ΤΩΡΑ |
Το να καταπιαστείς με ένα τόσο σπουδαίο συγγραφέα , όπως ο Ariel Dorfman καθώς, επίσης, με ένα απαιτητικό και δύσκολο έργο του, όπως το ‘’Ο θάνατος και η κόρη’’, προϋποθέτει να έχεις πολλές γνώσεις επάνω στο αντικείμενό σου στην Τέχνη της υποκριτικής- και όχι μόνο- και να αγαπάς με πάθος το θέατρο ψυχή τε και σώματι. Το πλούσιο και μεστό βιογραφικό της χαρισματικής , Θάλειας Γρίβα, αποδεικνύει του λόγου το αληθές! Η παράσταση σε σκηνοθεσία της Θάλειας Γρίβα όπου πρωταγωνιστούν ο Κωνσταντίνος Δανίκας, η Σίσσυ Μαράθου και ο Στράτος Σωπύλης κάνει πρεμιέρα στο θέατρο 104 στις 19 Φεβρουαρίου και σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα! Στο σκηνοθετικό σημείωμα της παράστασης, σημειώνει: Τι είναι δίκαιο; Τι εννοούν οι άνθρωποι όταν μιλάνε για δικαιοσύνη, συγχώρεση ή εκδίκηση; Αν δεν μπορείς να δικαιωθείς, τι κάνεις; Κι όταν το θύμα γίνεται θύτης, ποιος θα το συγχωρέσει; Υπάρχει περίπτωση η προσωπική δικαίωση να πάψει να είναι ευθέως αντίθετη από την κοινωνική δικαιοσύνη; Σκηνοθετώντας το έργο, αισθάνομαι ότι δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις!”. Η ταλαντούχα Θάλεια Γρίβα σε μία άκρως φιλοσοφημένη συνέντευξή, από το Α ως το Ω!
Άριελ Ντόρφμαν: Συγγραφέας, ακαδημαϊκός και ακτιβιστής, αν διαβάσει κανείς την ιστορία του, θα καταλάβει γιατί η Τέχνη αντιγράφει τη ζωή! Ένας άνθρωπος που κυνηγήθηκε και κατάφερε να μην προδώσει τα ‘’πιστεύω’’ του.
Βάθος (μτφ): Μια έννοια που μας μιλάει σε συναισθηματικό, νοητικό και πνευματικό επίπεδο και μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τους ίδιους μας τους εαυτούς.
Γέννηση (μτφ): Δεν έχω απαντήσει ακόμα, μέσα μου, αν η γέννηση μιας ιδέας (ή ενός κατασκευάσματος) ξεκινάει με τη σύλληψη ή την ολοκλήρωσή της π.χ. πότε γεννιέται μια παράσταση; Στις πρόβες ή στην πρεμιέρα;
Δικαιοσύνη: Η ιδέα της δικαιοσύνης είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα, όμως , χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσαμε να συνυπάρχουμε. Όταν δεν την εμπιστευόμαστε, είμαστε μόνοι απέναντι στην αδικία.
Εκδίκηση: Είναι, άραγε, η ανάγκη για αυτοδικία; Ή η προσπάθεια να πονέσουμε αυτόν που μας πόνεσε;
Ζωή: Όλα αυτά που μας κάνουν να γελάμε, να πονάμε και να καταφέρνουμε πράγματα τα οποία θεωρούσαμε απίθανα.
Ηθοποιοί: Οι άνθρωποι που καλούνται να παίξουν μπροστά σας κάθε πιθανό ρόλο, και μάλιστα με αμοιβή! Τους ευχαριστώ, για αυτό.
Θύμα-Θύτης: Ρόλοι εξουσίας, στον υπέρτατο βαθμό τους.
