ΤΩΡΑ |
Πήρα τα βουνά, τα λαγκάδια,τα δάση, τα ποτάμια ,τις ραχούλες και μετά από αυτό μπορώ να βροντοφωνάξω ότι ο άνθρωπος αλλάζει, οι ανάγκες αλλάζουν, τα πάντα αλλάζουν. Πάει και τελείωσε. Κι ενώ παλιότερα την αλλαγή την είχα συνδέσει με αγγαρεία όσο περνάει ο καιρός ανακαλύπτω τη χαρά της αλλαγής και της μεταμόρφωσης… από βάτραχο σε πρίγκιπα. Χαίρομαι πια ,την επαφή με τη φύση. Ουάου και ξανά ουάου. Το περισσότερο διάστημα της ζωής μου την έβρισκα βαρετή, χωρίς ενδιαφέρον κι όπου έβλεπα πράσινο πήγαινα αντίθετα. Από τότε που ανακάλυψα έστω και με χρονοκαθυστέρηση, τα οφέλη της φύσης και τις πολύτιμες υπηρεσίες σε προσωπικό επίπεδο αλλά και στον πλανήτη Γη παίρνω το καπελάκι μου, το νεράκι μου και βουρ σε δάση και βουνά όποτε αυτό είναι εφικτό. Αυτή τη φορά ανακάλυψα το μαγικό Πλατανόδασος που βρίσκεται παράλληλα στον ποταμό Σπερχειό στη Φθιώτιδα, για την ακρίβεια στο Δήμο Μακρακώμης.
Το Πλατανόδασος Σπερχειού είναι ένα από τα ομορφότερα και πλουσιότερα σε βλάστηση σε όλη την Ελλάδα. Έχει έκταση περίπου 1.000 στρέμματα με 17 είδη δέντρων . Βρίσκεται 22 χιλιόμετρα από τη Λαμία και στο δρόμο προς Μακρακώμη συναντάμε το χωριό Παλιούρι. Εκεί είναι και μια από τις εισόδους του ονειρεμένου και απείρου κάλλους πλατανόδασους του Σπερχειού. Είναι απομεινάρι του Αινιανικού Δάσους στο Κάμπο του Σπερχειού. Το εν λόγω δάσος αναφέρεται και από τον Όμηρο.
Στο χωριό Παλιούρι μια πλατεία με μια εκκλησία η πρώτη εικόνα κι απέναντι το δάσος που με καλούσε ξυπνώντας μέσα μου το ξωτικό! Πέρασα απέναντι στο δρομάκι, δίπλα από το γήπεδο που υπάρχει εκεί και πήρα αριστερά το δρόμο για την είσοδο στο δάσος. Στη διαδρομή τσουπ ξεπήδησε ένα βατραχάκι που το είδα συμβολικά για τις παλιές μου πεποιθήσεις και αποφάσισα να μεταμορφωθώ σε πριγκίπισσα παραμυθιού στο ονειρεμένο σκηνικό του δάσους. Μπορεί η εικόνα μου με τα αθλητικά και το σάκο να μην παρέπεμπε στη συνηθισμένη πριγκιπική εικόνα, μέσα μου όμως ένιωσα πριγκιπικά στο βασίλειο της φύσης. Η εμπειρία αυτή δεν περιγράφεται, για τον καθένα είναι διαφορετική και προσωπική όταν συντονίζεται με τις δονήσεις και τη σοφία που αποκαλύπτει μια τέτοια σιωπηλή διαδρομή μεταμόρφωσης που μόνο πολύτιμη μπορώ να την χαρακτηρίσω.
Κάπου είχα διαβάσει ότι ο άνθρωπος έχασε την επαφή με τον εαυτό του όταν έχασε την επαφή με τη φύση και αποσυνδέθηκε από αυτή. Σκέψου πόσα χρόνια αποσύνδεσης πέρασα όταν την έβλεπα κι έτρεχα προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ένα από όσα προσφέρει είναι να απορροφά αρνητικούς κραδασμούς και να “καθαρίζε騔 την ενέργειά μας χωρίς να κάνουμε καμία προσπάθεια απλά και μόνο να βρεθούμε κοντά της.
Το Πλατανόδασος με μάγεψε με την ομορφιά του. Περπάτησα σιωπηλά και με απαλό βηματισμό να μην ταράξω τους μόνιμους “κατοίκους” του δάσους κι αφοσιώθηκα στο να ακούω το κελάιδισμα των πουλιών, τον ήχο του νερού από το ποτάμι, να παρατηρώ το δάσος, τα δέντρα, το φύλλωμα και τον άνεμο. Πανδαισία ψυχαγωγίας! Υπερθέαμα με απίστευτα εφέ που θα ζήλευε και η μεγαλύτερη παραγωγή στο Χόλιγουντ.
