματα που άλλοτε ξεθωριάζουν και άλλοτε μένουν ανεξίτηλα δημιουργώντας το «εντός» τοπίο μας.
Ζωή: Αέναη διαδικασία ανάπτυξης και μεταμόρφωσης. Αποδοχής και συμφιλίωσης. Ένα ταξίδι αυτογνωσίας!
Ηθοποιοί: Ήθος ποιούν ή θα έπρεπε! Τα εύθραυστα πλάσματα της σκηνής που δανείζουν το σώμα, τη φωνή και τη ψυχή τους στους ήρωες τους. Ενσαρκώνουν τις ζωές άλλων, ίσως για να μας υπενθυμίσουν κάτι από τις δικές μας
Θέατρο: Το σπίτι εντός και εκτός μου! Η «πατρίδα» μου! Εκεί που ανασαίνω ελευθέρα. Ο τόπος που με χωράει και με ξεβολεύει, εκεί όπου είμαι όλες μου οι εκδοχές. Εκεί, που η παιδικότητα μου ανασταίνεται!
Ισορροπίες: Δέντρο. Όσες ρίζες πρέπει να έχει για να στέκεται αγέρωχα ένα δέντρο τόσο ελεύθερη και «ανοιχτή» πρέπει να είναι η φυλλωσιά του. Όσο γειώνεσαι τόσο απλώνεσαι προς το πνεύμα…
Καλλιτεχνικά σχέδια: Σκηνοθετώ το ‘’Νούμερο 21’’ της Χριστίνας Λαμπούση, που κάνει πρεμιέρα 17 Οκτωβρίου στο Μικρό Γκλόρια. Κάνω πρόβες, ως ηθοποιός, στο θέατρο Εν Αθήναις για το έργο ‘’Μακρόνησος’’ του Μιχάλη Παπαδόπουλου σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά. Τηλεοπτικά βρίσκομαι στον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή για κάποια επεισόδια σε σενάριο Γιώργου Τσιάκκα και σκηνοθεσία Χάρη Βαφειάδη. Και ετοιμάζω δύο σκηνοθεσίες για τη δεύτερη σεζόν που ακόμα δεν μπορώ να ανακοινώσω.
Λογομαχία: Δεν με αντιπροσωπεύει… Κάνω χρήση της μόνο όταν καταπατούνται τα όρια και γίνεται αναγκαία…
Μυαλό: Ασταμάτητο…Ευτυχώς που έχω και το άλλο μυαλό, αυτό της ψυχής!
Νούμερο 21: «Πόση βία αντέχει ένας άνθρωπος για να πάψει να είναι το θύμα;» Μια ιστορία που με ταρακούνησε. Με την παράστασή μας δεν θέλω να αφηγηθώ ένα ακόμα έγκλημα που βασίζεται σε αληθινό γεγονός αλλά να κοιτάξω τις ρωγμές που μπορούν να οδηγήσουν στην κακοποίηση. Η Χριστίνα Λαμπούση με το έργο της μου έδωσε όλο το υλικό για να εμβαθύνω στους χαρακτήρες και να δουλέψω με τον «ψυχαναλυτικό» τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τη σκηνοθεσία.
Ξένοι συγγραφείς (αγαπημένοι): Θα τη γεμίσουμε τη στήλη! Να υποθέσω θεατρικούς συγγραφείς σωστά; Λοιπόν, Στριντμπέργκ, Πίντερ, Άρθουρ Μίλερ, Τενεσί Ουίλιαμς, Χάινερ Μίλερ, Μάρτιν Μακ Ντόνα, Μπέκετ, Σαίξπηρ, Λόρκα, Σάρα Κέιν και τόσοι άλλοι…
Όρια: Η λεπτή γραμμή που χωρίζει την προστασία από την παρεμβατικότητα όταν αυτή κρύβεται πίσω από το προσωπείο του ενδιαφέροντος.
Παράσταση: Μια ζωή παράσταση…
Ρευστότητα (παγκοσμίως): «Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν». Η ιστορία βρίσκει τον τρόπο να επαναλαμβάνει τον εαυτό της. Ζούμε σε μια εποχή επικίνδυνης ρευστότητας, όπου ο φασισμός και ρατσισμός ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια με προκλητική και απροκάλυπτη δυναμική σαν να μας «καθοδηγούν» σε σκοτεινές εποχές που νομίζαμε ότι είχαμε εγκαταλείψει οριστικά…
Σκηνοθεσία: Σχολείο εξ ορισμού διαρκούς μαθητείας και για το σκηνοθέτη και για τον ηθοποιό. Κάθε ρόλος ένα μάθημα, κάθε παράσταση μια νέα εμπειρία μια αφορμή για να τροφοδοτήσουμε, να ανασχηματίσουμε, να αποδημήσουμε και να ανανοηματοδοτήσουμε αυτά που ξέρουμε. Πιστεύω στους σκηνοθέτες δασκάλους και όχι στους τροχονόμους-παρκαδόρους!
Ταυτότητα (επαγγελματική): Τρεις ιδιότητες μια ανάγκη να υπάρχω μέσα στο θέατρο που εγώ το χρειάζομαι και όχι αυτό εμένα… Να παίζω, να σκηνοθετώ, να διδάσκω…
Ύπαρξη: Άυλη υπόσταση του «εγώ» μέσα στο πλέγμα του «εμείς»
Φόνος: Θάνατος.
Χριστίνα Λαμπούση: Έπιασε η ευχή μου για «συναντήσεις με «όμοιους»! Φίλη και αδερφή ψυχή εκτός από συνεργάτις.
Ψυχισμός: Ο αθέατος κόσμος μέσα μας. Θα ήθελα να είχα μια «ψυχοκάμερα», ένα φακό στραμμένο στα βάθη της ψυχής, να είχα και ένα «ψυχοβυθόμετρο» να μετράω, να βλέπω τη ροή των συναισθημάτων και τα χρώματα τους, να ακούω πως αλλάζουν οι χτύποι της καρδιάς και πως μεταμορφώνεται ο κόκκινος θυμός σε μπλε ησυχία… Να μπορώ να παρακολουθήσω έστω για λίγο όσα συμβαίνουν μέσα μας πριν γίνουν λέξη, παύση, ήχος. Και επειδή δεν τα έχω, τα οραματίζομαι και εφευρίσκω τη ψυχική ιστορία των ηρώων μέσα από το κείμενο αν αφορά το θέατρο. Τώρα στη ζωή μου αρέσει να ακούω προσεκτικά τι λέει κάποιος για τον εαυτό του χωρίς να κρίνω. Ίσως, σε αυτή τη σιωπηλή παρατηρητικότητα να κρύβεται όλη η ιστορία μας.
Ωραίες συνεργασίες: Να δουλεύεις με ανθρώπους που μιλάς την ίδια γλώσσα- και δεν εννοώ τα ελληνικά! Να δένεσαι στη δουλειά ξεχνώντας τη θνησιγενή μορφή της. Να αφήνεσαι στη δημιουργία, να εμπιστεύεσαι, να χτίζεις, να παίζεις σαν παιδί και να επιστρέφεις εκεί…Λίγο-λίγο να αποχωρίζεσαι από το ναρκισσισμό και το «εγώ» σου. Το θέατρο είναι ο ιερός χώρος του «εμείς». Εκεί που ο καθένας ακουμπάει κάτι από τη ψυχούλα του για να γεννηθεί κάτι που δε θα μπορούσε να γίνει από έναν, ούτε από μόνο του. Και ναι! Παραμένω «ρομαντική»!
Σχόλια για αυτό το άρθρο