ΤΩΡΑ |
Στο πλαίσιο της σύγχρονης θεατρολογικής σκέψης, όπου η υποκριτική δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως τεχνική δεξιότητα, αλλά ως σύνθετο, γνωσιολογικό και αισθητικό επίπεδο, ο Γιώργος Καραμίχος συγκροτεί μια περίπτωση καλλιτέχνη που αξιώνει με συνέπεια ακαδημαϊκής ανάγνωσης. Η παρουσία του εγγράφεται σε εκείνη τη γενεαλογία ηθοποιών που αντιλαμβάνονται τη σκηνή ως τόπο έρευνας, το σώμα ως φορέα μνήμης και τον λόγο ως πράξη ενσώματης σκέψης. Η υποκριτική του δεν εξαντλείται στη μίμηση ή στην ψυχολογική αναπαράσταση, αλλά αναπτύσσεται ως διαδικασία φαινομενολογικής αποκάλυψης, όπου το ελάχιστο γίνεται φορέας του μέγιστου και η σιωπή ισοδυναμεί με δραματουργικό γεγονός. Στο πεδίο της σύγχρονης ελληνικής θεατρικής πράξης, όπου η υποκριτική συχνά δοκιμάζεται ανάμεσα στην τεχνική επάρκεια και την ουσιαστική καλλιτεχνική αλήθεια, ο Γιώργος Καραμίχος αναδεικνύεται ως μία εμβληματική μορφή υψηλής υποκριτικής παιδείας και βαθιάς θεατρικής συνείδησης. Ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία ηθοποιών που δεν υπηρετούν απλώς ρόλους, αλλά συγκροτούν σκηνικές οντότητες με φιλοσοφικό βάθος, ψυχική διαφάνεια και δραματουργική ευφυΐα. Η καλλιτεχνική του διαδρομή φέρει τη σφραγίδα της πνευματικής καλλιέργειας, της διεθνούς εμπειρίας και της αφοσίωσης στο θέατρο ως τέχνη υψηλής ευθύνης, ενώ η παρουσία του στη σκηνή λειτουργεί πάντοτε ως πεδίο έρευνας πάνω στον άνθρωπο, τη σιωπή, τη μνήμη και την εσωτερική πράξη. Ο Γιώργος Καραμίχος συνιστά μια σπάνια και υψηλής στάθμης καλλιτεχνική περίπτωση, όπου το ήθος του ανθρώπου συναντά την αριστεία του ερμηνευτή. Eυγενικός, γενναιόδωρος, αυθεντικός gentleman στην καθημερινή του στάση, φέρει μια εσωτερική ευγένεια που μεταστοιχειώνεται στη σκηνή σε ποιότητα παρουσίας και πνευματική ακρίβεια! Ως ηθοποιός είναι μεγάλος- σπουδαίος ρολίστας με στόφα που αγγίζει τους διεθνείς σταρ- ένας αληθινός sir του θεάτρου, βαθιά μορφωμένος με συστηματικές σπουδές και επιπλέον εκπαίδευση στην Αμερική, που του επέτρεψαν να κατακτήσει τεχνικές εξαιρετικής δυσκολίας και υψηλής ευθύνης. Η παιδεία αυτή δεν λειτουργεί ως επίφαση κύρους, αλλά ως εσωτερικευμένο εργαλείο, που καθορίζει τη σχέση του με το κείμενο, τον σκηνοθέτη και τον θεατή. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην αγγλική τεχνική του no acting, την οποία υπηρετεί με σπάνια καθαρότητα και αυστηρή πειθαρχία- μια τεχνική που δεν επιδεικνύεται αλλά υποβάλλει, δεν κραυγάζει αλλά πείθει, δεν ερμηνεύει το συναίσθημα, το γεννά. Πρόκειται για μία μέθοδο που συγγενεύει με τις μεταστανισλαφικές αναζητήσεις και τη βρετανική σχολή της εσωτερικής ακριβείας, όπου ή δράση υποκαθιστά το συναίσθημα και η αλήθεια αναδύεται μέσα από την απολύτως ελεγχόμενη απλότητα. Ελάχιστοι Έλληνες ηθοποιοί μπορούν να σταθούν με τέτοια φυσικότητα και ακρίβεια σε αυτή την απαιτητική μέθοδο- μόνο οι σπουδαίοι το κατορθώνουν. Ο Καραμίχος ανήκει αναμφίβολα σε αυτούς! Με αυτήν ακριβώς τη σπάνια υποκριτική ευφυΐα μας απευθύνει μια ακόμη πρόσκληση- πρόκληση, ένα ρεσιτάλ ερμηνείας στο ” Vanya” του σύγχρονου συγγραφέα Σάιμον Στίβενς-διασκευασμένο από τον ”Θείο Βάνια” του Τσέχοφ- σε σκηνοθεσία του πολλά υποσχόμενου Αλέξανδρου Ραπτοτάσιου. Εκεί, υποδυόμενος οκτώ ρόλους σε ένα συγκλονιστικό μονόλογο, αποδεικνύει τη δεξιοτεχνία της μεταμόρφωσης αναλαμβάνοντας μόνος του τη συνθετική ευθύνη μιας πολυφωνικής σκηνικής γραφής, όπου ο ηθοποιός καθίσταται ταυτόχρονα φορέας, αφηγητής και πεδίο σύγκρουσης των ρόλων. Η παράσταση που ανεβαίνει στις 16- 17 και 18 Ιανουαρίου στο θέατρο Αριστοτέλειον, συνιστά κορυφαίο δείγμα σύγχρονης μονολογικής δραματουργίας και υψηλής υποκριτικής τόλμης! Παράλληλα, στην τηλεόραση, στον ”Άγιο Έρωτα” που προβάλλεται από τον Alpha, καταθέτει έναν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα ρόλο, επιβεβαιώνοντας και στο μέσο αυτό τη μεγάλη του υπόδυση: μια υποκριτική που δεν εξαντλείται στην εικόνα, αλλά εδράζεται στο βάθος, στη σκέψη και στη σπάνια καλλιτεχνική αλήθεια, αποδεικνύοντας ότι η ουσιαστική θεατρική παιδεία δύναται να μεταγγιστεί δημιουργικά και στο τηλεοπτικό αφήγημα χωρίς εκπτώσεις.
