ΤΩΡΑ |
Είναι πάντα αισιόδοξο όταν νέοι άνθρωποι έχουν λόγο και όρεξη γι αυτό με το οποίο καταπιάνονται. Ένας από αυτούς είναι και ο νεαρός συγγραφέας και ηθοποιός, Γιάννης Αδελιανάκης, ο οποίος στο καινούργιο έργο του, τις «Καλλιόπες» στο Θέατρο Καλλιρόης, καταπιάνεται με τις ανθρώπινες σχέσεις.
-Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς συγγραφικά μ’ ένα έργο που διερευνά την απώλεια;
Με απασχολούσε πάντα το πώς διαχειρίζεται ο άνθρωπος ένα τέτοιο ζήτημα. Έχουν φύγει συγγενικά μου πρόσωπα από τη ζωή, αλλά δεν έχω βιώσει ως τώρα κάποια δυνατή απώλεια που να σχετίζεται με θάνατο. Έχω βιώσει χωρισμούς που και αυτοί έχουν τη δική τους μορφή πένθους μέσα σε πλαίσια, έχω κλάψει, έχω πονέσει και έχοντας στο μυαλό μου αυτά τα βιώματα προσπάθησα να μπω κάπως σε αυτή την κατάσταση συγγραφικά.
-Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πάντα στο προσωπικό σου επίκεντρο ενδιαφέροντος;
Πάντα. Οι άνθρωποι με γοητεύουν. Παρατηρώ πώς συμπεριφέρεται ο καθένας στην καθημερινότητά του και στις επαφές του. Πώς μιλά σε έναν γκόμενο, στους κολλητούς του, πώς συμπεριφέρεται στον κοινωνικό περίγυρο, πώς παρουσιάζει τον εαυτό του. Νιώθω πως – και θα ακουστεί γραφικό- οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύ πολύ δύσκολες και πολύ πολύ περίπλοκες! Όλα, όμως, στη ζωή και επομένως και οι σχέσεις θέλουν δουλειά, συζήτηση, υπομονή, υποχωρήσεις και συμβιβασμούς.
Γιατί πιστεύεις πώς όλοι μας, μπροστά στην απώλεια χανόμαστε, τα χάνουμε;
Ίσως παγώνουμε, για αρχή. Τουλάχιστον έτσι αντιδρώ εγώ. Τι κάνεις μετά το πάγωμα είναι το θέμα! Αυτό που τείνω να πιστεύω τελευταία είναι πως τα χάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις επειδή θεωρούμε τα πάντα και τους πάντες δεδομένους. Αυτό είναι η μέγιστη καταστροφή για εμένα. Μεγαλώνοντας δε θεωρώ δεδομένο τίποτα στη ζωή μου… Ούτε θεωρούσα, μεγαλώνοντας ακόμα περισσότερο. Σε έχει ήδη καταπιεί το κενό αν πέσεις σε αυτή την παγίδα. Συνδέοντας, λοιπόν, και την προηγούμενη απάντηση, θεωρώντας κάτι μη δεδομένο έρχεσαι – πιθανά- σε πιο ανώδυνη θέση για να διαχειριστείς κάτι απρόσμενο και να οπλιστείς γερά για να το αντιμετωπίσεις.
-Το συγκεκριμένο έργο που αγγίζει εσένα, και που πιστεύεις ότι θα αγγίξει τους θεατές;
Οι “Καλλιόπες” είναι ένα έργο βαθιά συγκινητικό για εμένα. Πέραν από τα πολλά κωμικά στοιχεία που διαθέτει και από τα πολλά ευτράπελα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι ήρωες, το έργο αυτό έχει ένα πολύ βαθύ νόημα όσον αφορά την αποδοχή που δείχνουμε στους εαυτούς μας να είναι ευάλωτοι μπροστά σε καταστάσεις και τη μη ντροπή του να ζητάμε βοήθεια από δικούς μας ανθρώπους. Αυτό που με αγγίζει αρκετά, είναι το ζήτημα της ειλικρίνειας και της αγάπης προς τον ίδιο μας τον εαυτό. “Περνάω δύσκολα, πονάω, υποφέρω… και δεν το κρίνω γιατί συμβαίνει αυτό και απλά αυτό”. Καμιά υποκρισία δεν χρειάζεται σε κανένα συναίσθημα. Πιστεύω αυτό να αγγίξει και όσους παρακολουθήσουν την παράστασή μας.
Τι είναι για σένα η συγγραφή; Μπορεί να δράσει απελευθερωτικά;
Λειτουργούσε πάντα έτσι και το είδα κι εγώ πιο καθαρά μέσω της ψυχοθεραπείας. Πάντα πίστευα πως μου αρέσει απλά να διαβάζω και να γράφω έργα. Με τον καιρό συνειδητοποίησα πως αυτή η ανάγκη είναι ένας τρόπος εξωτερίκευσης και απόδρασης σε γεγονότα που δεν μπορώ να διαχειριστώ και μάλλον με βαραίνουν. Είναι ένας τρόπος αλλαγής σεναρίων και καταστάσεων!
-Έχει αγωνία κάθε φορά που πρόκειται να ανέβει ένα έργο σου;
Όχι. Νιώθω μια σιγουριά για τα κείμενα που γράφω, διότι αυτά δουλεύονται με αγάπη και προσοχή. Αγωνία έχω όταν τα διαβάζουν οι φίλοι μου και οι συνεργάτες μου. Αν αρέσουν σε εκείνους, ξέρω ότι όλα έχουν πάει καλά.
-Τι κάνει ένα θεατρικό έργο καλό;
Οι επιρροές και οι αναφορές που έχει. Οι βάσιμες πληροφορίες- όπου και αν υπάρχουν-, οι δουλεμένοι χαρακτήρες, η εμπειρία του συγγραφέα. Η γνώση που διαθέτεις πιστεύω πως πάντα φαίνεται. Σε όποιον τομέα!
-Θεωρείς ότι υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα στους νέους συγγραφείς;
Όχι. Αντίθετα θα έλεγα πως υπάρχει μεγάλος θαυμασμός και εκτίμηση. Χωρίς να έχω παρακολουθήσει ιδιαίτερα έργα τους, εκτιμώ πολύ την Κατερίνα Λούβαρη Φασόη , την Νεφέλη Μαϊστράλη και την Φωτεινή Αθερίδου που είναι σύγχρονες και νέες σε αυτά που κάνουν. Ο ανταγωνισμός προκύπτει από ανθρώπους που πατούν εδώ κι αλλού βρίσκονται, ασχολούνται με το ίνσταγκραμ και νομίζουν ότι συναγωνίζονται ορισμένη μερίδα κόσμου…
-Τι καλό σου κάνει η τέχνη;
Με ανακουφίζει. Με γεμίζει με μια ικανοποίηση. Νιώθω πληρότητα κάθε φορά που τελειώνω ένα έργο, που φτάνει στο τέλος του ένα ρόλος και παίρνει αυτό που διεκδικεί και του αξίζει.
Σχόλια για αυτό το άρθρο