Μετά από μια τέτοια εμπειρία διαπίστωσα ότι η φλυαρία μας παύει να κυριαρχεί, οι σκέψεις ησυχάζουν και με την οδό της διαίσθησης αφουγκράζεσαι το δάσος να σου μιλά και να σε διδάσκει μέσα από τη σιωπή και την ύπαρξή του. Αντιλήφθηκα πως ένα δάσος εκφράζει μια συλλογική συνύπαρξη αλλά κάθε δέντρο έχει τις δικές του ρίζες,.. κάτι που δεν εμποδίζει τα κλαδιά να απλωθούν και να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους δημιουργώντας πρώτα από όλα σε επιφανειακό επίπεδο σκιά και δροσιά. Αισθάνθηκα πως η πεποίθηση μου όταν βρέχει πως ο καιρός “χαλάει” είναι μια λανθασμένη ανθρώπινη ερμηνεία μου καθώς η βροχή φροντίζει τη φύση να αναπτυχθεί και να συντηρήσει τον εαυτό της. Πώς αλλιώς θα ήταν δυνατόν να ποτιστούν άπειρα δέντρα και μια ατελείωτη πηγή φυσικής ζωής; Ο καιρός “χαλάει¨γιατί οι υποδομές πολλές φορές αποδεικνύονται ελλιπείς ώστε μια βροχή να γίνεται πλημμύρα από την ανθρώπινη παρέμβαση που υπολογίζει χωρίς τον ξενοδόχο.
Τα μέρη που μένουν απάτητα από τον ανθρώπινο βηματισμό πολύ πιθανόν να επιβάλλουν μια προστασία κι ένα όριο όπου για κάποιο λόγο είναι απαραίτητο να μην υπερβούμε. Περπατώντας καταλάβαινα τη διαφορά ανάμεσα στο μονοπάτι που άνοιγε για περίπατο και σε εκείνο που δεν… Πέρασα στην απέναντι όχθη του ποταμού με το γεφυράκι που υπήρχε πιο κάτω και βρέθηκα σε σκηνές απείρου κάλλους. Σχήματα δέντρων έδιναν διάφορες μορφές. Ξεχώρισα ένα δέντρο σε σχήμα ελαφιού κι ένα σε δέντρο ξωτικού που χαμογελά. Σε εκείνο το σημείο φύτρωνε ένα συγκεκριμένο είδος χορταριού που σχημάτιζε μια πράσινη “μοκέτα” σαν απαλό βαμβάκι. Λες και εκεί δεν επιτρεπόταν να πατήσεις. Φαντάστηκα πως ίσως από κάτω να υπάρχουν κοινότητες τύπου στρουμφάκια που δεν θέλουν να ενοχληθούν από μένα κι από άλλους σαν κι εμένα. Μπορεί τα δάση να είναι μαγικά και να πρωταγωνιστούν σε παραμύθια αλλά έχω τη βεβαιότητα πως είναι μαγικά και παραμυθένια στη δική μας πραγματικότητα επίσης. Μια άλλη πραγματικότητα που υπάρχει και είναι Θεϊκό δημιούργημα αναμφισβήτητα.
Πάρτε τα βουνά, πηγαίνετε σε δάση κι αν ποτέ βρεθείτε και στο Πλατανόδασος θα βιώσετε την επαφή με τον εαυτό σας και με τη φύση μοναδικά. Στα μεγάλα ατού είναι ότι πρόκειται για δάσος με ομαλό έδαφος χωρίς ανεβοκατεβάσματα, ό,τι πρέπει για ανώδυνο περπάτημα σε ίσωμα (όχι ότι υπάρχει κάτι πλην σε κάτι τέτοιο, απλά είναι ιδιαίτερα ξεκούραστο αν δεν είσαι πολύ fitness όπως εγώ.) Τολμώ να διασκευάσω την γνωστή παροιμία σε… όπου δάσος και χαρά η Γιωτίλω πρώτη! Τα σκουπίδια επιλέξτε να τα πετάξτε στους κάδους που βρίσκονται έξω από το δάσος γι’ αυτό απαραίτητη μια σακουλίτσα μαζί για το δρόμο.
Στα όρη στα άγρια βουνά, στα δάση, στα ποτάμια, υπάρχει κρυμμένη γνώση. Συντονιστείτε και λάβετε στα εσωτερικά πεδία, είμαι βέβαιη ότι τα οφέλη επεκτείνονται στο πνεύμα μας, την ψυχή μας και συμβαίνει μια θεραπευτική διαδικασία σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξής μας. Το υπογράφω!
Σχόλια για αυτό το άρθρο