-Ο μονόλογος αναδεικνύει περισσότερο τα υποκριτικά προσόντα του ηθοποιού;
Σίγουρα. Σε ένα μονόλογο απαιτείται από τον ηθοποιό περισσότερη ακρίβεια καθώς δεν υπάρχει κάποιος άλλος επί σκηνής για να βοηθήσει σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά. Η ευθύνη είναι μεγαλύτερη σε όλους τους τομείς. Προαπαιτείται ένα καλά γυμνασμένο φυσικό, συναισθηματικό και νοητικό σώμα ώστε να “γεμίζει” ένας άνθρωπος μόνος του όλη τη σκηνή. Μοιραία η προσοχή του κοινού είναι στραμμένη πάνω του οπότε και τα υποκριτικά προσόντα του ηθοποιού είναι στο μικροσκόπιο. Δεν έχει να κάνει με τον ηθοποιό αλλά με το κοινό. Ο θεατής αναγκαστικά εκτιμά την ακεραιότητα ή μη και την επάρκεια ή μη του ηθοποιού καθώς δεν έχει και άλλη επιλογή…
-Τι άλλο απαιτείται εκτός από ταλέντο, φυσικά;
-Δουλειά, δουλειά και δουλειά. Ακρίβεια, ακρίβεια και ακρίβεια. Γενναιοδωρία, γενναιοδωρία και γενναιοδωρία. Όλο και κάποιο λάθος θα συμβεί, είτε επί σκηνής είτε εκτός. Ο ηθοποιός οφείλει να το εντάξει στη ροή της παράστασης γιατί δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Οφείλει ο ηθοποιός ως βασικός αγωγός της δράσης να αναλάβει την ευθύνη αυτής της σχέσης, ώστε ο θεατής να τον εμπιστευτεί και να ταξιδεύει μέσα στο έργο. Γιατί στην τελική, το έργο έχει σημασία, ο λόγος και το πνεύμα της ιστορίας που μοιραζόμαστε και όχι η καλή ή όχι εκπαίδευση του ηθοποιού. Ο στόχος είναι να ξεχάσει ο θεατής τον ηθοποιό και να δει τους ρόλους να ζωντανεύουν επί σκηνής. Στο θέατρο πάμε για να αισθανθούμε, όχι να αναλύσουμε! Αυτό μπορεί να συμβεί μετά, στο ποτό ή στο φαγητό και εφόσον έχει προηγηθεί η έμπνευση στη σκοτεινή αίθουσα.
– Ο Σάιμον Στίβενς είναι εύληπτος συγγραφέας;
Είναι ναι. Στο συγκεκριμένο έργο βέβαια ο συγγραφέας είναι ο Τσέχοφ. Πραγματικά είναι ελάχιστες οι επεμβάσεις του Στίβενς. Ο θεατής βλέπει όλο τον θείο Βάνια επί σκηνής απλώς μέσα από ένα σώμα αντί για οκτώ. Ένα σώμα που γίνεται άβαταρ για όλους τους ρόλους.
– Πώς είναι ο Αλέξανδρος Ραπτοτάσιος ως σκηνοθέτης;
Υπέροχος! Νέος, φρέσκος, γενναιόδωρος, ευφάνταστος, αρκετά ανασφαλής, κάποιες φορές, και άλλοτε ενοχλητικός ώστε να σε προκαλεί για κάτι άλλο, σκόρπιος και ακριβής μαζί, γλυκός και αισθαντικός όταν χρειάζεται. Χωρίς δηθενιές και βαριές δηλώσεις. Είναι άνθρωπος. Ξέρει πότε να διεισδύσει και πότε να ελαφρύνει. Θέλει λίγο χρόνο μέχρι να αποκτηθεί ένας κώδικας ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που δεν γνωρίζονται και έχουν ζήσει διαφορετικές ζωές φυσικά. Και είναι και συγκλονιστικός μάγειρας!
