ΤΩΡΑ |
Έχει αποσπάσει εγκωμιαστικές κριτικές για τις δουλειές του, οι οποίες δεν περνούν ποτέ απαρατήρητες και σημειώνουν ηχηρή παρουσία πάντα και έχει δημιουργήσει μια μεστή, ουσιώδη, καλλιτεχνική πορεία στο χώρο τόσο ως ηθοποιός όσο και ως σκηνοθέτης, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια! Ο Παντελής Δεντάκης είναι ένας πραγματικός εργάτης της Τέχνης του, ένας άνθρωπος που υπεραγαπά το θέατρο, που ψάχνει, επιζητεί και αναζητεί έργα, συνήθως καινούργια, τα οποία σκηνοθετεί με περισσή αγάπη, πάθος και σοβαρότητα, δίνοντας τους μία φρέσκια ματιά, χωρίς να φτάνει, όμως, ποτέ σε σημείο αποδόμησης τους… Λάτρης της μυρωδιάς του σανιδιού της σκηνής και ακάματος δημιουργός πολλών παραστάσεων, είναι πασίγνωστος στους συναδέλφους του και στους θεατρόφιλους, δεν γυρίζει και δεν συμμετέχει σε πολλές σειρές και ταινίες, αλλά κάνει αδιάλειπτα θέατρο. Παρότι, έχει παίξει – είναι αριστούχος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου- στα πιο σημαντικά και εκλεκτά έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, τον τελευταίο καιρό έχει αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι περισσότερο στη σκηνοθεσία. Όλοι οι συνάδελφοί του δεν διστάζουν να τον εμπιστευτούν και ακουμπούν επάνω του με σεβασμό και εμπιστοσύνη, ενώ εκείνος από τη μεριά του τους αγκαλιάζει ζεστά και πάντα ψάχνει και ψάχνεται για το καλύτερο, το πιο δυνατό, το πιο επιτυχημένο έργο, με αποτέλεσμα σε όλες τις δουλειές του να μεγαλουργεί, να διαπρέπει και να ξεχωρίζει , τόσο ο ίδιος όσο και οι συντελεστές που επιλέγει να συνεργαστούν μαζί του! Στην πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία που είχα μαζί του, στηλιτεύει με θάρρος και παρρησία το σημερινό κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι που βιώνουμε. Ευτυχώς, τον βλέπουμε φέτος ως ηθοποιό να συμπρωταγωνιστεί στο hit σίριαλ του ΑΝΤ1 ”Άγριες μέλισσες ”, όπου υποδύεται με απόλυτη πειθώ τον διεφθαρμένο στρατιωτικό της ΚΥΠ Μαρίνο Ξανθό. Παράλληλα, σκηνοθετεί στο θέατρο Μπάγκειον την καθηλωτική παράσταση, η οποία είναι μια προσέγγιση του έργου του Horace Mccou – έχει γυριστεί και σε ταινία, η οποία γνώρισε θριαμβευτική επιτυχία με τίτλο” Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν”- με τον θεατρικό τίτλο ” The show… Πόσο θ’αντέξουν ακόμα”. Δείτε το! Ο χαρισματικός, πολυτάλαντος και πολυπράγμων, Παντελής Δεντάκης, από το Α ως το Ω!
Άγριες Μέλισσες: Δεν υπάρχει τηλεόραση στο σπίτι μας, οπότε δεν έχω παρακολουθήσει συστηματικά τις ‘Άγριες Μέλισσες. Ωστόσο, έχοντας δει κάποια επεισόδια στο web, θεωρώ πως είναι μια άκρως ευαίσθητη και συναρπαστική σειρά. Γνωρίζοντας τον Λευτέρη Χαρίτο και όλους τους ανθρώπους που δουλεύουν για την σειρά, νιώθω ευγνώμων που είμαι κομμάτι της. Ο ρόλος μου ονομάζεται Μαρίνος Ξανθός. Κάθαρμα περιωπής, που ξέρει να ελίσσεται και να προσαρμόζεται σε κάθε συνθήκη και περιβάλλον. Ένας χαμαιλέοντας. Μου θυμίζει τον Γρηγόρη Ψαριανό.
Βιβλιογραφία: Μου προκαλεί δέος, όταν βλέπω πόσα βιβλία έχει διαβάσει κάποιος για να γράψει το δικό του βιβλίο. Μπράβο του!
Γνώση: ‘’Στερνή μου γνώση, να σ’ είχα πρώτα’’.
Δραματουργική επεξεργασία: Προσπαθώ εδώ και χρόνια να καταλάβω αν η «δραματουργική επεξεργασία» είναι το ίδιο με τη «δραματουργία». Με αυτόν τον καημό θα πεθάνω…
Εξευτελισμός: Το μέσο για να νιώθεις πως έχεις κάποια αξία, αν αισθάνεσαι κενός, ανόητος, αδιάφορος. Αυτός που εξευτελίζει κάποιον άλλο είναι μεγάλος ξεφτίλας!
Ζωή: Τι ζωή είναι αυτή, αν δεν μπορείς να αγγίξεις το κορίτσι σου, επειδή έχει κορωνοϊό;
Ηθοποιοί νέας γενιάς: Πολύ πιο ολοκληρωμένοι από τη δική μου γενιά. Καλύτερη τεχνική κατάρτιση και πιο διαβασμένοι. Νομίζω. Ωστόσο, δεν μπορώ τις αλαζονικές και επηρμένες «μούρες». Αλλά αυτές υπάρχουν σε όλες τις γενιές…
Θέατρο Μπάγκειον: Ένα νεοκλασικό διαμάντι της Αθήνας, που, όπως τόσα άλλα, έχουν αφεθεί στην φθορά του χρόνου. Αν είχα πολλά λεφτά, θα αγόραζα τέτοιου είδους «αθηναϊκά διαμάντια», θα τα αναστήλωνα και θα τα διέθετα σε ανθρώπους που η μόνη τους υποχρέωση θα ήταν να τα συντηρούν και να τα διατηρούν σε άριστη κατάσταση.
