The Backrooms: Από viral φαινόμενο σε κινηματογραφικό εφιάλτη

«Δεν θα ’πρεπε να βρίσκεσαι εδώ» Μια παράξενη πόρτα εμφανίζεται στο υπόγειο μιας έκθεσης επίπλων. Αφότου ο ασθενής μιας θεραπεύτριας εξαφανίζεται σε μια διάσταση πέρα από την πραγματικότητα, εκείνη πρέπει να εισέλθει στο άγνωστο για να τον σώσει.

ΣχετικάΆρθρα

Για την ταινία

Πίσω από μια πόρτα που δεν θα έπρεπε να υπάρχει, απλώνεται ένας ατέρμονος λαβύρινθος από δωμάτια και διαδρόμους — οικείος και ταυτόχρονα αφόρητα απειλητικός.

Στο Backrooms , που διαδραματίζεται το 1990, ο Clark (Chiwetel Ejiofor), πωλητής σε έκθεση επίπλων, ανακαλύπτει στο υπόγειο μία πύλη που οδηγεί σε μια αλλόκοτη, κιτρινωπή απεραντοσύνη από γραφειακά δωμάτια, σαν μια διαταραγμένη εκδοχή της πραγματικότητας.

Μαζί με την υπάλληλό του Kat (LukitaMaxwell) και τον Bobby (Finn Bennett) επιχειρούν να χαρτογραφήσουν το μέρος, ενώ ήχοι μέσα στο σκοτάδι υπονοούν ότι κάτι παραμονεύει. Όταν ο Clark εξαφανίζεται, η θεραπεύτριά του Dr Mary Kline (Renate Reinsve) θα βρεθεί κι εκείνη μέσα στα BACKROOMS αναζητώντας απαντήσεις, και κυρίως, έξοδο.

Από viral φαινόμενο σε κινηματογραφικό εφιάλτη

Ο Kane Parsons ήταν μόλις 16 όταν δημιούργησε, με Blender και After Effects, το πρώτο The Backrooms (Found Footage), ένα video που έγινε viral και δημιούργησε έναν ολόκληρο μύθο στο διαδίκτυο, με εκατοντάδες εκατομμύρια views και κοινότητες που αναλύουν κάθε λεπτομέρεια του κανόνα του σύμπαντος. Η ταινία μεταφέρει αυτό το found-footage σύμπαν σε live-action, επεκτείνοντάς το σε νέα επίπεδα τρόμου, αλλά και σε πιο ανθρώπινη δραματουργία: η εμμονή, η απομόνωση, η ανάγκη να βρεις νόημα μέσα σε έναν λαβύρινθο που δεν εξηγείται.

Liminal Horror, ο τρόμος του «ενδιάμεσου»

Τα BACKROOMS ανήκουν στο είδος του liminal horror: χώροι φαινομενικά καθημερινοί, μεταβατικοί, άδειοι από ανθρώπους, και γι’ αυτό ακόμη πιο ενοχλητικοί. Η ταινία χτίζει τον τρόμο όχι από κλασικά jumpscares, αλλά από την υπερβολικά οικεία κανονικότητα ενός γραφειακού τοπίου που δεν κουμπώνει ποτέ, σαν η πραγματικότητα να έχει χάσει τη μετάφρασή της.

Γυρίσματα & παραγωγή: πραγματικά σκηνικά, πραγματική κλίμακα

Κομβικό στοιχείο της ταινίας είναι ότι γυρίστηκε κυρίως σε πραγματικά, χτισμένα σκηνικά. Η παραγωγή έστησε περίπου 2.700 τετραγωνικά μέτραBackrooms σε τέσσερα soundstages, ενώ τυπώθηκαν περίπου 3.000 τετραγωνικά μέτρα ταπετσαρίας και χρησιμοποιήθηκαν περίπου 2.500 τετραγωνικά πόδια μοκέτας, για να αποδοθεί η αίσθηση του ατελείωτου. Κατά τα γυρίσματα χρειάζονταν ακόμη και καθημερινοίχάρτες για να μη χάνεται το συνεργείο μέσα στον λαβύρινθο.

Η θρυλική αισθητική των Backrooms (και ειδικά η ταπετσαρία) αντιμετωπίστηκε σαν ιερό αντικείμενο του fandom: ο σκηνογράφος δούλεψε μήνες με πολλαπλά camera tests ώστε το χρώμα να “γράφει” σωστά υπό διαφορετικούς φωτισμούς. Παράλληλα, ο Parsons χρησιμοποίησε το Blender ως εργαλείο σκηνοθεσίας: σχεδίαζε σε 3D τη γεωμετρία των χώρων, τα φώτα και τις κινήσεις κάμερας, ώστε το τελικό σετ να μοιάζει σχεδόν ίδιο με το αρχικό ψηφιακό σχέδιο.