– Η συμπύκνωση οκτώ ρόλων στο ”Vanya” πόσο εξαντλητική μπορεί να είναι επί σκηνής για έναν ηθοποιό;
Είναι σίγουρα απαιτητική αλλά ταυτόχρονα και απελευθερωτική. Γιατί βρίσκεσαι συνεχώς εν εγρηγόρσει επί σκηνής οπότε ο χρόνος προσμετράται διαφορετικά. Δεν υπάρχει κενό να σκεφτείς κάτι άλλο. Ή βουτάς ή όχι. Επίσης στη δική μας εκδοχή η όλη παράσταση συντελείται μέσα σε 87 λεπτά και χωρίς να έχει κοπεί κείμενο. Στην αγγλική της εκδοχή ήταν πιο αργή, περίπου 110 λεπτά. Οπότε βγαίνει κυριολεκτικά με μια ανάσα.
– Η ζωή είναι ωραίο πράγμα;
Είναι τελικά πολύ ωραία. Παίρνει πενήντα χρόνια να το παραδεχτείς κι έχεις άλλα πενήντα στην καλύτερη για να την απολαύσεις. Την κάθε στιγμή. Την κάθε ανάσα. Και τις επιλογές που συνοδεύουν την απόφαση της κάθε νέας εισπνοής.
– Μήπως η ίδια από μόνη της είναι μια παγίδα;
Τεράστια παγίδα. Γιατί μπορεί να ταυτιστείς με τη μάσκα της ζωής. Την υποθετική και ευχετική της διάσταση. Όχι με αυτό που ζεις αλλά με αυτό που εύχεσαι και υπόσχεσαι στον εαυτό σου και στους άλλους ότι θα ζήσεις. Μέχρι που αντιλαμβάνεσαι ότι η ζωή είναι δύσκολη και εκείνη ακριβώς τη στιγμή ανακαλύπτεις και την ευτυχία. Όταν παύει κάθε προσδοκία. Όταν η στιγμή γίνεται το εδώ και τώρα.
– Σε ποιες περιπτώσεις αισθάνεσαι πιο ανεκτικός στην προσωπική και την επαγγελματική σου ζωή;
Όταν υπάρχει ευγένεια και γενναιοδωρία! Οι καλές προθέσεις δεν με ενδιαφέρουν πια. Όλοι θεωρητικά καλές προθέσεις έχουν. Με νοιάζουν πλέον οι τρόποι και η απλοχεριά. Εκεί συγχωρώ τα πάντα. Θέλω ανθρώπους ευθείς -η ευθύτητα και η αλήθεια είναι δείγμα ευγένειας αν μη τι άλλο… Και πρόθυμους – να δουν, να συναισθανθούν, να αλλάξουν. Μόνο έτσι αισθάνομαι κι εγώ ασφάλεια να αφεθώ. Να δώσω, να αλλάξω και να ονειρευτώ. Μικρή είναι η ζωή. Θέλει όνειρο και να αντέξουμε τη σαμσάρα, τη μιζέρια των μικρών φόβων.
– Η μεγαλύτερη αγωνία σου ποια είναι;
Να μην ενδώσω στη διάνοια των πονηρών. Ερήμην ή κατά λάθος.
-Γιατί αποφάσισες να συμμετάσχεις στον ”Άγιο Έρωτα”;
Γιατί είναι μια υπέροχη ομάδα μπροστά και πίσω από τις κάμερες, ο ρόλος μου έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και γιατί με φροντίζουν πάρα πολύ. Η Τζένη Αθανασοπούλου από την παραγωγή με έπεισε για να είμαι ειλικρινής και έχει τηρήσει στο έπακρο την υπόσχεση της μέχρι τώρα. Αισθάνομαι μεγάλη ευγνωμοσύνη και τύχη!
-Tι καινούριο ετοιμάζεις;
Μόλις τέλειωσα μία ταινία γαλλοελληνικής παραγωγής. Είναι μια ταινία τρόμου που γυρίστηκε στην Ελλάδα με μια καταπληκτική σκηνοθέτιδα, την Joyce Nashawati, και εξαιρετικό καστ, με πρωταγωνίστριες την Έλσα Λεκάκου και τη Millie Brady. Το Μάρτιο θα βγει μία ξένη σειρά της Marvel, το Daredevil Bornagain όπου συμμετέχω σε 4 επεισόδια. Για το καλοκαίρι είμαι σε συζητήσεις για μια θεατρική παραγωγή που θα πάει στη Επίδαυρο και περιοδεία αλλά ακόμη δεν είναι κάτι ανακοινώσιμο. Και τελειώνω το μοντάζ μιας ταινίας μικρού μήκους που σκηνοθέτησα το καλοκαίρι και θα ξεκινήσει αν όλα πάνε καλά την πορεία της στα φεστιβάλ την άνοιξη.
Σχόλια για αυτό το άρθρο