Ιατρικό εμβόλιο κορωνοϊού: Περιμένω να κάνω την 3η δόση. Είμαι υπέρ του εμβολιασμού, αλλά θεωρώ αυταρχικό μέτρο την υποχρεωτικότητα του. Ειδικά, όταν αυτό το επιβάλλουν κυβερνήσεις που έχουν κάνει παρά μόνο ελάχιστα για να ενισχύσουν τα δημόσια συστήματα υγείας, και αντί αυτού κάνουν μπίζνες με τον ιδιωτικό τομέα.
Καλλιτεχνικά σχέδια επόμενα: Από τα μέσα Ιανουαρίου θα παίζω στην παράσταση «Η Τριλογία των Λήμαν Μπράδερς» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Την άνοιξη θα ανεβάσω σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη το έργο “Arizona” του Ισπανού συγγραφέα Juan Carlos Rubio, σε παραγωγή της Dinos Films Single Member P. Το Μάιο θα ταξιδέψω στη Γαλλία με την “Μικρή μέσα στο Σκοτεινό Δάσος” του Φιλίπ Μινιανά, μια παράσταση της ομάδας Black Forest. Μετά την επιτυχημένη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ της Αβινιόν, η παράσταση περιοδεύει στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις.
Λατρεία: Δεν μου αρέσει η έννοια της λατρείας. Νομίζω πως είναι ένα χειριστικό αίσθημα. Προτιμώ την καψούρα· ξεμπερδεύεις πιο εύκολα με την πάρτη της.
Μοναξιά: Πάντα ακροβατώ μεταξύ μοναχικότητας και μοναξιάς. Εκεί που πάω να απολαύσω την πρώτη, έρχεται η δεύτερη και μου τα χαλάει…
Νέο έτος (ευχές): Για το ελληνικό θέατρο: να αποφασίσουν οι Έλληνες πως θα τους κάνει καλύτερους ανθρώπους το να βλέπουν παραστάσεις, από το να βλέπουν ριάλιτι ή να πίνουν καφέδες ή να σερφάρουν ασταμάτητα στο φέισμπουκ! Για τους φίλους μου: να βρισκόμαστε, γιατί ιστορία φτιάχνουν οι παρέες! Για την οικογένειά μου: να παραμείνει πάντα μια σιτσιλιάνικη φαμίλια! Για εμένα: να είναι καλά η Κατερίνα κι η Πιτσιρίκα!
Ξένο ή ελληνικό ρεπερτόριο: Καλό θεατρικό έργο, ελληνικό ή ξένο! Είμαι σίγουρος πως σε λίγα χρόνια θα γράφονται πολύ καλά έργα στην Ελλάδα. Τα τελευταία 20-30 χρόνια, οι αξιόλογοι συγγραφείς μετριούνταν στα δάχτυλα του ενός χεριού. Αυτό αλλάζει σιγά σιγά. Βέβαια, είναι ευθύνη και των δημιουργών και των παραγωγών, να υποστηρίξουν την ελληνική θεατρική γραφή, τολμώντας να ανεβάσουν κείμενα Ελλήνων συγγραφέων.
Όρια: Η ακροβασία στην λεπτή γραμμής τους είναι πάντα τρομερά διεγερτική, ωστόσο εγκυμονεί τον κίνδυνο να γίνουν όλα μπάχαλο…
Πειραματισμοί: Μόνο, έτσι, είναι συναρπαστική η ζωή. Αλλιώς καταντάει μία αδιάφορη και βαρετή συνθήκη.
Ρόλοι: Δεν με γοητεύουν μεμονωμένα οι ρόλοι. Πάντα μου αρέσει να βλέπω ένα έργο ως μία ολότητα, είτε ως δημιουργός, είτε ως θεατής.
The Show… Πόσο θα αντέξουν: Χόρεψε, χόρεψε, χόρεψε χωρίς να σταματάς. Χόρεψε σαν τρελός, χόρεψε μέχρι να πέσεις. Χόρεψε για λίγα κέρματα, για ένα ραβδομπλέντερ ή ένα ατμοσίδερο. Χόρεψε και γίνε εσύ ο νικητής! Ο νικητής του σόου, ο νικητής της ζωής, ο κυρίαρχος αυτού του κόσμου! Αλλά μην ξεχνάς, στο τέλος θα πεθάνεις!
Υπόδυση: Μην υποδύεσαι πως είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι, γιατί στο τέλος θα πιστέψεις αυτό που υποδύεσαι και θα αρνηθείς αυτό που είσαι. Χοπ χοπ!
Φρόνηση: Συντηρητική έννοια, αλλά κάποιες φορές αναγκαία.
Χαρμολύπη: Αν δεν νιώσεις την απόλυτη λύπη, δεν μπορείς να νιώσεις την απόλυτη χαρά.
Ψυχή: Άγνωστη περιοχή, εικοσιτεσσάρων γραμμαρίων.
Ωραία παράσταση: Θέατρο Τέχνης, «Οι Ναυαγοί» της Ηρώς Μπέζου, σε σκηνοθεσία Ηρώς Μπέζου και Γιάννη Παπαδόπουλου.
Σχόλια για αυτό το άρθρο