Ιατρικό εμβόλιο κορωνοϊού: Έτρεξα πρώτη- πρώτη να το κάνω, μόλις άνοιξε η πλατφόρμα για το ηλικιακό μου γκρουπ. Παρόλα αυτά, συνεχίζω να πιστεύω ότι δεν είναι νομικά σωστό να αφαιρέσουμε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του σώματος.
Καλαισθησία: Δεν είναι αυτοσκοπός, γιατί τότε είναι κενή οπτική ικανοποίηση. Είναι σημαντική, όταν προέρχεται από την αγάπη και την προσοχή που θα βάλουμε σε όσα κάνουμε.
Λόγος: Σκεφτείτε όλα αυτά που θέλετε να πείτε, τόσες φορές, σε τόσους ανθρώπους, και για κάποιο λόγο μένουν ανείπωτα- τότε βλέπουμε τη δύναμη του λόγου και τι σημαίνει να μην μπορείς να μιλήσεις.
Μεταμοντέρνο θέατρο: Το θέμα είναι να επικοινωνήσεις με τους θεατές, να τους «δώσεις» μια ιστορία. Με ποιο τρόπο θα το κάνεις είναι θέμα γούστου!
Νεωτερισμοί: Έτσι προχωράει η Τέχνη και οι εφευρέσεις, με τη δοκιμή και την πιθανότητα αυτό που σκέφτηκε ο καλλιτέχνης ή ο εφευρέτης να είναι μια καλή ιδέα ή μια «πατάτα». Η πορεία στο χρόνο μας δείχνει αν, τελικά, έγινε αποδεκτή η ιδέα!
Ξένο ή ελληνικό ρεπερτόριο: Από όλα! Αρκεί να μας «μιλάνε».
Ο θάνατος και η κόρη: Το κουαρτέτο του Σούμπερτ, το έργο του Ντόρφμαν, η παράσταση που ανεβάζουμε στο Θέατρο 104!
Πόνος: Βιώνεται υποκειμενικά, ο καθένας μας τον αντιλαμβάνεται διαφορετικά και ελαφραίνει με το νοιάξιμο..
Ρατσισμός: Όταν δεν βλέπουμε τους άλλους σαν ίσα ανθρώπινα όντα, όταν το διαφορετικός σημαίνει αυτόματα υποδεέστερος.
Σκηνοθεσία: Η συνθήκη στην οποία καλείσαι να συνεννοηθείς με άλλους ανθρώπους, ώστε να φτιάξετε, από κοινού, κάτι, για να το παρουσιάσετε σε κάποιους άλλους ανθρώπους! Το κάνουμε όλοι μας, καθημερινά, στη ζωή μας.
Τρομοκρατία: Με φοβίζει αυτή η ανθρώπινη πτυχή, και δεν εννοώ μόνο τις τρομοκρατικές ομάδες. Οποιοσδήποτε έχει στόχο να με τρομοκρατήσει, για να μου επιβάλλει να συμπεριφερθώ με τον τρόπο που θέλει, είτε αυτό γίνεται εκβιαστικά είτε με άμεση σωματική βία.
Ύπαρξη: Δεν έχω απαντήσεις για πολύ πιο απλές υπαρξιακές έννοιες! Αν βρει κάποιος την απάντηση για την ίδια την ύπαρξή μας, να την πει και σε εμάς!
Φαντασία: Απαραίτητο συστατικό της σκέψης, για να διατηρήσουμε μια παιδική ματιά.
Χειραγώγηση: Όλοι είμαστε «ένοχοι» για κάποια μορφή χειραγώγησης, ειδικά στους πιο κοντινούς μας. Η πιο αθώα μορφή της έχει τον τίτλο «το κάνω για το καλό του» και πολύ συχνά ισχύει!
Ψυχολογικό θρίλερ: Αυτή η ροή αδρεναλίνης, όταν περιμένεις να δεις τι θα γίνει και ποιος θα τα καταφέρει..
Ωραίες παραστάσεις: Αμήν!
Σχόλια για αυτό το άρθρο