ΤΩΡΑ |
Ανήκει στην ολόφρεσκη νέα γενιά των ηθοποιών, την ταλαντούχα, τη βαθιά σκεπτόμενη, αυτή που έχει ως γνώμονα την εξέλιξή της και λάβαρο τις αξίες, την παιδεία, τη μόρφωση, το ήθος, τη σοβαρότητα και με τελικό προορισμό και σκοπό της ένα καλύτερο θέατρο. Ο φέρελπις και με ταλέντο ηθοποιός Φώτης Καράλης, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της γενιάς αυτής για πολλά και καλά υποσχόμενος στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι και με ευοίωνο μέλλον! Το αποδεικνύουν οι επιλογές του, η στάση ζωής του, η σεμνότητά του, οι απόψεις του και οι σκέψεις του, η διαπαιδαγώγηση του, η ωριμότητα του, ο συναισθηματικός του κόσμος, η ευγένεια και η ποιότητα που διαθέτει στην προσωπική του ζωή. Παρότι είναι κούκλος, δεν εξαργύρωσε ποτέ την εμφάνιση του σε ανούσιες δουλειές και συνεργασίες αλλά στρέφεται στα ουσιώδη και το κάνει πράξη έμπρακτα, αφού τη φετινή σεζόν θεατρικά συμπρωταγωνιστεί στο έργο του βραβευμένου Σαμπαχατίν Αλί ”Η Μαντόνα με το γούνινο παλτό” σε σκηνοθεσία της άξιας Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη, που παίζεται στο Alhambra Art Theatre και τηλεοπτικά στο ”Γλυκάνισο” του Σκάι. Ο ταλαντούχος και επιλεκτικός στις συνεργασίες του ηθοποιός της νέας γενιάς Φώτης Καράλης από το Α ως το Ω.
Απώλεια: Συνήθεια που γίνεται δεύτερο δέρμα…
Βιώματα: Κάθε μικρή και μεγάλη ευκαιρία να ζήσεις μία καινούργια εμπειρία. Και κάθε φορά να λες ‘’ναι’’.
Γλυκάνισος: Μυτιλήνη, έρωτες με άρωμα έντονο. Δύο διαφορετικοί κόσμοι και τόσοι καινούργιοι φίλοι στο ταξίδι αυτό.
Δίκαιο: Έννοια άγνωστη και ρυπαρή. Όπου και να κοιτάξεις δεν θα την αναγνωρίσεις εύκολα…
Ευγένεια: Να λες ευχαριστώ σε όλους, ακόμη και στον ίδιο σου τον εαυτό. Και ίσως τότε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Ζήλος: Επιθυμία που σε καίει και σε πυροδοτεί.
Η Μαντόνα με τη γούνα: Μια διαδρομή Άγκυρα- Βερολίνο, και άνθρωποι που ερωτεύονται έντονα. Μια αφήγηση για συναισθήματα που έχουμε ξεχάσει.
Θέατρο: Βόμβα έκφρασης και παιχνιδιού. Οι καλύτερες ώρες δημιουργίας και τα λυτρωτικά λεπτά χειροκροτήματος.
Ιδιοτελής: Συγγνώμη αλλά δεν σχολιάζω ανύπαρκτες έννοιες.
Καλό: Και κακό. Υποχρεωτική συνύπαρξη για να χωράμε τις πράξεις μας σε στενά κουτάκια…
Λογική: Η ικανότητα να αποστειρώνεις τη ζωή.
Μυθοπλασίες: Θα δεις είκοσι. Θα αξίζουν δέκα. Θα σε ενδιαφέρουν πέντε. Θα κολλήσεις με μια. Και κάθε χρόνο πάλι από την αρχή. Ευτυχώς.
Νόημα: Συλλογικό και ατομικό. Αυτό που ορίζουμε όλοι μπορεί να μην είναι αυτό που ορίζω εγώ.
Ξένο ή ελληνικό ρεπερτόριο: Ξένο για να μπορείς να βλέπεις καινούργιες, ευφάνταστες ιστορίες. Ελληνικό για να συνδεθείς ψυχικά μαζί του.
Όνειρα καλλιτεχνικά: Συνεργασίες με δαιμόνια μυαλά. Και χώροι γεμάτοι.
Προτιμήσεις ρόλων: Καμία. Σημασία έχει να τους δίνεις πνοή. Όνειρο ρόλου: Stanley Kowalski.
Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη: Ματιά πολύ ενδιαφέρουσα. Σε τσιγκλάει να ανακαλύψεις ένα έργο μέσα από διαφορετική οπτική. Αδυσώπητα.
Συναισθήματα: Έρωτας. Πόνος. Αγάπη. Όλα με σταγονόμετρο πια. Καλύτερα να αρχίσει βρέχει λίγο.
Τηλεόραση: Προσοχή – Κίνδυνος. Σε κρατάει δέσμιο για το υπόλοιπο της ζωής σου. Πάτα off, που και που, και ζήσε λίγο.
Υπεροψία: Το να κοιτάς σαν βλάκας τους πληβείους από ψηλά. «S(h)it high and watch» φάση…
Φαιδρότητα: Το να λες ότι φταίει ο σταθμάρχης…
Χάρισμα: Να τραγουδάω χωρίς να ξέρω τους στίχους. Σημασία έχει να το πουλάς σωστά. Wink emoji.
Ψυχισμός: Ανάκατος. Πάνω. Κάτω. Πιο πάνω. Τέρμα κάτω. Φαντάζομαι, ελπίζω δηλαδή, όλοι μας.
Ωραίες συνεργασίες: ‘’Ποιος σκότωσε το σκύλο το μεσάνυχτα’’ στον ΘΟΚ με Λέα Μαλένη. Επίσης: ‘’Βασιλιάς Λήρ’’ με Τσέζαρις Γκραουζίνις,’’ Εγκαίνια’’ στο Ίδρυμα Κακογιάννη με τον υπέροχο Μιχάλη Κακογιάννη, περιοδεία στην Ευρώπη με Λάκη Λαζόπουλο. Και, και, και…
Σχόλια για αυτό το άρθρο